© CPU – Mathias Verschueren
The Dutch Disease. Dit weekend hadden we er weer iets te veel last van. Tijdens de headlinershow van Amenra op Rock Herk werd er zoveel in het publiek gekibbeld dat we met momenten echt moeite moesten doen om hier en daar nog een klank op te vangen. Het ging zelfs zo ver dat we achteraf klachten hoorden vanuit de eerste rij, waar gezien de shirtkeuze toch menig liefhebber stond. Wanneer zelfs daar het gebabbel de muziek dreigt te overstemmen, weet je dat er iets grondig miszit. Dat zorgde ervoor dat Amenra daar niet het grote succes werd waarop we vooraf hadden gehoopt, al lag dat dus allerminst aan de band zelf. Reden genoeg voor een herkansing dus, en zo trokken we gisterenavond naar OLT Rivierenhof, waar de groep voor eigen volk een nieuwe poging mocht ondernemen om ons volledig murw te slaan.
Afgelopen weekend op Rock Herk moesten we helaas passen toen Siem Reap op de Street verscheen, maar gisterenavond waren we er wel bij. Helemaal alleen met zijn gitaar trok Gilles Demolder, vooral bekend van Oathbreaker, Wiegedood en sinds enkele jaren ook Crouch, naar de voorkant van het podium waar hij een half uur liederen bracht. Want dat is de muziek van Siem Reap. Geen nummers of tracks, maar liederen zoals we ze kennen uit vroegere tijden. Klein en op het eerste oog niet al te moeilijk, maar toch rijk aan verhalen over familie, relaties en de eigenaardigheden die het dagelijkse leven met zich meebrengt. Dat kreeg in het OLT voornamelijk vorm door werk van zijn recente Wishin’ I Was Fishin’, al vielen de intieme passages van onder meer “Pigeon Superstition”, “The Magician, Pt. 1” en “Ballerinas” niet bij iedere toeschouwer in de smaak. Nee, die waren waarschijnlijk liever gaan vissen dan naar het gitaarspel van Siem Reap te luisteren. Of in dit geval uitgebreid luidkeels gaan bellen achteraan op de tribunes. Dreigde zich hier een herhaling van zetten voor te doen?
© CPU – Mathias Verschueren
Kort antwoord: nee. PVRS, het andere voorprogramma van de avond, was namelijk de remedie. Op voorhand informatie over de band opzoeken ging ons knap lastig af, want automatisch werden onze zoekresultaten omgeleid naar PVRIS. Dat ging zelfs zo ver dat we op een gegeven moment echt begonnen te twijfelen of de alternatieve poprockband rond Lyndsey Gunnulfsen niet toch in het OLT zou verschijnen. We hebben immers al gekkere dingen als support van Amenra gezien. Gelukkig voor die luidkeelse beller bij Siem Reap ging het hier dus over PVRS, een tweekoppig post-doomgezelschap uit onze hoofdstad en daarmee een groep met een sound die dichter bij die van de hoofdact lag. Met gitaar en drumstel binnen handbereik trok het duo meteen een stevige muur van geluid op, waarmee het met tracks als “Defame” en “Ablaze” al snel ieder gesprek het zwijgen oplegde. Tussendoor maakte het ook nog tijd voor een covertje van “That’s allright”. Normaal zit die in de versie van Elvis Presley een pak luchtiger in elkaar, maar PVRS trok het nummer volledig naar zijn eigen donkere wereld toe.
Het blijft een apart gegeven, Amenra zien terwijl de lucht nog enigszins blauw kleurt. Toch had de omgeving al snel weinig zomers meer over zich, want zodra de eerste tonen van “Boden” door het amfitheater rolden, belandden we al snel in het donkere domein van Colin H. Van Eeckhout en zijn consorten. Met “Plus près de toi (Closer to You)” en “Razoreater” werd dat domein vervolgens alleen maar verder afgebakend en zag je steeds meer een eenheid ontstaan voor het podium. Een eenheid van op en neer gaande hoofden die het ritme van de zware riffs volgden en bij iedere nieuwe uitbarsting net wat dieper richting voren bogen.
© CPU – Mathias Verschueren
Toch viel ons gedurende de show iets op waar we ons lichte zorgen over maken. Waar Van Eeckhout tijdens zijn cleans luid en duidelijk door de speakers kwam, leken zijn screams gisteren behoorlijk aangetast. Vooral tijdens “A Solitary Reign” werd dit pijnlijk duidelijk. In de rustige zangstukken, waarin hij zijn stembanden niet aan gort riep, kwam hij solide en duidelijk over, maar wanneer hij begon te schreeuwen, verloor hij in een vingerknip een groot deel van zijn impact. We hopen dat het slechts stemvermoeidheid is door de vele shows kort achtereen, maar hij zal niet de eerste frontman zijn die zijn keel naar de vaantjes helpt. Iets dat we niemand toewensen, maar gezien de schreeuwdrang van de zanger helaas ook niet volledig ondenkbaar is.
Niet dat hij daardoor meteen een slechte wedstrijd floot, want ook met een gehavende schreeuw bleef Van Eeckhout grotendeels overeind. Op sommige momenten deed zijn stem bovendien wel precies wat hij wilde en zo bracht hij tracks als “Forlorn” en “Am Kreuz” stevig en wel over de finishlijn. Daarbij kon hij rekenen op een band die bijzonder strak speelde, waarbij we zelfs zonder metronoom aan onze zijde konden bevestigen dat er nauwelijks een tel verkeerd viel. Die bijna machinale precisie zorgde ervoor dat de intensiteit enkel maar verder de hoogte in werd gestuwd. Ook “De evenmens” liet de intensiteit niet zomaar zakken. Hoewel het qua zang allemaal net iets ingetogener is dan de rest, bleef de machine op de achtergrond stevig doordraaien en kreeg ook dat nummer muzikaal nog behoorlijk wat gewicht mee.
© CPU – Mathias Verschueren
Dat Amenra gisterenavond voor eigen volk predikte, werd door meerdere dingen bevestigd. De oorverdovende stilte vanuit het publiek was daar misschien nog wel het duidelijkste voorbeeld van. Zelfs tijdens de meest ingetogen passages bleef het muisstil in het amfitheater, totdat de klanken van “Silver Needle. Golden Nail” door het Rivierenhof golfden. Het nummer is allesbehalve een vaste waarde binnen de set, dus de passage viel in behoorlijk goede aarde bij de aanwezige fans. Verwacht geen luid gejoel zoals bij een willekeurig popconcert, maar een flink stel hoorns dat de lucht in ging en daarmee de voltallige goedkeuring duidelijk maakte.
De track zelf was het perfecte slotstuk van de avond. Terwijl de blauwe lucht van eerder inmiddels volledig zwart was gekleurd, trok Amenra het volume nog één keer de hoogte in en liet de band zich voor de laatste maal in volle kracht door het Rivierenhof razen. De track werd afgesloten met een ferme maar vooral ook abrupte eindknal, waarna sommigen de stille hoop hadden dat Amenra nog eens terugkwam voor een bisronde. Als je de vraag kunt beantwoorden of de paus katholiek is, dan wist je ook dat die er niet in zat. Met de woorden ‘door de stilte gegrepen, van licht ontdaan’ op het scherm vertrok de groep in stilte van het podium, begeleid door luid applaus van de aanwezigen. Daarmee kwam er definitief een einde aan een avond waarop Amenra voor eigen volk predikte en eindelijk kreeg wat haar afgelopen weekend op Rock Herk was ontnomen: stilte. Amen!
Fan van de foto’s? Op onze Instagram staan er nog veel meer!
Mooie woorden voor een verrassend goeie PVRS en een altijd sterke AMENRA.
Maar….helaas werd de beleving voor mij sterk verstoord tijdens de laatste nummers. Blijkbaar hadden verschillende fotografen toestemming gekregen om foto’s te maken. Uiteraard begrijp ik volledig dat zij ook hun werk moeten kunnen doen en dat er beeldmateriaal nodig is.
Wat echter bijzonder storend was, was dat er een grote groep fotografen (acht of meer) voortdurend heen en weer liep, voor het publiek kwam staan en onderling bleef praten. Hierdoor was ik volledig uit de sfeer van het concert. Als bezoeker betaal ik uiteindelijk om de band te zien optreden, niet om naar de capriolen van de fotografen te kijken.
Net de laatste nummers vormen vaak de emotionele climax van een concert. Voor mij werd die helaas een anticlimax door de manier waarop de pers alle aandacht naar zich toe trok.
Ik heb alle begrip voor het feit dat er foto’s en video’s gemaakt moeten worden. Ik wil dan ook zeker niet de fotografen zelf viseren, maar ik hoop dat er in de toekomst kan worden nagedacht over een aanpak die minder storend is voor de concertbezoekers, zeker voor de mensen die uren op voorhand aanwezig zijn om een goede plaats te bemachtigen.