Enter Shikari @ Ancienne Belgique (AB): Exit Shikari

Het einde is nabij. Althans, voor Enter Shikari dan. Na ruim twintig jaar kondigde de Britse band onlangs aan dat hij eind 2027 voor onbepaalde tijd de stekker eruit trekt. Of die ooit nog in het stopcontact belandt, blijft voorlopig een groot vraagteken. Gelukkig hoeven we nog niet meteen de zakdoeken boven te halen, want volgend jaar staat Enter Shikari gewoon op Graspop en daarmee hebben we dus nog minstens één kans om de Britten op Belgische bodem aan het werk te zien. Maar of er daarna nog een afscheidstournee langs de zalen volgt, is voorlopig niet bekend. Daarom namen we gisteren het zekere voor het onzekere en trokken we richting Ancienne Belgique, waar de Britten met hun Lose Your Self-tour neerstreken en ruim twintig jaar aan muziekgeschiedenis door de zaal joegen.

Maar alvorens we die twintig jaar aan muziekgeschiedenis voorgeschoteld kregen, was het eerst de beurt aan opener The Callous Daoboys om een stukje eigen geschiedenis te vieren. De Amerikaanse band vierde afgelopen zondag namelijk precies zijn tiende verjaardag. Reden genoeg voor een feestje dus, dat ook gisteren nog stevig werd doorgezet, al begon het gezelschap net iets eerder dan op de uitnodiging stond. Het resultaat was licht schrijnend, want toen de groep vijf minuten voor aanvang aan “Gigantic Parasite Tongue” begon, was het publiek nog op een handvol handen te tellen.

Gelukkig trok de ferme portie mathcorechaos naarmate het optreden vorderde steeds meer bekijks. De genre-, tempo- en toonsoortwisselingen volgden elkaar zo snel op dat ze nauwelijks bij te houden waren, terwijl het er ook op de vloer steeds wilder aan toeging. Tijdens “Schizophrenia Legacy” ontstond dan ook de eerste circlepit van de avond en ook het ritmisch handgeklap werd alvast geoefend voor later op de avond, al was het afsluiter “Star Baby” die voor het opmerkelijkste moment zorgde. Bassist Jackie Buckalew waande zich namelijk even Mozes en splitste de al wat voller gelopen zaal als de Rode Zee voor een kleinschalige wall of death, om vervolgens diezelfde menigte met de handen te laten zwaaien alsof we plots bij Metejoor waren beland.

Mocht Enter Shikari er echt definitief mee stoppen, dan bewees Holding Absence gisteren in de AB dat het de leegte die de Britten achterlaten voor een groot deel kan opvullen. Dat had niet alleen te maken met de mix van melodieuze posthardcore, een streepje elektronica en een boel explosieve uitbarstingen, maar ook met het gemak waarmee de band het publiek meekreeg. Het viertal wist de sfeer die The Callous Daoboys had opgebouwd dan ook nog een niveau hoger te tillen. Circlepits, crowdsurfers, zwaaiende handen en tijdens “Afterlife” opnieuw een wall of death, zij het ditmaal net een tandje groter dan bij de voorganger. Het was dat Enter Shikari nog moest komen, anders had dit qua energie zomaar voor een hoofdact kunnen doorgaan.

Ook op het podium werd er ondertussen niet bepaald stilgezeten, want frontman Lucas Woodland haalde capriolen uit waar de gemiddelde cheerleader nog jaloers op zou zijn. Dat alles zonder dat zijn stem eronder leek te lijden, want zelfs tijdens de meest lenige hoogstandjes bleef de zanger vocaal moeiteloos overeind. Tussen al die highkicks, sprongen en gekdoenerij door vertelde Woodland ons ook nog dat Enter Shikari een van de grote inspiratiebronnen voor Holding Absence was geweest, waardoor de rol van erfgenaam na dit sterke optreden eigenlijk al bezegeld leek.

Voor Enter Shikari was het ondertussen nog even puzzelen geblazen. De Britten trekken momenteel rond met een productie die grotendeels op arena’s en de grotere zalen des lands is afgestemd. Niet gek ook dat in eerste instantie Vorst Nationaal als locatie voor het Brusselse optreden was voorzien, maar uiteindelijk werd uitgeweken naar de aanzienlijk kleinere Ancienne Belgique. Er moest dus flink ingeleverd worden op hetgeen de band meenam richting het centrum van Brussel. Het B-podium dat we eerder op filmpjes van de andere shows hadden gezien kwam te vervallen en ook de confettikanonnen en gigantische ledschermen op het podium bleven thuis, waardoor we het gisteren in Brussel vooral moesten doen met een bak aan lampen en twee mysterieuze kokers boven ieders hoofd.

Dat de productie in Brussel een stuk soberder was, betekende niet dat ook het optreden aan spektakel moest inboeten. Vanaf opener “LOSE YOUR SELF” veranderde de vloer van de AB in een hossende mensenmassa, terwijl de twee mysterieuze kokers hun ware functie als cilindervormige ledschermen prijsgaven. Ook frontman Rou Reynolds liet zich meteen van zijn beste kant zien. Vooraf hadden we nochtans onze twijfels, want de Brit kampte eerder dit jaar met gezondheidsproblemen en volgens enkele buitenlandse concertverslagen begonnen de opeenvolgende shows stilaan hun tol te eisen. In Brussel viel daar gelukkig weinig van te merken. Als een jong hertje sprong hij wild in de rondte tijdens “(pls) set me on fire”, waarna hij diezelfde energie doortrok naar het aansluitende “Undercover Agents”. Wie vooraf had gevreesd voor een uitgebluste frontman, kon die zorgen dus al snel opbergen.

Dat had zijn effect op het publiek, want toen de zaal werd omgedoopt tot een gifgroene nachtclub, hoefde Reynolds de aanwezigen maar één keer op te roepen om te dansen alsof niemand keek. Het spreekwoordelijke hek was letterlijk van de dam. Op de tonen van onder meer “The Void Stares Back”, “Bloodshot” en “Rabble Rouser”, waarin Enter Shikari zijn elektronische kant volledig de vrije loop liet, werd er op de vloer gedanst tot het zweet van de muren droop. Dat hier en daar een flinke klodder Shikari Sound System doorheen zat, maakte de nummers er alleen maar dansbaarder op. Tijdens “Quelle Surprise” verruilde de zaal vervolgens zijn gifgroene verlichting voor een dieprode gloed, maar aan de danslust van het publiek kwam voorlopig geen einde. Berghain was er niks bij!

We hadden het er in de intro al over dat Enter Shikari ruim twintig jaar aan muziekgeschiedenis door de AB joeg en met onder meer “The Last Garrison”, het gloednieuwe “Lightyears” en “Constellations” werd die belofte ook waargemaakt. Dat laatste nummer werd, samen met “Live Outside” en “Shipwrecked!”, tijdens de andere shows normaal op het B-podium gespeeld, maar in Brussel moest de band het zonder die uitstap stellen. Nu is de AB natuurlijk geen arena en was de afstand tussen de toeschouwers en de band sowieso niet al te groot, maar toch was het ergens ook wel jammer dat de Britten zich de hele avond tot dat podium beperkten. Zelfs de eerste rij werd nauwelijks opgezocht, terwijl Enter Shikari er normaal gesproken niet vies van is om de zaal in te duiken of boven op de stagebarrier te klimmen.

Anderzijds, wie heeft dat allemaal nodig als je diezelfde toeschouwers zonder problemen aan het klappen weet te krijgen? Met “Sorry, You’re Not a Winner” hoefde Enter Shikari daar nauwelijks moeite voor te doen, al wierp de oefensessie bij The Callous Daoboys eerder op de avond blijkbaar toch zijn vruchten af. Bijna twintig jaar na de release van Take to the Skies blijft het een van de grootste publieksfavorieten van de band en ook gisteren bleek de combinatie van die kenmerkende drie klappen, de aanstekelijke melodie en het explosieve refrein nog niets aan kracht te hebben ingeboet. Datzelfde kon gezegd worden over “{ The Dreamer’s Hotel }”, dat ondanks zijn aanzienlijk jongere leeftijd minstens evenveel enthousiasme wist los te maken.

Vriendelijk zijn de heren van Enter Shikari zeker en vast, en zo werden we netjes een prettige avond toegewenst toen de laatste noten van “{ The Dreamer’s Hotel }” door de zaal klonken. Gelukkig bleek dat afscheid iets voorbarig en na een theemomentje backstage werd met “Juggernauts” de encore ingezet. De scherpe synthesizers van het nummer sneden nog dwars door de zaal en joegen de energie in de AB nog één keer de hoogte in, waarna het gedaan was met de pret en Enter Shikari het voor gezien hield. Of dat daadwerkelijk de laatste keer gaat zijn dat het viertal de AB op zijn kop zette, valt nog te bezien. Als het aan ons ligt in ieder geval niet, maar mochten ze straks toch besluiten de deur definitief achter zich dicht te trekken, dan hebben The Callous Daoboys en Holding Absence alvast laten horen dat er een nieuwe generatie klaarstaat.

Facebook / Instagram

Fan van de foto’s? Op onze Instagram staan er nog veel meer!

Setlist:

LOSE YOUR SELF
Labyrinth
THE GREAT UNKNOWN
(pls) set me on fire
Undercover Agents
The Void Stares Back
The Flick of a Switch I.
Bloodshot
Rabble Rouser
Quelle Surprise
The Last Garrison
Hectic
Lightyears
Constellations
Live Outside
Shipwrecked!
Sorry, You’re Not a Winner
Higher Ground
{ The Dreamer’s Hotel }