De singer-songwriter Kelsey Lu speelde nog niet vaak in België, dus het was geen verrassing dat Botanique in grote letters ‘Uitverkocht’ op de website mocht schrijven. De Amerikaanse muzikant speelt cello en gitaar, en bracht eerder dit jaar met So Help Me God een sterke tweede langspeler uit. Van de debuutplaat doet cover “I’m Not In Love” het het beste op streaming, maar ook daar staan enkele pareltjes op. De prachtige stem van Kelsey Lu was zoals te verwachten om de vingers bij af te likken en met een goeie uitstraling op podium en een grote portie goesting om te spelen werd het een fijne avond, al begon die wat bitterzoet.
Op de website en sociale media van Botanique stond er dat Kelsey Lu om 19 uur zou beginnen, dus er stond er een lange rij aan de ingang van de Rotonde toen de deur op dat uur ook openging. Kelsey Lu’s show ‘begon’ met ambient muziek, waarbij er nog niets te zien was. Na drie kwartier werden er enkele setlists op het podium gelegd en tien minuten later veranderde het licht eventjes. Nog wat later werd er water op het podium gezet en intussen stond het publiek al een uur (on)geduldig te wachten. De intro van Kelsey’s show bestond uit wat vage geluiden, die voor een onbepaalde tijd zou te horen zijn, want een echt startuur werd er niet meegegeven. Na 65 minuten werd het optreden eindelijk echt in gang gezet, en dat optreden zou dan ook niet veel langer dan 65 minuten duren. Nogal een rare start, want waarom werd er niet gewoon 20 uur als startuur aangekondigd? Of een voorprogramma? Nou ja, eens Kelsey Lu bezig was, was het wel meteen erg goed.
Het eerste nummer op de setlist was “Reaper”, waarbij de Amerikaan meteen hun prachtige, zachte stem liet horen. Dat de drums net een tikkeltje te luid stonden zorgde ervoor dat de tederheid van het nummer niet ten volste overkwam, maar we waren eigenlijk vooral blij dat het concert eindelijk begonnen was. Halverwege het nummer droomden we weg met wat saxofoongeluiden, alsof de song nog wat moest rijpen in haar schelp. Toen daarna “Running to Pain” werd ingezet was het wel meteen duidelijk dat die stevig in de schoenen stond, en het nummer werd hier en daar al warm ontvangen in het publiek. Zachtjes meezingen of wat heen en weer wiegen was niet uit de boze en ook Kelsey Lu begon al aardig wat te bewegen op de dynamische song. De grootse haardos en bewegelijke outfit deden het net iets groter lijken en ook de fijne lichtshow zette wat kracht bij. Het zou nog even duren vooraleer de singer-songwriter hun dankbaarheid letterlijk onder woorden zou brengen, maar de uitstraling en ingesteldheid van iedereen op podium spraken boekdelen.
Voor “What Can I Do” nam Kelsey Lu er een akoestische gitaar bij, wat zich ontpopte tot een van de mooiste momenten van het concert. De breekbare song kwam helemaal tot haar recht in de Rotonde, waarbij het publiek in een half meditatieve toestand stond toe te kijken. Die gitaar werd al snel vervangen door een elektrisch exemplaar voor “Comfort”. Kelsey Lu zette het nummer al heerlijk in met hun drie muzikanten, maar het was pas toen het voor het eerst losbrak dat we er helemaal in werden ondergedompeld. En toen het nog een tweede keer losbrak begaven we ons naar hogere sferen, waarbij de muziek en zang wat chaotischer werden en een hoogtepunt bereikten. Het heerlijke “Portrait of a Lady on Fire” deed er nóg een schepje bovenop. Er werd een experimentele outro aan gebreid waarbij Lu de cello voor het eerst bespeelde en er geluiden te horen waren die klonken alsof C-3PO en R2-D2 ruzie hadden. Het leek eventjes alsof Kelsey Lu steeds straffer uit de kast kwam, terwijl er in het publiek een streeds vrijer en relaxer gevoel heerste.
Na wat stevigere drums en een remix van “Foreign Car” volgde er een eerste praatje waarbij Kelsey Lu heel gemoedelijk overkwam. Die sprak zich uit wat hen raakte in de wereld, maar focuste vooral op het positieve en dat was hier de verbinding die tijdens het concert heerste. Dit zijn de momenten die er echt toe doen en tijdens het aanstelijke “Due West” was die verbinding zeker te voelen met een eigenzinnige groovy sfeer. “I’m Not In Love” werd vanzelfsprekend een hoogtepunt, waarbij de drums aanvankelijk terug net iets te luid stonden, maar uiteindelijk naar een hoogtepunt opbouwde vooraleer er met “Cutting of the Head of a Ghost” op een vreugdevolle manier er nog een laatste lap op werd gegeven. Tot slot werd “Dreams” solo als encore gebracht waarbij Kelsey Lu hun cello in loop liet spelen, en zo gaf die nog een welgekomen extraatje mee aan het publiek.
Kelsey Lu liet op zich wachten, maar het was het wachten meer dan waard. Elk nummer werd op een sterke manier gebracht en droeg bij aan de overheersende sfeer van de avond. Kelsey Lu verveelde geen seconde en bouwde meerdere keren op naar een hoogtepunt, zonder dat het ooit te veel werd. Altijd in balans, altijd overtuigend en altijd meeslepenend. Het was haast alsof elk nummer voor onze neus werd gepolijst als parels aan een ketting om ze zo op hun allerbeste te brengen. De vlekkeloze vocals smaakten zoet en naar meer, dus hopelijk keert Kelsey Lu snel terug naar België om voor een groter publiek opnieuw hun beste beentje voor te zetten!
Facebook / Instagram / Website
Setlist:
Reaper
Running to Pain
Blood
What Can I Do
Comfort
Portrait of a Lady on Fire
852
Only the Lonely
Foreign Car (Remix / Interlude)
Due West
Better Than That
I’m Not in Love (10cc cover)
Cutting Off the Head of a Ghost
Dreams
