© CPU – Senne Houben (archief)
Wat geeft muziek dat extra beetje magie? Is het de veelzijdigheid van een Bowie? Of de air van Liam Gallagher? Wij gaan niet beweren het antwoord te weten. Westside Cowboy lijkt wel een idee te hebben. De Engelse muziekpers prijst hen al langer de hemel in, en ook hier in België gaat het hard voor de band uit Manchester. Met straffe festivalpassages op Rock Werchter en AFF, en een verdienstelijk voorprogramma voor Geese maakten ze het afgelopen jaar indruk op het Belgische publiek.
De Museumzaal van de Botanique was dan ook al lang uitverkocht, ondanks dat er gisterenavond in Antwerpen met Fontaines D.C. flinke concurrentie was. Met hun debuutplaat It Goes On onder de arm stonden ze hier voor het eerst als hoofdact. Voor hun setlist van de avond putten ze vooral uit die eerste langspeler. Hier en daar strooiden ze er wat publiekslievelingen uit hun eerdere, beresterke ep’s doorheen. Ook al worden ze door de muziekpers gezalfd als de volgende redders van de indierock, Westside Cowboy blijft opvallen door hun eenvoud. Een paar sjofele versterkers, een met tape beplakt drumstel en een paar brede glimlachen is alles wat ze nodig hebben om een podium in te pakken. Alleen moet je wel dicht genoeg bij het podium staan om dat plezier op hun gezichten te zien. De Museumzaal van de Botanique was daar de ideale locatie voor.
Maar even terug naar het begin. Voorprogramma Wyatt was voor veel bezoekers een nobele onbekende. In een halflege, rustig keuvelende zaal mochten ze voor het eerst hun kunnen tonen aan een Belgisch publiek. Nochtans is debuutsingle van de band, “Morning”, muzikaal zowat een klein broertje van Westside Cowboy. De trompet van Emily Mason en een paar stevig jankende gitaren bleken zelfs interessante uitbreidingen op die Britainicana-sound. Frontman Harvey O’Toole schreeuwde zich met momenten ook de longen uit het lijf. Zo kregen ze in de loop van hun korte set hier en daar steeds meer mensen richting het podium gedraaid, en ook wat handen op elkaar. Maar om als hoofdact terug te keren ontbreekt het nog aan nummers die écht een blijvende indruk maken, zoals het grote broertje die later op de avond wel bracht.
Een optreden van Westside Cowboy was in het verleden pas echt vertrokken als drummer Paddy Murphy na het tweede nummer uit volle borst de bandnaam in zijn microfoon tierde. Nu vlogen ze er meteen in met “Kick Stones (The Boys)”. Die Velvet Underground-achtige song zette de toon voor de avond. Weinig artiesten slagen er zo in om de existentiële twijfel van jongeren in muziek te destilleren zoals Westside Cowboy dat doet. Bijna elk nummer versnelt naar een ultieme uitbarsting omdat ze niet anders kunnen. Al die opgekropte gevoelens moeten er ooit uitkomen. De Mancunians hadden dan ook behalve topnummers weinig nodig om de zaal (een beetje) in beweging te krijgen. Geen wilde moshpits, maar eerder nerveus getrappel en geschuif zoals je zou verwachten bij dit optreden. Het kan bijna niet anders dan dat er met nummers als “Pin Up Boys” en “Don’t Throw Rocks” toekomstige klassiekers tussen zitten.
Gaandeweg de set kreeg elk lid zijn moment in de schijnwerpers. Paddy Murphy (drums) vlamde in elke song op zijn drumstel alsof hij er morgen nieuwe vellen voor gaat kopen (en hij roept uiteindelijk toch nog Westside Cowboy!). Bassiste Aoife O’Connell kreeg de zaal stil met het breekbare “Strange Taxidermy”. De outro van “Pin Up Boys”, die O’Connell met haar brullende stem draagt, maakte live een nog sterkere indruk dan op de plaat. Gitarist Jimmy Bradbury imponeerde wanneer hij de leiding neemt op het nummer “Big Wheels”. De officieuze frontman Reuben Haycocks zorgde naast vlammend gitaarspel ook voor de nodige interactie met het publiek. Deze vier vrienden hebben gewoon reuzeveel plezier op het podium, en staan er ook met steeds meer zelfvertrouwen. Het schuurt af en toe nog een beetje, en misschien was het niet op elk moment even strak in de maat. Maar wat doet ertoe wanneer je die magie van muziek voelt?
Een bisronde was niet aan de orde, want na zo een knappe set viel er nog weinig te zeggen. Dat de zaal bijna uit zijn voegen barstte (met vooraan natuurlijk een batterij grote mannen) maakte het plaatje alleen maar af. Westside Cowboy is een band met schurende kantjes, en prachtige imperfecties. Een band van grote gevoelens zonder grote gebaren. Het is nogal grootsprak om dit een ‘ik was erbij’-optreden te noemen, maar dit is een groep met de wereld aan de voeten. Laat die grote zalen nog maar even wachten, want het is heerlijk om dit viertal te zien genieten in een intieme setting.
Wie er gisteren niet bij kon zijn, hoeft niet lang te wachten op een herkansing. Op 31 maart staat Westside Cowboy in de Trix in Antwerpen.
Setlist:
Kick Stones (The Boys)
Paper Chains
Can’t See
Well Done Kid, You Did It
Worried Age
Big Wheels
Drunk Surfer
Dobro
Shells
Pin Up Boys
The Wahs
Don’t Throw Rocks
Patchwork
Strange Taxidermy
I’ve Never Met Anyone I Thought I Could Really Love (Until I Met You)
Coyote
You Could Have Died Right There On The Dancefloor
