Albums, Recensies

Mind Rays – Course of Action (★★★★): Versterker in de fik

Belgische fluitjespunk is hot. Mind Rays is Belgische fluitjespunk. Is Mind Rays dan hot? Ja. Niet per definitie, maar wel na een luisterbeurt van hun nieuwe langspeler Course of Action. Uitgebracht op het zweedse PNKSLM, opgenomen met Pieter-Paul Devos van Kapitan Korsakov en Raketkanon, in de Kempische garagerocktempel van Thomas Valkiers. Als die wist-je-datjes je nog niet ter plekke aan het trappelen krijgen, dan loont het misschien de moeite eens te luisteren naar het snedige debuut van de groep, Nerve Endings, uit 2017. Twee jaar radiostilte was duidelijk niet twee jaar stilzitten, want Course of Action is meer dan een waardige opvolger.

“Makeshift weaponry” doet de grond vanaf seconde één onder je voeten daveren. Het vel van de versterker stuurt schokgolven in je richting, die het stof uit je oren blazen zoals enkel een goed, vettig streepje garagepunk dat kan. De verscheurde vocals zijn in combinatie met een verpletterend pompende baslijn het kloppend hart van de Mind Rays-steenkoolcentrale. Dikke zwarte rook is dan ook wat er uit de schoorsteen komt wanneer op het korte, maar intense “Maker’s Remorse” het gaspedaal nog wat verder wordt ingedrukt. Korte explosies van nummers, zoals “Cease/Commence” er ook eentje is, zijn het handelsmerk van de plaat, die onder het half uur duikt, maar daarop wel een clusterbom van tien heerlijk rammelende nummers tot ontploffing weet te brengen.

“Pristine Condition” is een opgejaagd, snel punknummertje dat tijdens het maken van de plaat nog snel af moest voor het eten. Het overstroomt niet van inspiratie, maar is wel bakken plezier en ontaardt op het einde in een eruptie, die live ongetwijfeld zou leiden tot een wilde moshpit, die je niet overleeft met een lichaamsgewicht onder de negentig kilo. De grote adrenalinebom? Dat is dat verdraaid rauwe, verzadigde gitaargeluid dat schijnbaar moeiteloos elk nummer herleidt tot een adrenalinedraaikolk. Luister maar eens naar “Beasts Ahead”, of het bezwerende “Single File Line”, dat de lampen in de versterker doet poppen als popcorn.

Al dat geweld, allemaal goed en wel, maar zit er eigenlijk nog wel een spanningsboog in het album? Zeker wel. “Head Back” remt de aanstormende trein even af en paait je met een paar fluweelzachte akkoordjes tot de bas het weer overneemt en de comfortabele jacuzzi die het nummer eerst was herleidt tot een verschroeiend hete geiser. Bruut, echt bruut, en het gaat van hard naar harder op “Dead Center”, met hier en daar een dierlijke schreeuw, waar menig verkeersagressor op de Antwerpse ring nog wat van kan leren. De opwindende ruggengraat van bas en drums pompt je ook hier weer in het zweet.

Het beste bewaart Mind Rays echter voor het einde, met “Godless Clay”. Wat een nummer. Het gaat van start als een botsend, grommend nummer dat halverwege omslaat naar een ongecontroleerde vuurbal. De mix valt perfect in de plooi en de blitse fuzz verschroeit je froufrou tot aan de haarwortels. Best for last, zonder enige twijfel.

Mind Rays klinkt als een volleerde bende fluitjespunkers uit San Francisco, maar je loopt ze zomaar tegen het lijf naast je voordeur. Belgische coming-of-age garage van de bovenste plank, van het soort dat bier morst op je T-shirt en je dan een sigaret zonder filter aanbiedt om het goed te maken. Vier sterren, en een schop onder de kont.

Mind Rays stelt hun album voor op 21 november in De Centrale in Gent en speelt op 22 november in Het Bos in Antwerpen.

Facebook / Instagram

Ontdek nog meer muziek op onze Spotify!

2 november 2019

About Author

Jonas Rombout


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Nieuwsbrief