De zomer zit er bijna op en dat is voor The Beths het ideale moment om een album te droppen. De Nieuw-Zeelandse band klinkt altijd als een laatste zonnestraal in de nazomer waarbij de nachten al wat kouder worden en je met een t-shirt alleen het niet meer redt. De voorbije drie albums lieten ons al liefde, verdriet en vreugde voelen met als meest recente Expert In A Dying Field. Nu krijgen we met Straight Line Was A Lie een nieuwe in die reeks. We kregen al enkele singles te horen en dat was lang niet slecht, maar de nummers mistten nog wat samenhang. Straight Line Was A Lie is voor The Beths nu de kans om niet alleen alles mooi samen te verpakken, maar misschien ook om eindelijk een grote doorbraak te forceren.
Dat de band er zin in heeft, is vanaf minuut één geen geheim. Naar traditie is het eerste nummer altijd goed energetisch en ook hier volgt de band hun eigen waarden. Met gelijknamig nummer “Straight Line Was A Lie”, krijgen we direct het The Beths-DNA: goeie gitaren, strak gedrum en een uitstekende zangeres Elizabeth Stokes zijn al jaren de ingrediënten tot het succes. Elk album volgde strikt het recept en dat is hier ook het geval. Voor elk gevoel een song. Voel je je even down door het melodramatische “Mother, Pray For Me”, dan word je ongetwijfeld vreugdevoller door “Metal”. Iets nieuws dat we te horen krijgen is variatie in het nummer zelf. In “No Joy” krijgen we een apart, soort van fluitend tussenstukje. Op “Til My Heart Stops” breekt het nummer ook even door meer elektronische invloeden te laten doorkomen. Gedurfd en zeker niet slecht, maar het resultaat botst intern toch nog wat om van een perfect lied te spreken.
Stokes’ lyrics zijn altijd bloedeerlijk en iedereen kan zich ongetwijfeld spiegelen aan één van haar songteksten. Heb je het even lastig in de relatie? Leg maar “Mother, Pray For Me” op. Doet het volwassen worden even pijn? Steek “Mosquittos” maar in de oren. De nummers voelen aan als Stokes’ therapiesessies en zijn daarmee heel authentiek. Toch hapert het hier en daar wat in de teksten. Niet alles houdt evenveel steek en voelt soms wel geforceerd aan. Je eigen persoon vergelijken met een samenwerking tussen bacteriën, carbon en licht, is op “Metal” misschien wel wat vergezocht. Sommige tekstlijntjes klinken alsof ze er in gepropt zijn en waardoor het verhaal dat Stokes probeert te schetsen wat verloren gaat.
Halverwege het album maken we toch een energiedipje door het melodramatische karakter van “Mother, Pray For Me” en “Til My Heart Stops”. Geen probleem voor de band, want met de razende baslijn in “Take” komt de die weer op kruissnelheid. Een uitstekend liedje, dat soms zelfs dreigend of mysterieus overkomt in de strofes. Het nummer klinkt bij een eerste keer luisteren rechtlijnig, maar zit eigenlijk vol mooi gelaagde instrumenten. Het (drie)dubbel luisteren waard! Waar we daar een goeie baslijn kregen, stelen de gitaren ergens anders de show. “Roundabout” doet ons wat denken aan Blind Lemon. Met fijn getokkel voelen we ons echt in die reeds geschetste nazomermaanden. Gitarist Jonathan Pearce krijgt voor dit album zeker ook een extra pluim. Zijn backing vocals klinken beter dan ooit op dit album, met als uitschieter “Ark Of The Covenant”. Dat nummer dient samen met het laatste “Best Laid Plans” als afsluiter en ze bevestigen de bands karakter en talent op dit album.
Een kritiek bij de singles was dat het soms niet goed samenhing, maar Straight Line Was A Lie brengt het allemaal beter samen. Het durft de grenzen ook wat te verleggen, al is dat maar een heel klein beetje. Alles is net iets gelaagder en iets dieper uitgewerkt. Het gaat van een fluitstukje naar wat bongodrums om te eindigen met een pianostukje. Toch blijven we wat op onze honger zitten. The Beths staat niet bekend om erg te experimenteren, maar het voelt wat te voorzichtig aan. Zeker om er uit te springen, wat in dit muzieklandschap niet gemakkelijk is. Enkele nummers zullen ongetwijfeld in late-nightplaylisten eindigen, maar ze zullen niet altijd blijven hangen bij het luisterend oor. Wat jammer is, want het album zit vol leuke, kleine meerwaardestukjes. Wie fan was, zal het ongetwijfeld blijven, maar om de smaak te pakken te krijgen, heeft de band zeker genoeg ander werk om van te smullen.
The Beths heeft wel een degelijke livereputatie, met charmante leden, grappige bindteksten en een energetische insteek. Wie dat live wil zien kan dat op 1 oktober, in de Botanique te Brussel.
Facebook / Instagram / Website
Ontdek “Take”, ons favoriete nummer van Straight Line Was A Lie, in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
