© Frances Carter
We schrijven 2019, ergens op een weide in Kiewit. Al heel vroeg op de middag stond in de Club het nobele onbekende The Beths geprogrammeerd, dat toch een kleine honderd man al vroeg uit hun tent had gelokt richting podium. Bloednerveus, struikelend over woorden en klaarblijkelijk toch onder de indruk van het anders zo bescheiden Limburg, maar wél al een plezier voor het oor. Zes jaar later durven we toch stellen dat de band rond frontvrouw Elizabeth Stokes het groen achter de oren stilaan kwijt is, met intussen niet één maar vier platen achter de naam. De recentste Straight Line Was A Lie mag dan niet bepaald de meest ambitieuze worp geworden zijn, het bevatte toch opnieuw een resem nummers die we graag ook live eens meemaakten. En zo geschiedde, want gisterenavond stond The Beths voor het eerst sinds 2022 terug op Belgische bodem.
Eerst aan zet was Dateline, mede-kiwi’s en qua muziek ook perfect naast The Beths te categoriseren. In een vorig leven zat de frontvrouw zelfs nog achter de trommels en cimbalen bij de hoofdact van de avond. Een beter passende opwarmer hadden ze alleszins niet kunnen meebrengen, want Dateline zette met zijn rammelige indierock meteen de toon die de rest van de avond zou domineren. De aanstekelijke indiepopmomenten werden vlotjes afgewisseld met eens een ingetogen nummer, dan weer met wat meer power in de gitaren, alles lichtvoetig aan mekaar gekleefd door geestig gebrabbel van de band zelf. Het hoogtepunt was echter voor het einde van het halfuur, want zodra Dateline de volumeknop pas echt naar rechts knalde, ging er zowaar een golf van enthousiasme door de Orangerie. Niets wereldschokkends en af en toe iets te warrig, maar al bij al een fijne kennismaking met het viertal uit Nieuw-Zeeland.
Een vlekkeloos parcours richting België was het voor The Beths niet echt. Eerder deze week geraakten hun instrumenten rond Tourcoing nog in de handen van pikkedieven, dus moest er voor gisterenavond geïmproviseerd en geleend worden om toch aan een volwaardig arsenaal gitaren te raken. Eind goed al goed, want het probleem raakte opgelost voor de band in Brussel was, dus geen reden tot paniek. Ons geduld werd alvast stipt om negen uur beloond met de verschijning van het viertal op het podium, dat voor hun eerste vier nummers ook meteen heel wat energie naar de zaal bracht. Met “Straight Line Was A Lie” en “No Joy” schotelde de band twee energetische nummers van zijn nieuwste plaat voor, waarna ook “Silence Is Golden” en “Future Me Hates Me” het tempo lekker strak hielden. We vergeven het Elizabeth dan ook wel dat ze bij aanvang wat onwennig en stijf op het podium rondraaide.
Straight Line Was A Lie moest alleszins het zwaartepunt van de set worden, aangezien maar liefst negen van de zeventien nummers op de setlist uit de plaat werden geplukt. Naar ons gevoel durfden een deel van die nummers iets te lang aanslepen zonder de pit van pakweg het debuutalbum te tonen, wat gisterenavond nu en dan ook wel durfde gebeuren. “Mother, Pray For Me” overtuigde net iets meer dan de studioversie, maar nummers als “Mosquitoes” en “Best Laid Plans” kregen helaas live niet de verhoopte facelift om ons alsnog in te pakken. Dat maakte wel meteen de indeling van de set duidelijk: energieke hoogtepunten aan de uiteinden, melancholie ertussen gesandwiched. We betrapten onszelf er een paar keer op dat we naar het horloge gluurden, al was de hilarische discussie over broeken tussen de bandleden net dan een welgekomen afleiding. Opvallende statistiek: twee broeken werden gemaakt in Nieuw-Zeeland, twee in Los Angeles. Soit, terug naar de muziek.
Het was opvallend warm in de Orangerie gisteren, maar het kookpunt werd pas bereikt toen Elizabeth Stokes en haar gevolg aan hun slotoffensief begonnen. Publiekslieveling “Little Death” leidde de aanval in, waarna “I’m Not Getting Excited” en “Expert In A Dying Field” olie op het vuur gooiden. De vlammende gitaren toonden vooral aan hoe veelzijdig The Beths doorheen de jaren is geworden; het ene moment staat Stokes eenzaam en ingetogen te tokkelen op haar gitaar, het andere moment razen de drums en akkoorden als een windhoos door de zaal. Eerlijk is eerlijk; de momenten met wat meer pit waren naar onze mening wel de sterkste van heel de avond, maar het dynamische verloop van de set zorgde er net voor dat die momenten meer in de schijnwerpers kwamen te staan. Met “Take” als sterk sluitstuk, is het dan ook moeilijk om geen positieve eindbalans op te maken.
Bovenal was het gezellig vertoeven gisteren in de Orangerie, al zijn we dat wel al even gewoon van The Beths. Het viertal is geen band die je onherroepelijk van je sokken blaast, maar is door de jaren heen wel uitgegroeid tot een collectief dat sterk op mekaar is ingespeeld en garant staat voor een strakke set. Het gros van de nieuwe nummers brachten net niet de verhoopte meerwaarde, al kan de band toch weer enkele fijne nieuwelingen toevoegen aan de set. Het echte hoogtepunt van de avond? Het broekenverslag van de bandleden. Niet wat we hadden verwacht, maar wel wat we nodig hadden.
Facebook / Instagram / Website
Setlist:
Straight Line Was A Lie
No Joy
Silence Is Golden
Future Me Hates Me
Metal
Til My Heart Stops
Mother, Pray For Me
Your Side
Not Running
Mosquitoes
Roundabout
Jump Rope Gazers
Best Laid Plans
Little Death
I’m Not Getting Excited
Expert In A Dying Field
Take
