© CPU – Jitte Davidson (archief)
De AB Box is voor de vier jongens uit Loughrea, een stadje in het Ierse County Galway, stilaan vertrouwd terrein. The Clockworks stond hier al eerder, en sinds het in januari 2019 hun koffers pakte richting Londen, bouwde het bij ons een stevige livereputatie op. Die liefde is helemaal wederzijds: België slaan ze op tour nooit over. Ook op deze herfsttocht van achttien data, die in Leeds uit de startblokken schoot en morgen in Parijs de deuren achter zich dichtdoet, kreeg Brussel een plek. Na het uitstekende debuut Exit Strategy (2023) en een reeks shows in het voorprogramma van Johnny Marr kwam het viertal zijn tweede langspeler The Entertainment voorstellen. Die plaat verscheen eind maart en telt twaalf nummers, grotendeels in isolatie geschreven, over eenzaamheid en verbondenheid, aangekleed met synths en strijkers. Vermaak met een donkere rand, dus.
Eerst mocht Danny Blue de zaal opwarmen. Wat ooit begon als een bende vrienden onder de naam Danny Blue and the Old Socks, met zonnige indierock als handelsmerk, haalde voor corona bescheiden succesjes en bouwde vooral een trouwe fanbase op. De pandemie betekende het stille einde, maar nu is er een doorstart: de oude sokken blijven in de kast, de indierock kreeg wat meer spierballen en vorige week lag eindelijk de debuut-ep BLUE klaar. Opener “Need” maakte meteen duidelijk dat alles aanwezig was voor een topshow: de klank zat perfect, de belichting bleef summier in witte tinten en het viertal klonk retestrak. Na drie nieuwe nummers was het tijd voor het hitje “Belgian Venice”, waarbij de duistere sfeer even moest wijken voor vrolijkere klanken. De groep stond ooit één keer eerder op een AB-podium, in de finale van de Rock Rally. Toen speelde ze alles veel te snel, gaf de zanger toe. Een mooi bruggetje naar “Somewhere”, het allereerste liedje dat ze ooit schreven. We waren er die avond niet bij, maar we durven te wedden dat we nu een betere versie te horen kregen. Dat ze op hun eerste Europese tour in België voor vrienden en familie mochten spelen, deed hen zichtbaar deugd. Die kregen een band te zien die bulkt van het talent; “Impermanence” en afsluiter “Goodbye” onderstreepten dat nog eens in het vet.
Waar Danny Blue op thuisvoordeel kon rekenen, moesten de Ieren het van hun reputatie hebben. Die bleek ruim voldoende. Op een ritmische basdrum zette de band de avond in en meteen gingen de handen op elkaar, terwijl frontman James McGregor de tekst van “How to Exist” in sneltempo aframmelde. Met “Best Days”, de single waarmee vorig najaar een eerste schot voor de boeg werd gelost, volgde direct een van de sterkste tracks van de nieuwe plaat. We waren nog maar net vertrokken, maar je voelde aan alles dat The Clockworks aan de details had gesleuteld om een trede hoger te klimmen. Het geluid zat goed en de omkadering klopte als een bus: drie van de vier heren met een zonnebril op, subtiele, overwegend witte belichting en, niet vreemd voor een Ierse band, een Palestijnse vlag over de speaker.
Het nieuwe werk is in wezen een tikje experimenteler dan het debuut. Toch gleden “Feel So Real” en “Bills and Pills” probleemloos in het geheel. Live moesten die extra lagen natuurlijk ook vorm krijgen. “Getaway Car” en “Work In Progress” kregen er synths bij, en dat bleef niet bij die twee: in de meeste nieuwe nummers ruilde bassist Tom Freeman zijn snaren in voor toetsen. Zo kreeg de postpunk geregeld een vleugje new wave mee.
Halverwege nam McGregor plaats achter de piano voor “Death and Entrances”. De opener van het debuut draait al lang mee in de set, maar kreeg met enkele kleine aanpassingen een hedendaagse twist, waardoor hij moeiteloos tussen het recente materiaal paste. Ook de jongste single “Masquerade” kreeg een plekje en lichtte alvast een tipje van de sluier op over de richting die de groep hierna uitgaat: opnieuw duistere synths en strakke drums, maar nu met akoestische gitaar erbij. The Clockworks heeft nooit ver van grote broer Fontaines D.C. gelegen, maar hier schurkte het kwartet er verraderlijk dicht tegenaan. De rook kreeg door de rode belichting een nog dreigendere lading.
Toch zakte de avond af en toe even weg, gelukkig nooit door de ondergrens. “The Actor” en “The Double” haalden meer dan eender welk ander deuntje het tempo eruit. Die dipjes spoelde de band wel snel door met instant klassiekers als “Well Well Wellness”, dat zeer uitbundig onthaald werd. McGregor had de hele avond een spot op zich gericht en wist die te benutten met enkele artistieke poses. Een beetje theater, maar het paste in het plaatje. En dan moest de eindspurt nog worden ingezet. Een verschroeiende “Blood on the Mind” stak het vuur aan de lont, de handen gingen weer op elkaar en met “The Future Is Not What It Was” en “Enough Is Never Enough” kwam er dan toch nog een moshpitje van. “Magnificent Seven” mocht het doek laten vallen. Die stamper sloot mooi aan bij het stevigere werk van weleer, maar dan met een nieuw tintje. De brug tussen oud en nieuw was geslagen.
Zo kregen we in de AB een toch wat een vernieuwde versie van The Clockworks te zien. Het ruige kantje stak af en toe nog de kop op, maar maakte grotendeels plaats voor meer ingetogen muzikaliteit. Dat bands evolueren, is niet meer dan normaal. Je voelde dat de Ieren voluit de kaart van het nieuwe materiaal wilden trekken, maar ze hadden de oudere, ietwat stevigere nummers toch nog nodig om het publiek bij de les te houden. Wie kwam om eens goed los te gaan in de moshpit, bleef veelal op zijn honger zitten. Wie diepgang zocht, werd op zijn wenken bediend. Dat The Clockworks een straffe song kan schrijven, wisten we al; dat de groep die live nog mooier kan laten openbloeien, bewees ze in de AB met verve. De toekomst is niet meer wat ze was, maar ze oogt nog altijd mooi voor de vier uit Galway.
