Albums, Recensies

Lindemann – F&M (★★★): Rammstein met nog minder censuur

Na Rammstein heeft Till Lindemann weer zitten werken aan nieuw materiaal. Deze keer niet met de Duitse metalgigant Rammstein, maar met zijn tweede project Lindemann. Hij wordt bijgestaan door de Zweed Peter Tätgren. Tätgren is ook nog zanger en gitarist van de deathmetalband Hypocrisy. Na vier jaar zonder echt nieuwswekkend materiaal heeft het duo nu hun tweede album klaar. Dat is gedoopt tot F&M, voluit Frau Und Mann. Lindemann heeft ook een Europese tour in de aanbieding in 2020, al maakt die geen stop in de Benelux.

De eerste indruk die F&M geeft, klinkt al zeer bekend. Van de eerste vijf nummers, kregen we er al drie voorgeschoteld. “Steh Auf”, “Ich weiß es nicht” en “Knebel” deden vijand en vooral vriend watertanden naar dit album. “Allesfresser”, “Blut” en “Frau Und Mann” verrijken het album echt, want het zijn het zeer goede tracks. Ze gebruiken de succesformule van Rammstein en klinken heel vergelijkbaar met de eerder verschenen nummers. Ook de ruige, harde feeling brengt alle liedjes dicht bij elkaar. Misschien wel zodanig dicht dat je in een sleur terechtkomt en het lijkt het alsof er geen variatie is. Till blijft trouw aan zijn subgenre, industrial metal, en dat kan veel mensen wel bekoren. Toch missen we een nummer dat er echt bovenuit springt in het eerste deel van de plaat. Zo heb je het gevoel dat je eerder naar een Rammsteinalbum aan het luisteren bent. Met “Knebel” heb je wel een vleugje variatie door het akoestische begin, maar omdat het in het midden van het nummer een explosieve entree maakt naar zijn roots, krijg je weer die sleur. Dat doet ons al heel snel de shufflemodus gebruiken.

Op het moment dat we de variatie het meeste nodig hebben, is hij er dan toch in de vorm van “Ach So Gern”. We krijgen zelfs een ander genre te horen. Dit nummer is op het eerste zicht een normale, romantisch getinte tango en blijft ook in dit gevoel, waardoor ze ons ademruimte gunnen. De zware gitaren moeten even plaats maken voor een accordeon, een proper klinkende gitaar en naar alle waarschijnlijkheid een mandoline. Allemaal goed en wel tot je op de tekst gaat letten, want dan komt de echte Till terug naar boven. Hij geeft dit nummer een tekst die erg expliciet is, om het heel mild te zeggen. Ze maken zelfs de vergelijking tussen Till met de vrouw in het verhaal en een slang met een konijn. Dan begin je je toch wat ongemakkelijk te voelen, wat de bedoeling lijkt te zijn. Till en Peter verbazen ons door in totaal nog twee rustige nummers te spelen. “Schlaf Ein” horen we meteen na “Ach So Gern” en “Wer Weiß Das Schon” is de afsluiter. Die twee vallen minder op omdat ze de typische rock- of metalballade zijn. Strijkers en een piano zorgen voor de sfeer van beide nummers. De teksten zijn, net zoals de meeste nummers op de plaat, een mix van poëzie en waanzinnigheid.

Als we een conclusie uit deze plaat trekken, is het dat Till erin geslaagd is om een goed album te brengen. Maar het voelt te veel aan als Rammstein en zo heeft Lindemann geen eigen sound, al is er wel degelijk een verschil tussen de twee bands te vinden. Hier kent de Duitse frontman namelijk echt geen grens en gaat hij nog explicieter in zijn lyrics en videoclips. Iets waarvan toch velen dachten dat het niet meer mogelijk was. Het doet soms de tenen krullen en maakt je ongemakkelijk, maar daar gaan ze dan ook voor.

Facebook / Instagram / Website

22 november 2019

About Author

Bono Marting


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Nieuwsbrief