© CPU – Jitte Davidson
Het zijn gouden tijden voor liefhebbers van het betere gitaarwerk dat Ierland de wereld instuurt. Fontaines D.C. ontpopt zich tot headliner op de grote festivals, The Murder Capital en Gurriers blijven ons met de regelmaat van de klok verblijden met nieuw werk, en The Clockworks leverde met Exit Strategy in 2023 een debuut af om vingers en duimen bij af te likken. Fast forward twee jaar later: het is hoog tijd om dat debuut van een opvolger te voorzien. Het viertal voelt zich zichtbaar thuis in de Lage Landen; vorige week stonden ze nog op Crammerock, terwijl ook de weides van Rock Werchter en Pukkelpop geen geheimen meer voor hen kennen. Het hokje ‘belofte’ moet nu ingewisseld worden voor dat van ‘bevestiging’.
Met “Best Days” zet de band die moeilijke stap. De song balanceert op de slappe koord tussen de koortsige spanning van een giftige relatie en de koppige drang om toch schoonheid te redden uit de brokstukken. Dat gevoel wordt feilloos vertaald naar de muziek. De sound klinkt grootser, rijper zelfs. Een stuwende baslijn fungeert als ruggengraat, gitaren scheren schurend langs de melodie, en de zang plooit zich in wrange, maar overtuigende uithalen. In de opbouw sluimert een gevoel van onafwendbaarheid dat echoot naar grote broer Fontaines D.C., terwijl het refrein een pijnlijke helderheid openbaart: de protagonist die zich met open ogen vastklampt aan iets wat allang voorbij is. Dat “Best Days” bijna niet het levenslicht zag, onderstreept enkel de maniakale drang van de band om niets halfslachtigs de wereld in te sturen.
In oktober trekken ze met Johnny Marr de baan op, met een Belgische halte in Luik op 24 oktober. Wie nog twijfelt, hoeft enkel één ding te beseffen: The Clockworks staat niet langer aan de vooravond van iets groots, ze staan er al middenin. Laat die tweede plaat maar komen.
Beluister de singles van de week op onze Spotify.
