© Sam Finelli
Het publiek dat zich in de AB Box verzamelde, wist deze keer goed waar het aan begon. Toen Mike D deze zomer neerstreek in Kortrijk en Sint-Niklaas, kwamen de nieuwsgierigen opdagen. Met amper een handvol singles onder de arm en een bak vol klassiekers achter de hand, verwachtte menigeen een avondje Beastie Boys-karaoke. Neen, de hits bleven grotendeels op zak, en de man bruiste vooral van jeugdige goesting om eigen werk te tonen. We schreven toen al dat er leven is na Beastie Boys. Ondertussen verscheen het uitstekende, lichtje eclectische debuutalbum Thank You. Het is het eerste soloalbum van een lid van het trio sinds de dood van Adam Yauch in 2012, en zijn eerste plaat buiten de groep sinds Hot Sauce Committee Part Two uit 2011. Dertien tracks vol postelektronische grooves met de schaduw van Alan Vega en Martin Rev van Suicide nooit ver weg. Na een tournee door Noord-Amerika en Europa, kwam D in Brussel de deuren achter zich dichtdoen: de Ancienne Belgique mocht de laatste avond van de tour ontvangen. Een mooier slotakkoord kunnen wij ons niet voorstellen.
Eerst was het de beurt aan Tony Bontana. De rapper uit Birmingham geldt in de underground als een cultfiguur. Hij runt er het label Everything Is Perfect Records en mocht in 2020 al een nummer produceren voor Lil B. Psychedelica, punk, rap en experiment gaan bij hem samen in de blender, onder de noemer ‘Splayed’. De echte Tony Montana had hem waarschijnlijk afgeschoten. Bontana trapte af met een kakofonie van geluid, beats en vuil te luide zang. Eerlijk gezegd? We wisten niet naar wat we stonden te kijken. Gelukkig herpakte de Brit, die er helemaal alleen voor stond, zich een beetje. Het klonk wat als hiphop uit de jaren nul met een snuifje Ice Cube, al zijn we daarmee misschien iets te vriendelijk. Hij haalde de trucjes uit de kast, liet de handjes op en neer gaan en zocht interactie met een halfvolle Box, maar de reacties bleven flauw. Bovendien stond alles de hele set in overdrive: bassen mag je voelen, maar hier walsten ze over de muziek heen. Na een halfuurtje was het gelukkig al gedaan met het plezier.
Wat een contrast toen een Spaanstalige radiostem Mike D en 5D aankondigde. Eén voor één wandelden de bandleden op, allen in een rode jogging, met de baas zelf als laatste. Ook de podiumaankleding had sinds de zomer een upgrade gekregen. Aan de zijkanten gloeiden lichtgevende kubussen, en de draaitafels stonden op een ledscherm dat het geheel extra dynamiek gaf. In een donkere zaal komt zoiets natuurlijk beter tot zijn recht dan bij een ondergaande zon. Aftrappen deed de bende met “Hello Brooklyn” van Beastie Boys, al leverde die opener niet meteen een stormloop aan enthousiasme op. “What We Got” deed het al een pak beter.
Met “Looking Down the Barrel of a Gun” volgde snel een tweede greep uit het verleden, en deze keer namen de gitaren het over van de beats. Aan alles voelde je dat de groep na al die tijd op de baan veel beter op elkaar ingespeeld raakte. Het geluid zat haast perfect in de mix. Tegen dat “Crypto” door de zaal raasde, waanden we ons al op een festivalweide. De ‘hey-ho’s’ vlogen ons om de oren en gingen na de laatste noot gewoon lekker door. D hield er een strak tempo op na en gunde zichzelf en het publiek zelden een adempauze tussen de nummers. “I Don’t Care” haalde net op tijd de voet van het gaspedaal, zo zat er wat reliëf in de set.
Zes Beastie Boys-nummers op één avond, dat is geen verwaarloosbaar aandeel. Toch koos de veteraan niet gratuit voor de makkelijkste hits. “3-Minute Rule” gleed geruisloos in het geheel en groeide uit tot een soort intro voor debuutsingle “Switch Up”. Beats en gitaren schoten alle kanten op en smolten samen tot een vette kluif, muzikaal een van de hoogtepunten van de avond. Wie goed oplette, zag hier het ongerepte talent van Mike D aan het werk. Ook de rest van het gezelschap amuseerde zich kostelijk: wie even niet hoefde te spelen, stond gewoon mee te dansen. Opperhoofd D zelf stond geen seconde stil.
Niet elk nummer haalde echter dat niveau. Het tweeluik “Secrets Pt. I” en “Secrets Pt. II” zakte wat in en vormde het minder sterke moment van de set. Even later kreeg elk bandlid zijn voorstelling, en plots weerklonk daar “Body Movin'”. De gsm’s gingen de lucht in en de Box zong duchtig mee met deze kraker. Miste de finale nog wat peper en zout, dan kruidde “Remote Control” het gerecht lekker pittig af. Het ingetogen, lichtjes trippende “Thank You” mocht daarna de reguliere set afsluiten. Een titeltrack als buiging, en zo voelde het ook. Mike D oogde een dik uur lang heel down to earth en blij dat hij weer de wereld kan rondtrekken. Gelukkig keerden de heren nog terug. Na de Delta 5-cover “Mind Your Own Business” kreeg Kevin De Bruyne nog een bedankje, waarna het orgeltje van “So What’cha Want” weerklonk. Nog één keer helemaal loos gaan, en dat liet Brussel zich geen twee keer zeggen.
Mike D mag dan al een zestiger zijn, in de AB beleefde hij zijn jeugd opnieuw. De energie van de twintigjarige snotneus zit er nog altijd in, maar hij brengt er nu tonnen ervaring bij en bespeelt een zaal als een volleerde artiest. Waar de zomershows nog voelden als een voorzichtige kennismaking, stond hier een man die zijn nieuwe hoofdstuk met volle overtuiging verdedigt. Met zijn zonen aan zijn zijde, en zijn verleden als bondgenoot. Schrijf het maar op; deze zomer zien we Mike D ergens op de festivals opduiken, en dan steekt hij heel de tent in de fik.
Setlist:
Hello Brooklyn (Beastie Boys cover)
What We Got
Looking Down the Barrel of a Gun (Beastie Boys cover)
Crypto
Make It Stop
That’s Right
I Don’t Care
3‐Minute Rule (Beastie Boys cover)
Switch Up
It’s Time
Secrets Pt. I
Secrets Pt. II
Body Movin'(Beastie Boys cover)
Remote Control(Beastie Boys cover)
Thank You
Mind Your Own Business (Delta 5 cover)
So What’cha Want (Beastie Boys cover)
