© CPU – Chris Stessens
We kunnen onmogelijk de enigen zijn geweest die zich afgelopen oktober verslikten in onze Fristi toen Katy Perry werd aangekondigd als headliner voor Werchter Boutique. In een popfirmament dat gedomineerd wordt door jonge sterren als Sabrina Carpenter, Olivia Rodrigo en Billie Eilish, voelde Perry dan ook als een atypische keuze om een dagfestival op de weide van Werchter te dragen. De laatste hit die iets of wat airplay wist te genereren, “Chained to the Rhythm”, dateert alweer van 2017 en sindsdien kwam het leeuwendeel van Katy’s culturele impact er via kleine controverses en amoureuze perikelen.
Als je echter een blik op de rest van de bovenkant van de poster werpt, dan valt de keuze voor Katycat perfect te begrijpen. Met MIKA en Pitbull werden namelijk twee artiesten toegevoegd wier succesvolle zwaartepunt rond 2010 lag, een periode waar veel jonge dertigers van nu met nostalgie op terugkijken. In een wereld die van crisis naar conflict huppelt, voelt nostalgie haast als een afrodisiacum voor de jongvolwassenen van nu. Het zorgde ervoor dat OG K3 erin slaagde 31 keer de AFAS Dome te vullen, de skinny jeans weer fashionable werd en dat deze eerste zomerse dag op de weide van Werchter goed verkocht. Voor we echter gingen pootjebaden in de hitlijsten van vijftien jaar geleden, kregen we een iets actuelere aanloop op het grote podium. De dag had op dit moment nog alles om een broeierig perfecte festivaldag te worden.
Emmy d’Arc
© CPU – Chris Stessens
De Main Stage van Werchter is een gigantische mastodont van tientallen meters en honderden lampen, die geopend werd door één jonge vrouw met een gitaar. Een bloedhete festivaldag opstarten terwijl het volk nog massaal toestroomt, de eerste pintjes worden gehaald en picknickdekentjes ontplooid worden, is kortom geen dankbare taak. Toch kweet Emmy d’Arc zich sympathiek van haar taak en probeerde ze samen met haar loopstation haar plekje op het grote podium in te palmen. Uiteindelijk bleek het vooral een kwestie van verschil in perspectief. De klassieke singer-songwriterliedjes van Emmy d’Arc voelden een paar maatjes te klein aan om die grote pluk te vullen, en zo voelde haar halfuurtje toch vooral als wachtmuziek voor de aankomende festivalgangers en de vele fans van Roxy Dekker en Pommelien Thijs die al zaten te bivakkeren.
Roxy Dekker
Waar Emmy d’Arc het nog met een gezapig wakker wordende weide moest stellen, was het in de regionen voor het podium al behoorlijk ‘aan’ voor Roxy Dekker. De jonge Nederlandse die doorbrak via TikTok met ondeugende liedjes over Satisfyers en sugar daddy’s heeft de streaminglijsten van de Lage Landen al lang ingepalmd, wat meteen verklaarde waarom het voorvak al ramvol zat met jonge meiden die popelend hadden gewacht in de hitte. De voorste rijen laafden zich dan ook aan Roxy Ro alsof ze een Calippo-ijsje was.
Voor die vergelijking valt iets te zeggen, want de show die de Amsterdamse gaf was fris en energiek, maar tegelijk ook mierzoet en zonder al te veel substantie. Dekker zocht de interactie met het publiek aardig op en deed enthousiast haar danspasjes, maar liet het grote vocale hef- en tilwerk duidelijk over aan een vrij prominente backingtrack. Dat kon het feest voor de fans in elk geval niet vergallen. Woord voor woord werd gretig meegezongen en bij grote hits als “Satisfyer” en “Sugar Daddy” werd er voor het eerst collectief uit de plaat gegaan. Ondertussen konden wij een kleine gniffel niet onderdrukken omwille van de oldschool mc die op random momenten zijn duit in het zakje deed en stukjes uit nummers vocaal herhaalde. ‘In de vip, in de vip ja!!’ Veel had het kortom niet om het lijf, maar aan het eind waren er knalroze confettislingers en blije snoetjes. Soms is simpele zoetigheid gewoon genoeg.
James Arthur
© CPU – Chris Stessens
Na de sugar rush van Roxy Dekker was het tijd geworden voor een middagdutje onder de meedogenloze zomerzon. James Arthur kwam de weide even vergasten op een uurtje ongecompliceerde singer-songwriternummers, en die weide reageerde grotendeels met apathie. Dat lag echter niet enkel aan de hitte. De Brit wiens grootste claim to fame er kwam door het winnen van de Britse X Factor met een cover van Shontelles “Impossible”, speelde namelijk vrij eentonig vanachter zijn statief. Nummers klonken inwisselbaar en als afdankertjes die ergens onder in een schuif waren gejat bij Fender en Capaldi, en dat resulteerde in een schouderophalen bij het publiek. Die wereldberoemde cover en andere monsterhit “Say You Won’t Let Go” tekenden aan het eind nog eventjes voor het betere melodrama, maar waren de voorspelbare hoogtepuntjes in een kabbelende set. James Arthur gaf kortom weinig boeiends, kreeg nog minder terug van het in slaap gewiegde publiek en voelde zo ietwat miscast tussen de popprinsessen van de Benelux.
Pommelien Thijs
© CPU – Chris Stessens
Tijd voor een hot take op een al bloedhete dag. Eigenlijk stond Pommelien Thijs gewoon veel te laag op deze affiche. Dat merkte je al aan de vele jonge fans die al uren hun plekje in het voorvak hadden ingepalmd en de elektriciteit die knetterde door het publiek zodra Pommelien en haar band de show op gang zwierden. Na een handvol uitverkochte AFAS Domes lijkt de meest populaire zangeres van ons land in absolute bloedvorm en een plekje als subheadliner had dan ook niet misstaan.
Boutique kreeg een show die voor wie er in de AFAS Dome bij was weinig verrassingen kende. Dezelfde intro en visuals op het grote scherm, dezelfde setlist in afgeslankte vorm. Dat deerde ook niet. Ondanks de drukkende hitte smeet het publiek zich, iets dat ook Pommie niet was ontgaan, die de fans omschreef als een stelletje beesten. De set was dan ook gemaakt om lekker het beest uit te hangen en volledig over de rooie te gaan bij hits als “Hypothetisch”, “Erop of Eronder” en “Tegenwoordige Tijd”. Helaas namen sommige fans dat net te letterlijk, de hulpverleners kwamen namelijk handen tekort om iedereen die bevangen werd door de warmte op te vangen. Dat is doodzonde, want die fans misten een dijk van een show. Als we willen muggenziften, kunnen we zeggen dat de stem van Pommelien ietsje te veel bedolven werd door het overdonderende geluid van haar band, maar met enkele vocale uithalen op bijvoorbeeld “Meisje van Honing” wist Thijs stevig indruk te maken.
Dat Pommelien bij dat nummer eventjes geëmotioneerd werd door een publiek van 46.000 mensen die de handen in de lucht staken, illustreert nog maar eens dat de grootste artieste van ons land nog steeds een jong meisje is dat hier twintig kilometer vandaan opgroeide. Er waren wel meer momenten die visueel imponeerden. Zo was er bijna constant een cameraman die Pommelien erg close in beeld nam tijdens nummers en strategisch het beeld draaide om de zangeres te capteren met een mensenmassa voor zich. Toen Pommie uiteindelijk zelf de camera in de hand nam om langs het publiek aan de barrières te lopen, ging het hek uiteraard volledig van de dam. Het publiek bleef tot het uiterste gaan, zweet liep uit alle poriën en met “Ben je Klaar?” en “Atlas” sloot Pommelien uiteindelijk een ontzettend straffe show af. Werchter Boutique bleef achter met het gevoel dat Katy Perry stevig uit haar pijp zou mogen komen om dit nog te toppen.
MIKA
© CPU – Chris Stessens
Na de relevante popster van het moment stapte Boutique in een fluorescerende raket richting 2007. Astronaut MIKA was geland op de verschroeiend hete planeet Werchter en bracht een resem hits mee om te verbroederen. Met de eerste minder bekende liedjes was het nog wat aftasten en de temperatuur opmeten, maar toen klassieker “Relax (Take It Easy)” als zoenoffer werd gedeeld, was het meteen koekenbak. MIKA scoorde meteen sympathiepunten door in zijn beste Nederlands te verklaren dat het heet was, en plakte er enkele kokette sprongetjes achteraan. Dat het alomgekende stemgeluid van de Libanees-Amerikaanse zanger na al die jaren nog geen greintje aan herkenbare kracht heeft verloren, maakte het de festivalweide eveneens makkelijk om mee te gaan in de kosmische trip.
Natuurlijk hebben lang niet alle nummers van de als Michael Holbrook Penniman geboren entertainer diezelfde aantrekkingskracht als de nummers van het in 2007 alomtegenwoordige succesalbum Life in Cartoon Motion, waardoor de hitsingles natuurlijk het bulk van de set besloegen. De speelsheid van “Big Girl (You Are Beautiful)” en “Lollipop” werkte na al die jaren nog steeds als een tierelier op de festivalweide. MIKA zelf gaf uiteraard een masterclass in plezantigheid en smeet zich solidair samen met iedereen die stond af te zien in de hitte. Zo tekende hij tijdens de intro van “Big Girls” voor de snelste kostuumwissel ooit, ruilde hij zijn blauwe pakje in voor een roze en dook daarna het voorvak in. Het volledige vak werd verkend, en dat zonder security in de buurt. ‘You wanted Katy Perry’s sweat and you got mine’, Werchter genoot duidelijk met volle teugen van de aanstekelijkheid die de entertainer in zijn show stak. Toen een grote opblaasbare microfoon op het podium verscheen zodat iedereen hem zeker goed kon horen, ging MIKA met “Grace Kelly” voor de apotheose. Zijn falsetto bestormde de hoogste regionen van de toonladder, terwijl het publiek vergeefse pogingen deed om bij te benen. Afsluiten deed hij uiteindelijk door het publiek de keuze te laten voor het laatste nummer. De Walen in het voorvak kozen helaas genoeg voor “Elle me dit” en niet “Love Today”, maar zelfs die bizarre keuze kon geen domper zetten op een crowdpleaser van een optreden.
Pitbull
© CPU – Chris Stessens
Het vergt een speciale soort toewijding om met dit weer een bald cap op je kop te zetten, maar voor een subheadliner als Pitbull mag het altijd een paar graden heter. Het arsenaal aan wereldhits van Mr. Worldwide is dan ook overvloedig gestockeerd, wat altijd garant staat voor een broeierig feestje. Het was op die manier toepasselijk dat de met Cubaanse roots bedeelde Armando Christian Pérez de show aftrapte met het feestelijke “Don’t Stop the Party”. Buiten wat CO2-kanonnen en een groot scherm met simpele projecties hield Pitbull zijn show sober, maar dat contrasteerde lekker met het exuberante karakter van de muziek.
De sfeer die bij MIKA al aardig uit de verf kwam, gedijde ook fijn bij Pitbull, wiens nummers gemaakt zijn om lekker loco op te gaan. Wanneer je dan ook absolute bangers als “Hotel Room Service” en “International Love” in je openingssalvo kan stoppen en nog genoeg benzine in de tank kunt overhouden voor de rest van de show, ben je een hitmachine. Dat Pitbull het er allemaal misschien iets te dik oplegde en om de paar nummers even verdween om zijn dj een mixtape vol clichés te laten aframmelen, van House of Pain tot Charli XCX, kon het publiek dan ook duidelijk met de mantel der liefde bedekken. Pitbull leverde vakkundig de playlist voor een geslaagd zomerfeestje.
Een sterke rapper kun je hem niet noemen, diepgang hoef je in zijn nummers niet te zoeken en een veelzijdige show hoef je van hem niet te verwachten. Gewoon de man zelf, geflankeerd door enkele danseressen terwijl een groot deel van de muziek vanop een bandje rolt. En toch pakte de salsa. Je kon het toewijden aan het uitgelaten warme sfeertje of het onweerstaanbare charisma van de man, maar uiteindelijk kwam het toch vooral weer neer op dat indrukwekkende nostalgische arsenaal. Nummers als “I Know You Want Me (Calle Ocho)”, “Gasolina”, “Timber” en “Fireball” golfden als een extatische tsunami over Werchter Boutique en zorgden voor een uiterst plezant feestje. Deze Pitbull kent misschien maar één kunstje, maar hij kan het wel goed.
En Katy Perry? Pitbull sloot zijn show af met de vraag wie er klaar was voor Katy, maar op dat moment zag je al schermpjes oplichten en vertwijfelde blikken rondgaan. Omwille van een aankomende zware storm die de uittocht zou verstoren, werd besloten de show van de headliner te annuleren. Toen dat nieuws aan de volledige weide werd meegedeeld, kwam er dan ook een fluitconcert dat tot ver in de backstage te horen was. Uiteraard primeert veiligheid boven alles, maar wat begon als een bloedhete dag met een passend warme sfeer werd afgesloten met het beeld van een huilend meisje met een Katy Perry-shirt in de armen van haar vader. Zo eindigde een warme maar tot dan toe geslaagde festivaldag in mineur. We hebben al fijnere uittochten uit Werchter meegemaakt, zoveel is zeker. De dag eindigde niet met vuurwerk, maar met teleurstelling voor de 46.000 fans.
Fan van de foto’s? Op onze Instagram staan er nog veel meer!
