Na twee lieflijke VIDEODROOM-dagen, elk met een ingetogen soundtrack, zou de derde dag meedogenloos worden. Aan de ingang hing een duidelijke waarschuwing: ‘LUIDE MUZIEK’. Oordoppen werden uitgedeeld. Noiselegende Wolf Eyes durft de volumeknop namelijk wel eens op te krikken tot standje ‘oorverdovend’. Het tweetal uit Detroit werkte al samen met onder andere Sonic Youth en Merzbow, en hebben een bijzondere band met Antwerpen. Ze speelden er al meermaals, maar dit keer mocht (Film Fest) Gent Wolf Eyes verwelkomen. Ze namen een onbehaaglijke noiseshow ter begeleiding van Spider Baby mee.
Deze culthorrorfilm uit 1967 is het langspeeldebuut van Jack Hill, die aan de hand van gewelddadige exploitationfilms het opneemt voor outcasts. We ontmoeten namelijk de familie Merrye: caretaker Bruno die aan het sterfbed van vader Merrye de belofte maakte zijn drie kinderen te beschermen. Deze drie kinderen, Elisabeth, Virginia en Ralph, hebben echter een genetische afwijking waardoor ze immer kind zullen blijven. Bovendien is Virginia bezeten van spinnen en probeert ze net als hen te jagen door prooien in haar web te wikkelen. Menselijke prooien weliswaar. Om deze redenen houdt Bruno hen weg uit de buitenwereld, tot een onverwachts familiebezoek om een deel van de erfenis op te eisen.
Mary Lattimore (donderdag) en múm (vrijdag) benaderden hun filmprojecten met veel respect, liefde en nederigheid voor het originele materiaal. Hun soundtracks lieten ruimte voor stilte en tederheid, en maakten serene momenten dromerig zonder ze te overschreeuwen. Wolf Eyes dacht daar duidelijk anders over. Gedurende de hele vertoning zogen ze bijna gewelddadig de beelden op in hun onverbiddelijke geluidsuniversum. Van oorverdovend volume was uiteindelijk niet echt sprake, maar compromisloos was het allerminst. Met driehoekige fluitenconstructies, een hoop elektronica, speelse geluidjes en duizenden effecten vormden ze een willekeurig meanderende geluidsbrij.
Spider Baby leende zich dan ook uitstekend tot een soundtrack van Wolf Eyes. De vreemde film werd overgoten met een rommelige, onvoorspelbare, voortdurend woelende geluidslaag. Geen ondoordringbare wall of sound, maar eerder een opeenvolging van helder krakende, knarsende en krijsende geluiden, dreigende ondertonen en onheil allerlei. Soms vielen beeld en geluid wonderwel samen, maar op andere momenten leken ze elkaar net tegen te werken. We hadden initieel bedenkingen bij de constante aanwezigheid van soundtrack, zeker in enigszins overstemde dialoogscènes.
Toch viel plots alles samen. Wolf Eyes volgde geen spanningsboog naar verwachtingspatroon, maar zorgde ervoor dat de spanning voortdurend te snijden was. Ook al hadden we misschien iets meer dynamisch expliciete uitspattingen verwacht, weerspiegelde net deze onconventionele sfeerschepperij de unheimliche personages het best. De onbehaaglijke mysteries van de familie en de chaos van de freaky zonderlingen kennen ook nooit een moment rust. Hoe dan ook was de aanpak enorm gedurfd en creëerde Wolf Eyes op die manier een volledig nieuwe kijkervaring. Eentje die onder je huid kroop en daar lang bleef zitten.
VIDEODROOM heeft nog een rijkelijk programma te bieden. Onder anderen more eaze, NAH, Circuit des Yeux en Alan Sparhawk komen nog langs.
