VIDEODROOM schotelde ons al inhoudelijk, visueel en narratief sterke films. The Street Fighter is er daar zeker niet een van. In deze cultclassic uit 1974 staat namelijk maar één ding centraal: meppen verkopen. Door al dat overtollige geweld kreeg de film een beruchte X-rating. Door een gigantische hit te worden in goedkope middernachtcinema’s, wist The Street Fighter toch tonnen geld op te leveren, een iconische game franchise te inspireren en fans als Tarantino te vergaren.
Er speelt zich ergens wel een plot vol verraad en wraak af, maar dat is ver van de grootste sterkte van de grindhouse martial arts-film. In een gat ontstaan na de dood van Bruce Lee, probeerden een heleboel makers van B-actiefilms de trucjes en iconische vechtscènes na te maken, met wisselden succes. Sommigen cashten gewoon op het aantal geïncasseerde klappen. The Street Fighter heeft dan ook geen enkele reden om in aanmerking te komen voor schoonheidsprijzen voor sterke spanningsbogen of snuggere martial arts-choreografieën, maar stort zich volledig op grenzeloos geweld.
Waar hoofdpersonage Terry Tsurugi, vertolkt door Sonny Chiba, eindeloos slaagt, mept, stampt en rammelt, moest er wel een muzikant uitgenodigd worden die minstens even veel geweld in zich heeft. Amerikaans Antwerpenaar en explosief dancepunknoisewhatever-drummer NAH bleek er ook op los te slagen, meppen, stampen en rammelen, vaak alsof hij een duel uitvocht met Terry. Om ter luidste, om ter hardste, om ter onophoudelijkst. En vaak er heel hard over.
Eerst en vooral was het enorm luid. Menig trommelvlies trilde even hard als NAH’s trommels. Elke slag op de snare was loeihard, maar ook de film zelf stond heel erg luid. De slechte geluidskwaliteit van de gedubde versie clipte extra door het hoge volume. Ten tweede was het gemep van beide protagonisten brutaal en onuitputtelijk. Geen vijf minuten gingen voorbij zonder een over the top reeks aan tot gort geslagen kerels en in bloed gedrenkte tegenstanders. En dat steeds begeleid door dat oorverdovende, smerige getrommel. NAH mepte er op los, telkens er een mep verkocht werd op het scherm, en dat is enorm vaak.
Wat ons betreft was het echt wel te veel. NAH drumt niet enkel, maar triggert ook een hoop vooraf geprogrammeerde samples bij elke slag. Hij mocht hier iets meer op inspelen, en zo ruimte creëeren voor melodie. Wanneer NAH koos voor een minutieuze timing van iedere slag op het beeldscherm, was dit indrukwekkend. Helaas werd dit net iets te vaak opgevolgd door meer onophoudelijk geroffel, op momenten waarop er misschien net iets meer rust of stilte gebruikt kon worden. Op die manier zou de intensiteit van de vechtpartijen net iets meer geaccentueerd kunnen worden in plaats van dat de hele film als een pletwals over het publiek heen beukte.
Vanavond kruipen een twaalftal muzikanten in het rijke universum van James Bond-themesongs om het einde van VIDEODROOM te vieren. Nadien wordt er verder gefeest met een groot slotfeest, thema 007. Alle info vind je hier.
