Albums, Recensies

Nicolas Jaar – Cenizas (★★½): De grens met het experimentele opzoeken

Er lijkt maar geen einde te komen aan de releases van Nicolas Jaar in 2020. Nog geen twee maanden geleden liet hij onder het pseudoniem Against All Logic 2017-2019 op ons los, maar op nieuw werk onder deze naam wachten we al sinds het uitstekende Sirens (2016). De verwachtingen waren dus hooggespannen toen daar begin deze maand plots “Sunder” was, een zweverige song die ons niet helemaal kon overtuigen. Context is echter vaak belangrijk bij zo’n nummer, en dat krijgen we vandaag in de vorm van Cenizas. Laten we wel op voorhand al eerlijk zijn: dit is een album dat tijd en aandacht vraagt. Begin er dus niet aan met als bedoeling wat aangename achtergrondmuziek op te zetten.

Zoals we al gemerkt hadden op het album 2017-2019, zoekt Jaar meer en meer de experimentele kanten van de muziek op. Ook op Cenizas is dat niet anders, en dat levert enkele experimentele pareltjes op. Luister bijvoorbeeld maar eens naar het zeven minuten lange “Mud”. De combinatie van orkestrale drums en zweverige synths zorgt voor een dreigend sfeertje. Of titelsong “Cenizas”, een intiem nummer dat het grotendeels doet met in galm gedrenkte piano, maar daarna voorzichtig opbouwt naar een van de enige momenten op het album waarop we iets horen dat naar een beat neigt.

Laat dat dan misschien een van onze grootste punten van kritiek zijn op dit album. We zien Jaar maar al te graag het experiment opzoeken, maar dit album is bij momenten gewoon te moeilijk of net dat tikkeltje te traag. “Vacíar” klinkt meer als een verzameling van wat lang uitgerekte klanken dan als een echt nummer, en ook “Xerox” volgt diezelfde lijn. Het idee achter dit nummer klinkt best spannend, maar Jaar slaat zo aan het experimenteren met een sample dat je in het slot met moeite nog een nummer hoort. Het lijkt wel alsof Jaar soms niet meer weet wat de grens is tussen het aangename en onaangename. Op “Gocce” gaat hij bijvoorbeeld experimenteren met een bepaalde synthesizer, maar trekt hij dit zo ver door dat het onaangenaam wordt.

Jaar is echter een genie achter de knoppen, en gelukkig zijn er nog genoeg momenten op het album om daarvan te genieten. Hij steekt zijn liefde voor jazz niet onder stoelen of banken, en dat merk je op dit album harder dan ooit. Een onbetwistbaar hoogtepunt is bijvoorbeeld afsluiter “Faith Made of Silk”, waar een experimentele beat je op sleeptouw neemt langs ingetogen piano en vocals. Tijdens het slot gaat Jaar nog even avontuurlijke kant op; dit is hoe we hem willen horen experimenteren. “Agosto” is nog zo’n jazzy tripje van de Chileense Amerikaan. Enkele blazers worden tot in de puntjes samengesmolten met een hoop samples en synths. Indrukwekkend hoe hij dit allemaal tot een mooi geheel weet te verwerken.

Cenizas laat ons achter met een dubbel gevoel. Het etaleert aan de ene kant dat het talent van deze man geen grenzen kent, maar anderzijds lijkt het ons dat Jaar op dit album soms bewust de grens met het onaangename opzoekt. Dat zorgt voor enkele bevreemde, niet altijd even aangename momenten. Het is een spijtige zaak dat de producer soms niet lijkt te weten wanneer er genoeg geëxperimenteerd is. Bijgevolg is Cenizas een pak minder toegankelijk dan pakweg Sirens en dat zal het voor heel wat mensen een moeilijke luisterbeurt maken.

27 maart 2020

About Author

Bauke de Langhe


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Nieuwsbrief