© CPU – Nathan Dobbelaere
Doorgaans gaan grote artiesten op tour om een nieuw album te promoten of een jubileum te vieren, maar bij Korn ligt dat net iets anders. De nu-metaliconen hebben de smaak van het optreden weer helemaal te pakken en zijn met hernieuwde energie aan een opvallende revival bezig. Niet dat de band de voorbije jaren geen successen kende, maar het is tekenend dat Korn nu pas de stap zet naar de grootste Europese concertarena’s. Waarom Korn na meer dan dertig jaar in het vak zo populair blijft, is voor sommigen misschien een raadsel. Toch is het geen nieuw fenomeen dat jeugdhelden uit de jaren negentig en nul opnieuw opleven. Daarnaast is de band ook bij een jonger publiek een begrip dankzij platformen als TikTok, waar hun grote hit “Freak on a Leash” enkele jaren geleden viraal ging. Dat Korn fans van verschillende generaties aantrekt, zagen we in 2025 ook al op Graspop Metal Meeting, waar ze als headliner een meer dan strakke show neerzetten. Zonder nieuw album, maar met een nieuwe productie en special guests Architects en Pixel Grip, namen ze gisteren een goed gevulde AFAS Dome over.
Pixel Grip uit Chicago was een ietwat verrassende start van de concertavond, want heel veel gemene delers heeft dit drietal niet met Korn. In eerste plaats komt dat omdat de band het zonder gitaar doet en in de tweede plaats omdat ze een volledig ander soort intensiteit op de mat brengen. Hier en daar hoorden we gisteren iets dat in de verte nog als industrial zou kunnen doorkomen, maar voor de rest liet Pixel Grip vooral de donkere elektronische klanken op het publiek los. De AFAS Dome omtoveren tot een donkere club lukte het Amerikaanse trio desondanks niet, daarvoor hadden ze gewoonweg te weinig vat op het publiek. Dat stond erbij en keek ernaar zonder enige vorm van enthousiasme te tonen. Ook Rita Lukea zag dat ze weinig bakens kon verzetten en leek er vrede mee te hebben dat het op een uur botste. Nochtans klonk het zeker niet verkeerd en vonden we haar stem nog best goed uit de verf komen, maar Pixel Grip was gewoonweg niet de juiste band om het publiek voor Korn in stemming te brengen.
Al een geluk dat Architects een kleine twintig minuten later wel voor de nodige schwung kon zorgen. De Britse band heeft dan ook een staat van dienst om u tegen te zeggen en is in ons land een meer dan graag geziene gast. Van Korn kregen ze best veel ruimte en tijd om hun ding te doen en dat loonde. Met een beenharde start beukte het zestal erop los en liet met een stevige geluidsmuur zelf de muren van de AFAS Dome trillen. Dat ze bij openingsnummer “Wiplash” al meteen om een sitdown vroegen was voor een aantal mensen net iets te veel gevraagd, maar het gros leek zich toch te smijten bij Architects. Hoewel het geluid soms nogal overstuur en rommelig overkwam, paste de huidige bombast van Architects best goed in de zaal en als opwarmer van Korn. “Curse” zorgde zo voor een best grote pit en “Doomsday” werd zoals gebruikelijk opgedragen aan iedereen die er niet meer is.
De laatste tijd is er veel te doen geweest over de stem van Sam Carter en dat hakte er bij de frontman toch stevig in. Zodanig zelfs dat hij net voor de tour met een lange post op Instagram zijn hart luchtte en zijn angsten openbaarde over de constante kritiek op zijn vocale capaciteiten. Wij vonden hem gisteren in ieder geval oerdegelijk. Zijn grunts hadden diepgang en ook zijn cleane vocals waren meer dan aardig. Vooral op “Animals”, “deep fake” en “Seeing Red” kwam hij goed uit de verf en stuwde hij de band mee naar hoge hoogtes. “Seeing Red” kon overigens ook de meest notoire Korn-fan overtuigen, althans degenen die rond ons zaten. Afsluiten deden ze met het recent uitgebrachte “Machine”, al leek de band in het eerste stuk toch al flink buiten adem. De eindsprint en een finale breakdown zette hoe dan ook de puntjes op de i. Architects was gretig, bombastisch en een zeer geschikte act om de mensen warm te maken voor Korn.
Wie zijn Adidas-jas had aangedaan voor deze speciale gelegenheid kreeg om half tien het startsein om de rits nog iets strakker naar boven te trekken. De dreigende toon, een aftelklok en een semi-doorzichtig doek zorgden voor een groeiende anticipatie in de zaal en toen de vormen van de bandleden in de schaduw zichtbaar werden, gingen de decibels in de AFAS Dome de lucht in. De aanvang maakte Korn met “It’s On!”, een degelijke entree maar ook niet onnodig bombastisch. De band kon op het podium op kamertemperatuur komen en liet de motor gestaag warm lopen. Lang duurde het niet vooraleer de gashendel werd ingedrukt, want “Here to Stay” bleek toch direct van een ander kaliber. De munitie deed haar werk en ook de productie toonde meteen zijn grootste eyecatcher. Een gigantisch vierkant scherm en lichtkader daalden naar beneden en zorgden voor het toepasselijke visuele effect. Het oog werd optimaal bediend, alleen was de galm bij “Reward the Scars” navenant zodat het oor wat tekort werd aangedaan. Vooral Jonathan Davis was daardoor moeilijk verstaanbaar, wat sowieso al een uitdaging is gezien zijn articulatie niet altijd op punt staat.
Het was dus een ietwat gemengde start en Korn was op zoek naar een hogere versnelling om Antwerpen gek te maken. Voor “Twist” laste de band even een adempauze in en daarvan maakte Davis dankbaar gebruik om het publiek op te jutten. Het nummer was tevens het startsignaal om het dertigjarig jubileum van Life is Peachy te vieren, want achtereenvolgens kregen we ook nog “Chi”, “A.D.I.D.A.S.” en “Kill You”. De nostalgische trip naar het glorieuze jaar 1996 werd goed onthaald en smaakte vooral naar meer, al ging de band net op dat moment even van het podium. Een onnodige onderbreking als je het ons vraagt, want Korn was echt op dreef en was goed op weg om door de muur te gaan. De korte adempauze gaf Jonathan Davis de kans om zijn doedelzak boven te halen en daarmee “Shoots and Ladders” in te luiden. Het publiek wist meteen hoe laat het was en opende de pit om rondjes te lopen. Op dat elan had Korn gerust verder mogen gaan, maar daarna zakte het net wat in. “Coming Undone” viel plat, “Did My Time” kon in eerste instantie vooral visueel overtuigen” en “Make Me Bad” voelde wat gehaast aan. In die optiek kwam “Y’All Want a Single” als geroepen. De nu-metalmeebruller van formaat werd luidkeels meegezongen en de middelvingers gingen collectief de lucht in.
Dat rebelse kantje van welleer is weliswaar wat afgevlakt, maar als je Munky en Head zag spelen werd je even terug in de tijd gekatapulteerd. Hoofd naar beneden, gitaar aan de knieën en rammen maar! Ra Díaz, sinds 2021 onderdeel van Korn en ex-bassist van Suicidal Tendencies, heeft zijn plaats ondertussen stevig veranderd met zijn eigen stijl en toonde zich nog de bedrijvigste op het podium. En dan was daar nog dat andere kenmerkende van Korn: Jonathan Davis die aan zijn iconische statief gaat hangen. Dat deed hij zowel bij splinterbom “Falling Away From Me” als bij “Blind” met verve. Vooral “Blind” was overigens weer een ijkpunt in de set en paste perfect in de bisronde. “Twisted Transistor” had wellicht op een vroeger moment nog beter gewerkt, want je voelde toch dat de meerderheid vooral nog zat te wachten op dat ene nummer. Korn ging op cruise control richting die laatste stoot en hield zichzelf nog even aan de leiband. Geen grootse wonderen, maar visueel werden we net zoals in de tachtig minuten daarvoor toch wel echt verwend. Maar goed, “Freak on a Leash” kwam, zag en loste als laatste nummer de verwachtingen meer dan in. Hoewel de agressiviteit tegenwoordig net iets minder is dan vroeger, blijft het nummer wel een ideale uitsmijter om nog eens alle remmen los te gooien.
Korn maakte een voetbalwedstrijd van negentig minuten vol en hield zich daarbij keurig aan de eigen regels. Geen extra time of flagrante rode kaarten, maar het was ook geen wereldwedstrijd die ons nog lang zal bijblijven. Desondanks kan je wel stellen dat Korn anno 2026 terecht voor een vol huis mag spelen, want de band heeft zich best goed staande gehouden en weet op de juiste momenten uit te pakken met een harde knal. Vooral visueel werden verbluft, want zowel de lichtshow als de algehele productie zaten bijzonder strak in elkaar en was een echte toegevoegde waarde die de muziek wist te versterken. We hopen dat Korn zich niet te lang aan de leiband houdt, want de kans is groot dat er in 2027 een nieuw album uitkomt. We houden het alvast in de gaten.
Fan van de foto’s? Op onze Instagram staan er nog veel meer!
Setlist:
It’s On!
Here to Stay
Reward the Scars
Got the Life
Rotting in Vain
Twist
Chi
A.D.I.D.A.S.
Kill You
Shoots and Ladders
Coming Undone
Did My Time
Make Me Bad
Y’All Want a Single
Falling Away From Me
Blind
Twisted Transistor
Freak on a Leash
