VIDEODROOM is afgelopen. Naar jaarlijkse traditie bestaat de laatste avond niet uit een filmvertoning, maar wordt een welbekende soundtrack uitgebreid gevierd. Vorig jaar gaf Loverman een eigenzinnige hommage aan Trainspotting. Dit jaar is het de beurt aan Bond. James Bond. Niet enkel de films, maar ook de vele themanummers staan gegrift in het collectieve geheugen. Dat steeds de populairste artiesten van het moment, gaande van Duran Duran, tot Madonna en Billie Eilish, maakt de nummers des te meer memorabel.
Om de twintigste verjaardag van Casino Royale te vieren, werden twaalf diverse Belgische muzikanten uitgenodigd om elks een eigenwijze interpretatie van één van die nummers voor te stellen in een Casino ‘Battle’ Royale. Moge de beste winnen:
Mysterieus kwam maya dhondt het podium opgeslopen onder de tonen van het originele “James Bond Theme”. Ze stelde zich wat vragen bij Bonds wilde levensstijl om te eindigen in ‘What are you compensating for?’ Met een ambient-esque, maar poppy backing track en heel goede vocals zette ze een eigenwijze toon en veel goede moed in wat nog komen zou.
Helena Casella schudde het prachtige “Diamonds Are Forever” van Shirley Bassey uit haar pianovingers in een mooie, licht dramatische balladeversie.
Nancy Sinatra’s “You Only Live Twice” bleef redelijk onaangetast door de prachtige jaren ’60 folky vocale harmonieën van Uma Chine. Drie stemmen leken soms te wringen en botsen, maar vonden elkaar steeds weer.
David Numwami nam het iconische “Die Another Day” van Madonna voor zijn rekening in een eigenwijze pianoballade, gestript van alle electronica, maar met een grote focus op ‘Sigmund Freud, analyze this’. Het had iets absurds en theatraal, wat ons lichtjes aan Benjamin Clementine deed denken.
Het meest gedurfde was ongetwijfeld Youniss met een vreemde glitchy versie van “Live and Let Die” van Wings – u weet wel, die band van Sir Paul McCartney. Het epische van het origineel werd omgeruild voor bijna industrieel elektronisch gehakkel vol effecten.
Plots zagen we een grote hoed verschijnen en begrepen we dat het tijd was voor Gustaph. Hij bracht een pianocover van “Nobody Does It Better” op de manier waarop je het verwacht: dramatisch, met een grote focus op technisch sterk zingen en een publiek dat op vraag van Gustaph meeklapte.
Wanneer Aili & Orson in het Japans begonnen, vreesden we dat we het nummer nooit zouden herkennen. Gelukkig werd tijdens het refrein snel duidelijk dat het om een best wel goede versie van “No Time to Die”, het recentste Bondnummer, ging. De typische synthpopstijl van het duo, de Japanse strofes en de roze lichtshow staken het classy Bondgevoel in een ander jasje.
Onze favoriet was misschien wel An Pierlé en Hendrik Lasure, die Tina Turners “Goldeneye” uitkozen. Terwijl de jazzpianist goede geluidjes uit zijn synth toverde, speelde Pierlé eerst nog wat piano, om plots even te verdwijnen en terug te komen met haar theatrale stem en met een gigantisch reflecterend masker waarmee ze het publiek verblindde.
Ook Dushime greep iedereens aandacht wanneer ze Thom Yorke’s falsetto van “Spectre” omwisselde voor haar eigen licht hese, heel diepe, uiterst krachtige en prachtig soulvolle stem.
Het meest radicaal gewijzigde was “A View to a Kill” (Duran Duran), waar Bert Dockx op zijn typische manier een somber gitaarspel van maakte. We herkenden het nummer slechts door de tekst, maar de weemoed ademende gitaar verraadden meer vrijspel dan een origineel Bondnummer.
Iskander Moon was een beetje onopvallend met zijn versie van “Licence to Kill” van Gladys Knight. Het was een pianoballade die hij mooi zong, zonder minder, zonder meer.
Tussen de acts door hoorden we compilatiefragmenten van dingen als ‘My name’s Bond. James Bond.’ uit iedere film, of simpelweg wanneer de titels vernoemd worden. Plots werd dit versneld, waarna Johannes Is Zijn Naam een cassettetape uit een komisch grote radio haalde en hem verving met “Goldfinger”, waarover hij de tekst nogal letterlijk vertaalde naar het Nederlands.
Na dit laatste lied viel een grote decormuur naar beneden, met in het midden een deurtje met een spot op. Hieruit kwamen alle voorgaande artiesten uit en gingen ze op een rij staan. We verwachtten stiekem een versie van “Skyfall” met zijn allen, maar helaas bleek de laatste noot al gezongen en buigden ze slechts. Casino ‘Battle’ Royale was een fijne ode aan de rijkelijke catalogus aan Bondnummers, maar misschien kon er iets meer show inzitten, door beeldfragmenten te tonen, een presentator alles aan elkaar te laten praten, of door meer in te spelen op het ‘battle royale’ idee. Of misschien toch door die versie van “Skyfall”? Na deze twaalf nummers werden de dansbenen aangetrokken voor slotfeest in thema Casino Royale, met dj’s, spectaculaire scenografie en een hoop dragperformances.
Ziezo. Na tien dagen zit Film Fest Gent, en daarmee VIDEODROOM, er volledig op. Of toch niet? 29 oktober is er nog een stuiptrekking van het festival, waarin Circuit Des Yeux en Alan Sparhawk Nosferatu onder handen nemen.
