Fontaines D.C. @ AFAS Dome: In de handen van een Ierse sjamaan

Met Romance zette Fontaines D.C. zichzelf definitief op de kaart als een van de meest toonaangevende bands van het moment. Het album betekende een nieuwe stap in hun muzikale evolutie, waarbij de Ieren hun postpunkwortels verder openbraken en plaats maakten voor een donkerder, grootser en experimenteler geluid. Met Dopamine Chamber probeerde de band dat succes te overtreffen door nog dieper in te zetten op beklemmende intensiteit. Uiteraard werd daar rijkelijk een tour aan vastgeknoopt. Zo stonden de Ieren voor het eerst in België in de AFAS Dome. Al leek zelfs die niet groot genoeg, want de tickets vlogen als een wervelwind de deur uit. De verwachtingen lagen dan ook bijzonder hoog. De vraag was vooral of Fontaines D.C. die grootsheid ook live kon waarmaken.

De Ieren van Chalk mochten de volstromende zaal proberen op te warmen. Dat deden ze met hun machinale ritmes, die een geluid produceerden dat een middenweg zoekt tussen postpunk en de betere clubmuziek. “Get Fucked” bracht een duistere ravecave, terwijl “Static” een beklijvend, hallucinant effect had. Ondanks de hoge muzikale inzet bleef het publiek er koeltjes onder. De band was helemaal in het zwart gehuld en werd voortdurend door dezelfde witte spotlights beschenen. De doeken die de instrumenten van de grote FDC bedekten, leken zo ook deel uit te maken van het decor.

Een dik half uur later was dan Fontaines D.C. aan zet. “Six Shot Morning” was de uitverkoren opener. Het publiek bleef nog wat onaangeroerd op zijn stoel vastgeplakt, maar toen de vettige gitaar van “Here’s the Thing” het uitschreeuwde, sprong iedereen eindelijk recht. “Boys in the Better Land” bracht vervolgens het moment waarop iedereen helemaal uit zijn dak kon gaan. Koortsachtige hoogtes werden bereikt bij “Happy For You” en “Tongue”. Onmenselijke geluiden kreunden door het dominante muzikale spel. Gitaren krijsend en synthesizers pulserend. Iedere noot die de band uitperste, verslond het publiek vraatzuchtig. De menselijkheid keerde terug bij “Mimesis”, dat zelfs na de laatste synthklanken nog volop werd meegezongen.

Het publiek verzon zijn eigen lichtshow bij “Death Kink” door de zaklampen van zijn telefoons op en neer te laten gaan. Simpel, maar doeltreffend. Als een soort alarm dat gevaar voorspelt. Het nummer zelf kletterde als onweer in diepe, groene valleien. Het gevaar waarvoor gewaarschuwd werd, sloeg vervolgens in als een bom bij “Starburster”. Het beton van de AFAS Dome denderde onder het commando van de bevelhebbende Ieren. Eventjes leek de zaal te klein voor de grootsheid van de show, die veranderde in een griepachtig inferno waar geen wetten meer gelden.

Het publiek at uit de hand van Grian Chatten. Hij stond er als een Ierse sjamaan, als een gekwelde engel die naar boven keek en de apocalyps aankondigde. “Big Shot” werd door het publiek daverend onthaald, terwijl de temperatuur in de AFAS Dome tot tropische hoogtes steeg. Iemand in het publiek werd onwel, wat Grian snel opmerkte. De noten vielen even stil. ‘Look out for each other’, zei Chatten, terwijl een met plakband gefabriceerde Palestijnse vlag aan zijn microfoon fladderde. Onbewust misschien wel de mooiste boodschap die we deze avond kregen.

Bij de toegift ontving het publiek “I Love You” als een hostie, haast sacraal. Maar de band doorboorde deze melancholische schoonheid met doeltreffende kogels om de ware realiteit achter de heimelijke spiegel bloot te leggen. “Where Is Gone?” zorgde voor een kippenvelmoment. Grian Chatten kon het nummer makkelijk dragen zonder de engelachtige stem van Rosalía en sloot zo een avond in alle rust af.

Fontaines D.C. bewees in de AFAS Dome dat hun muzikale evolutie geen afbreuk heeft gedaan aan de intensiteit waarmee ze ooit begonnen. Integendeel, de band wist die intensiteit uit te vergroten tot een haast onmenselijke proportie. Van duistere intensiteit tot een allesverslindend inferno en uiteindelijk een sacraal rustpunt: het concert voelde als een onvoorspelbare trip waarin geen moment hetzelfde was. De AFAS Dome bleek uiteindelijk misschien toch groot genoeg om de Ieren te ontvangen, al deden ze er alles aan om de grenzen ervan op te zoeken. Een avond die niet alleen in de oren bleef nazinderen, maar ook nog lang onder de huid zou blijven kruipen.

In het weekend van 11 tot en met 13 juni is Fontaines D.C. een van de headliners van Best Kept Secret in het Nederlandse Hilvarenbeek. Op een nieuwe Belgische showaankondiging is het nog even wachten.

Fan van de foto’s? Op onze Instagram staan er nog veel meer!

Setlist:

Six Shot Morning
Here’s the Thing
Nabokov
Boys in the Better Land
Marianne
Jackie Down the Line
You Miss Me
Roman Holiday
A Hero’s Death
In the Modern World
Happy for You
Big Shot
Tongue
Death Kink
Mimesis
Bug
Favourite
Demolition
Starburster