IJsland spreekt al jarenlang tot de mystieke verbeelding in de kunsten. Vorig jaar zagen we op VIDEODROOM Björk acteren in The Juniper Tree, met live soundtrack van Midori Hirano. Rond de eeuwwisseling maakte Sigur Rós furore met desolate postrock, maar ook múm brak die periode door met Finally We Are No One. De afgelopen jaren stond Hildur Guðnadóttir in de kijker van menig filmmuziekliefhebber, door haar soundtracks voor Chernobyl, Joker en TÁR. Die laatstgenoemde is genomineerd voor filmcomponist van het jaar op de World Soundtrack Awards (deel van Film Fest Gent). Voor de druk bezochte VIDEODROOM-vertoning bundelden deze IJslandse vrienden hun krachten om een nieuwe soundtrack te voorzien voor La vie rêvée.
Dit was de eerste Canadese langspeelfilm geregisseerd door een vrouw, Mireille Dansereau, en dat pas in 1972! Kinderlijke onschuld vormt de leidraad voor een speelse film over vrouwelijke verlangens, een soort lieflijke tegenhanger van Daisies. Twee meisjes in hun twintiger jaren schipperen tussen jeugdigheid en volwassenheid. Zo huppelt het tweetal, praten ze over een al dan niet fictieve crush en picknicken ze naakt in een kerkhof. Worstelingen met het vrouw-zijn, flirtende verlangens en droomsequenties geraken verweven tot een soort droomstaat, waar ook de muziek zich in nestelde.
De IJslandse muzikanten bouwden minimale gitaar, rijk aan effecten, pianoriedels met delay en weemoedige cello op tot dromerige folktronica met subtiele postrockelementen. Het drietal was niet enorm aanwezig, maar blonken uit in bescheidenheid, met veel respect voor de film. Telkens ze speelden voegden ze een zekere frivoliteit toe aan de dromerige beelden. De muziek huppelde mee met de twee dames. Maar ook werd de cello dreigend ingezet in een scène waarin uitvoerig een nachtmerrie werd beschreven.
De kracht van de soundtrack zat vooral in de manier waarop ze de film niet probeerde te sturen, maar net dat speelse karakter ruimte gaf. We hoorden speelse gitaareffectjes en glitchy pianoloops, maar toch was alles heel sereen. Speels, maar toch melancholisch, net zoals hoe de personages zelf balanceerden tussen fantasie en werkelijkheid. La vie rêvée is een feministisch meesterwerk dat het banale vrouwelijke bestaan viert op een heel lieve manier. Múm en Hildur Guðnadóttir begrepen dit al te goed en maakten een volle VIDEODROOM-zaal fan.
Het verdere programma van VIDEODROOM bestaat uit meer film en uiteraard ook meer muziek, bijvoorbeeld vanavond in de vorm van Spider Baby met nieuwe soundtrack door noiselegendes Wolf Eyes.
