© Thierry Van Dort
Een groot deel van de VIDEODROOM-programmatie bestaat uit niche cultclassics, vergeten pareltjes of experimentele clusterfucks, die steeds worden voorzien van een nieuwe soundtrack. Gisterenavond kregen we echter een klassieker mét een iconische originele soundtrack, of toch soort van. Niemand minder dan Neil Young maakte namelijk in 1985 muziek voor Jim Jarmusch’s Dead Man. We kregen niet de originele soundtrack te horen, maar wel een herinterpretatie aan de hand van Filip Wauters. Deze lapsteel gitarist gaat al jaren mee in de Belgische muziekscene en speelde onder andere al met SPOOK en Het Zesde Metaal. Hij is enorme fan van Dead Man en diens soundtrack en vond het een mooie uitdaging deze te herwerken.
Dead Man is typisch Jarmusch. De personages zijn vreemde outcasts en stiekem een beetje losers. Gesprekken zijn absurd en awkward. Een grote focus ligt ook op lange pauzes net voor er iets gezegd wordt. Gesprekken lijken daardoor vaak wat stroef en de beweegredenen van personages zijn bedenkelijk. Wat deze film onderscheidt van anderen in zijn oeuvre is de historische setting: het genadeloze Wilde Westen van eind negentiende eeuw. William ‘Bill’ Blake, een nogal klungelige boekhouder vertolkt door Johnny Depp, reist ver weg van zijn thuis Cleveland voor een job, maar belandt op de vlucht omdat hij in een dubbele moord betrokken geraakt. Hij ontmoet een vreemde Native American, Nobody, waarmee hij verder op pad trekt. Ze komen kolonisten en opposumstropers tegen, maar dwalen steeds meer en meer af in totale vernietiging.
© Thierry Van Dort
Jarmusch wist altijd al helden uit de alternatieve muziekwereld samen te brengen. Zo speelden Tom Waits, Screamin Jay Hawkins en Jack en Meg White al mee in zijn films en werkte hij met zijn band SQÜRL samen met Nederlands luitist Jozef van Wissem voor de soundtrack van Only Lovers Left Alive. De allergrappigste rol in Dead Man, een verwarde opposumstroper die de bijbel citeert, was weggelegd voor Iggy Pop. En dus een soundtrack aan de hand van Neil Young. Hiervoor zonderde hij zich af in zijn schuur, projecteerde hij Dead Man op de muur en jamde hij op zijn gitaar. Het resultaat is een reeks aan dissonante gitaarakkoorden vol slidings en vreemd ritmisch getik.
Om in deze voetsporen te treden is een niet zo evidente uitdaging voor Filip Wauters. Gelukkig vormt lapsteel gitaar van nature al een bijzondere klank. Het instrument, bespeeld met een metalen gewicht, is heel gevoelig voor de minste beweging. Hierdoor zullen er zelden pure noten klinken, maar steeds het geluid van het over de nek glijdende metaal. De gitarist tokkelde weinig, maar speelde vooral veel akkoorden die hij rustig liet uitklinken. Hij speelde ingetogen en niet te luid, maar vanaf hij iets harder aan de snaren trok, ging het volume de hoogte in en dreunde een akkoord doorheen de hele ruimte. Zo liet hij, zittend met zijn rug naar het publiek, het titelscherm iedereens aandacht opeisen.
© Thierry Van Dort
Dezelfde intensiteit gebruikte hij telkens iemand neergeschoten werd. Behalve toen dat gebeurde door een afgevuurde pijl. Hij bootste dat geluid na, waardoor veel mensen hard schrokken. De ingetogen akkoorden werden dan weer gebruikt om het doelloze rondtrekken, de nihilistische gesprekken en het wetteloze bestaan in de wilde natuur in eenzaamheid te drenken, die ergens in de donkerste dieptes van menselijk wreed te vinden was. Dit werd door het script dan weer gebalanceerd met veel humor. Zo vroeg steeds iedereen, te pas en te onpas, om tabak, maar rookte zogezegd niemand. De heftige thematiek, de absurditeit van Jarmusch en de prachtig desolate soundtrack gingen hand in hand. Tijdens de aftiteling knipoogde Filip Wauters dan weer veel rechtstreekser naar het origineel van Neil Young.
Nu is VIDEODROOM echt wel bijna afgelopen. Vanavond komt Amerikaanse drummer NAH het geweld van The Street Fighter versterken. Morgen komt Filip Wauters terug, met zijn band The Revelaires, om samen met vele anderen een ode te brengen aan de muziek van James Bond. Alle info vind je hier.
