Live, Recensies

Sound Track: Selectieronde 21/09 @ Jeugdhuis PAND (Genk)

Sound Track is de nieuwe wedstrijd die veel lokale (en meestal provinciale) muziekwedstrijden vervangt. Als je Limbomania misschien nog kent, dan is dit ongeveer vergelijkbaar, maar dan voor heel Vlaanderen en Brussel. Poppunt is een van de trekkers van dit initiatief en met onder andere de AB, Het Depot of 4AD is de voorzet meer als gegeven. Verdeeld over vier plaatsen startte deze wedstrijd op 20 september en Herk-de-Stad was al aan de beurt geweest. Op zaterdag was het in Genk te doen en hier mocht het iets minder stevig als gisteren zijn. Of dat ook betekent dat het minder goed was, dat gingen we zelf ervaren. De loting besliste ook hier over de volgorde van de bands.

Sundqvist

Wat zweverigheid, elektronica, funk en het universum allemaal niet kunnen doen wanneer ze samen in een band worden gegoten. Sundqvist maakt er een soep van die je best warm eet. Er is onmogelijk een stijl op te plakken, maar daar is het deze band ook niet om te doen. Sundqvist schrijft liedjes alsof ze zelf hun eigen grootste fans zijn; de songs zijn niet simpel, maar klinken gewoon zo vlotjes dat het zowaar smooth wordt.

En toen het live werd gebracht, werd ons duidelijk waar Sundqvist voor staat. Het universum in een staat van absurdisme te plaatsen waar je ook nog eens vrolijk van wordt. Sundqvist brengt jazz-funk met een elektronische toets. Gecombineerd met een ijzersterke ritmesectie konden de keyboardspeler en de sampler lustig hun gang gaan. Met een vrij normale opener, kwam er plots een sampler voorbij met Nederlandse teksten waar niemand de duidelijke link kon leggen. Toen daarna de zangeres nog uit het grote groentenkookboek ging voorlezen hoe je het beste vis kon klaar maken, was de zin voor realiteit helemaal verdwenen. Na de set werd het duidelijk dat we niet ontvoerd waren door aliens, maar dat we nog steeds in Genk zaten. Met andere woorden, een uitstekende opener van de avond met en sterke set die nooit verveelde.

BOY SILLY

Wat is lo-fi indie volgens het boekje eigenlijk? Awel, BOY SILLY komt aardig in de buurt als boegbeeld. Eenvoudig, zonder vervormingen en eerlijk zonder maskerade. Live klinkt zo’n band identiek als op plaat, en dat belooft. Het doet ook heel erg jaren negentig aan, denk aan Pavement of Sebadoh. Het leuke aan deze muziek is dat wat je hoort ook echt is, zoiets kan je nu eenmaal niet forceren. Het ontwapenende van Boy Sily zal goed doen aan deze wedstrijd.

De heren uit Bilzen hadden een bus ingelegd want ze hadden een heuse fanbase bij die de zaal al aardig vulde. Al na enkele seconden moesten we eens achter onze oren krabben, want deze band brengt de lo-fi bands van de jaren 90 terug. En dat doen ze ongelooflijk goed. Een klok van een stem wordt aangevuld met heel leuke ritmes van de andere gitarist. Ook de bassist en drummer moesten niet onderdoen voor de 2 gitaristen. Bands als Pavement, Pixies, the Crooks kwamen wel eens af en toe loeren, maar ook rustige passages die afgewisseld werden met wat shoegaze worden verwerkt. De band heeft een heel eigen, specifieke sound die je niet direct ergens kan thuisbrengen. Ondanks de jeugdige leeftijd laat deze band een heel sterke sound horen waar veel bands nooit aan toe zullen geraken. Met BOY SILLY hebben we waarschijnlijk finale-materiaal in Limburg zitten. Misschien niet de meest originele van vandaag, maar wel kwalitatief zeer sterk!

Facebook

Baruch Williamson

Dit eenpersoonsproject van Boris Willems wordt omschreven als duistere, experimentele, psychedelische electro en wie anders dan Fenne Kuppens heeft deze man getipt. Ook hier geen vrolijke muziek, en dat kan live misschien wel eens heftig uitpakken. We zijn zeer benieuwd naar de liveprestaties van Boris Willems aka Baruch Williamson. Aan ervaring in ieder geval geen gebrek, want hij speelde al in verschillende bands, waaronder The Insect Soldiers Of The Sky, FANTOOMPIJN en Hugs Of The Sky. De opbouwende, vaak soundscape-aandoende songs zullen het best in intieme sfeer tot hun recht komen, dus daar zal veel van afhangen.

Om op 20 minuten een sfeer neer te zetten die niet alledaags is, dat lijkt ons een onmogelijke opgave. Dit eenmansproject van Boris Willems zoekt dan ook niet de makkelijkste weg door een sfeer te creëren die donker en niet toegankelijk is. Je zou bewondering moeten hebben voor de poging, maar dit lijkt ons eerder een muzikale zelfmoord om dit op 20 minuten klaar te krijgen. De muziek lag vooraf niet vast, maar toch slaagde Baruch Williamson er in om een deel van het publiek mee te krijgen. Donkere, psychedelische elektronische muziek aangedreven door eenzelfde ritme van de drums, zorgde evenwel voor beweging, maar ook voor eentonigheid die moeilijk te plaatsen valt. De opzet leek ons duidelijk, maar de setting en timing waren daar minder geschikt voor.

Facebook

Lo-lee-ta

Filmmuziek waar de film nog voor geschreven moet worden, dat omschrijft Lo-lee-ta het beste. Alles klinkt ontzettend zwart-wit en doet tegelijk ook dromerig en wat jazzy aan. Het doet ons denken aan een zwart-wit film uit de jaren vijftig, waar iedereen nog netjes gekleed is en waar de maffia elk moment om de hoek kan komen. Niet dat deze muziek je kwaad wil krijgen, want je hoort niets dan liefde en vrede. Doe je ogen dicht en stel zelf je eigen scenario’s samen, want bij Lo-lee-ta krijg je daar de tijd en ruimte voor.

Ook deze band zocht een sfeer op die sneller gevonden was als bij de vorige set. De sfeer is dan ook iets dromeriger als daarvoor en dat was dan ook niet zo moeilijk. Ondanks deze vergelijking zette dit drietal een leuke set neer waar veel mensen zich duidelijk snel in terug vonden. Je hoorde invloeden van Beach House en Portland, maar dan met een geheel eigen twist waar je ook nooit ver van het genre Jazz weg bleef. Lo-lee-ta gunde zich een goed opbouwende set waar je nooit het gevoel had dat het gehaast werd gespeeld om de 20 minuten afgerond te krijgen en dat is in dit genre toch wel zeer belangrijk. De twee stemmen vulden de muziek op geheel eigen manier aan en bracht het mooi in balans. Alhoewel zo’n genre live weinig kan toevoegen, deed Lo-lee-ta toch een aardige poging om het publiek te vermaken.

Facebook

Lũpḁ Gang Gang Quartet

Funk, dat hebben we tot nu toe nog niet veel gehad in Sound Track! Nu, rasechte funk brengt Lupa Gang Gang Quartet niet. Er zitten nog wat jazzinvloeden bij, en bovenal bruist deze band van de energie. Het is een opvallend jonge groep die deze moeilijke muziekmomenten laat samenvloeien alsof ze hun hele leven nog niets anders gedaan hebben; toch wel straf. Zelfs Nathan Daemen is fan en dan mogen we alleen maar stellen dat deze band muzikaal dik in orde is. Dit optreden zou je blindelings kunnen volgen en je voelt de goede vibe nog steeds. Dat wordt dansen op strakke muziek!

Als jongste band deed dit viertal ons de ogen opentrekken. Met een fanatieke gedrevenheid en overgave die je zelden terugvindt bij zo’n jonge honden, overtuigde deze band moeiteloos met hun combinatie van jazz en punk. De enorm goede ritmesectie stond als een huis en diende als basis voor de gitarist en keyboardspeler die hun lusten konden botvieren met sterk solerend werk. Tussendoor was er ook tijd voor te feesten en de zaal genoot met volle teugen mee. Lupa Gang Gang Quartet stond met volle goesting op het podium en deze goede zin brachten ze over naar het publiek. De gezichtsuitdrukkingen van dit viertal waren mooi om in de gaten te houden, alsook de interactie tussen dit gezelschap. Muzikaal was dit een ijzersterke prestatie en ook de présence op het podium was zo mooi onschuldig dat het gewoon aandoenlijk was om naar te kijken. We hebben hier met volle teugen van genoten.

Facebook

jst

jst is een lo-fi singer-songwriter die het vrij basic houdt, maar net daardoor is zijn muziek tegelijk heel puur en eerlijk. Door de vreemde twist die hier en daar in zijn nummers opduiken, is Fenne Kuppens alleszins alvast grote fan. Zeer begrijpelijk, want als deze genreomschrijvingen je kriebels geven, kan jst niet anders dan in de smaak vallen. Live laat deze meneer zich begeleiden door bevriende artiesten, waardoor de lo-fi puurheid misschien nog wel extra kracht bijgezet zal worden.

jst was dus niet alleen, maar had een hele band meegenomen. En deze band deed de avond op een rustige manier afsluiten. Rustig met twee (en soms drie) akoestische gitaren deed dit vijftal de zaal verstommen met hun eenvoudige sound maar tegelijk een technisch goed uitgevoerde lo-fi sound. De sampler van dienst deed grotendeels dienst als opvulling, maar was niet storend in dit sobere geheel. De zanger diende als rustigere aanvulling, maar er was (te veel?) ruimte voor muzikale interpretatie zonder stem. Dat deed op een bepaald moment vrij eentonig aan, want je hebt uiteindelijk maar twintig minuten. Als allereerste optreden met deze band kwam dit al vrij professioneel en ervaren over en dit optreden zal zeker niet het laatste wapenfeit worden. Als deze band het juist aanpakt, dan horen we hier nog van!

Luister naar jst op vi.be!


Sound Rank

We zijn geen jury, maar als je zo zes bands gezien hebt, kan je onmogelijk geen mening hebben. Daarom hebben wij toch ook een top 3 gemaakt.

3. Sundqvist
2. Lupa Gang Gang Quartet
1. BOY SILLY

De jury zal pas na alle voorrondes de finalisten bekend maken.


Lees ook onze verslagen van de andere selectierondes op deze avond:

Nosta in Opwijk
CC De Mol in Lier
Coyendanspark in Gent

Hier vind je het overzicht van alle Sound Track evenementen. Volgende afspraak alweer volgende week vrijdag!

22 september 2019

About Author

Wouter Vandeweyer


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Newsletter