Best Kept Secret 2026 (Festivaldag 1): Wisselvallige start

Na een jaartje wachten brak Best Kept Secret terug aan en dat met een mooie affiche. Drie sterke headliners en een hele hoop andere prachtige namen zorgden ervoor dat we vol enthousiasme in de auto zaten, ondanks de occasionele regenbui onderweg. Zelfs doorheen de dag lieten de weergoden het zo nu en dan nog eens druppelen, maar nooit tot die mate dat het de sfeer écht verstoorde. De eerste dag liet zich eveneens tekenen door enkele last minute vervangingen waardoor Pitou en niemand minder dan Pommelien Thijs ook een passage kregen op Best Kept Secret. Die tweede behoorde meteen tot een van de hoogtepunten van de dag, al paste haar popshow ook niet helemaal in de context van Best Kept Secret. Onder meer headliner Jack White en Model/Actriz mogen we eveneens tot de blikvangers van de dag rekenen, al is het beste adjectief dat bij gisteren paste toch vooral ‘wisselvallig’. Op vlak van muziek én van weersomstandigheden.

Ão @ The Secret

Ão kreeg de eer om Best Kept Secret 2026 te openen vanop het niet zo geheime The Secret, nabij de ingang van het festivalterrein. Dat podium kreeg bovendien een facelift, waar de verfrissende sound van de band meteen tot haar recht kwam. De groep stond er zelfverzekerd en liet weten dat ze al enkele jaren droomde van een passage op het festival, en het was meteen een geslaagde. Het ene moment klonk Ão teder en kalm, om wat later zeer ritmisch en dansbaar uit te pakken. De combinatie van akoestische en elektronische elementen zorgde er dan nog eens voor dat het viertal voor iedereen wat te bieden had, alsook behield het daarnaast zijn typische sound. Van zacht gitaargetokkel tot soundscapes met distortion en stevige beats waarop frontvrouw Brenda Corijn helemaal losging: Ão bracht het je allemaal.

Voor het publiek was het misschien nog net iets te vroeg om helemaal in het concert op te gaan, maar een nummer als “More”, dat prachtig openbloeide, kwam hoe dan ook mooi binnen. Een heerlijk begin van het festival, waar de regen definitief verdreven leek te zijn.

Croithe @ The Casbah

Ierland; een vruchtbaardere voedingsbodem voor muzikaal talent is tegenwoordig nog zelden te vinden. Kijk maar eens naar de line-up van Rock Werchter of Primavera Sound: de Ieren domineren de podia en bepalen de trends in de gitaarmuziek. Croíthe is een van de nieuwe namen die mee op de Noordzeegolf surft en valt nog best te vergelijken met een band als Keo of – je raadt het nooit – Fontaines D.C.. Waarom Fontaines? Wel, het moment dat de frontman het podium bestijgt, krijg je eigenlijk gewoon het gevoel dat je naar zijn tweelingbroer staat te kijken… als die tien jaar jonger was dan toch. Jonge gasten die zich dus wagen aan emotioneel geladen postpunk. Op plaat klinkt dat uitstekend, met singles als “The Kiss” en “Feed My Head” als uitschieters, maar zoals vorig jaar al bleek op Left of the Dial is er live wel nog wat werk aan de winkel. De set van het viertal begon redelijk rommelig qua geluid, en vond nadien nooit echt zijn groove. Niet dat die vernoemde singles niet cool klonken, maar écht overtuigen kon geen enkel nummer. Soit, misschien is het opnieuw een momentopname en klinkt het binnenkort al een stuk beter. Talent hebben de jongens alleszins genoeg.

Newdad @ Two

De Ieren van NewDad kregen de eer om het op één na grootste podium van Best Kept Secret te openen. Dat hun sound perfect was voor de tijd en temperatuur van de dag, merkte je al snel toen de dromerige gitaren voor het eerst hun opwachting maakten. Het vijftal liet al snel een volle sound weerklinken in de tent en dat kon het publiek duidelijk wel smaken. Waar de openingstrack toch net iets snediger binnenkwam, trok NewDad daarna volop de kaart van het dromerige. Zangeres Julie Dawson genoot duidelijk van haar optreden en liet dat merken door met heel veel goesting te spelen. Samen met haar fragiele stem kon ze haar talent te kennen geven en toen ergens halverwege de set plots een cover van “Heads Will Roll” van Yeah Yeah Yeahs weerklonk, had het publiek de smaak volledig te pakken. Daarna ging het tempo nog wat hoger en had NewDad toch wel wat zieltjes gewonnen met de dromerige shoegaze die het bracht.

YIN YIN @ One

Een beter moment kon je gisterenmiddag niet bedenken om YIN YIN op het hoofdpodium te zetten. Net op het moment dat de zon zich liet gelden in aangezichten en op niet ingesmeerde bovenarmen, bleek de band dé vibe te brengen om volledig Best Kept Secret naar het volgende niveau te verheffen. Hun set afgelopen jaar had misschien nog net iets meer groove en feestvreugde, maar die van gisteren zorgde voor een exponentiële stijging van het humeur. Of ze zich al kunnen meten met de groten als Khruangbin? We beginnen het zo stilaan wel te geloven. Het eerste échte hoogtepunt van het festival, met Moscow Mule in de hand, kon alleszins genoteerd worden.

Pitou @ The Secret

De indiepop van Leoniden moest plaats maken voor de dromerige deuntjes van Pitou. Zij kreeg de dag voordien op het toilet telefoon, met de vraag of ze eerdergenoemde Duitse groep kon vervangen. ‘Oei, dat is al over 24 uur’, maar de Nederlandse trommelde haar band op en mocht op een mooie opkomst rekenen in The Secret. Haar rustgevende muziek kwam er goed tot zijn recht, waarbij de saxofoon meer dan eens zeer veel kleur en iets dromerigs toevoegde. Het jeugdig enthousiasme van de zangeres kwam extra hard over dankzij de knalrode outfit, wat een contrast vormde met de geaarde muziek. De prachtige sound van Pitou voelde best afgebakend af, waarbij die saxofoon er de nodige magie aan wist toe te voegen. Naar het einde toe bracht de artieste muziek met iets meer kracht, wat een nieuwe wind door het optreden blies en ons opnieuw warm maakte. Toen ze vervolgens ook wat meer met tempo begon te spelen, ontstond er een volledig andere sfeer met meer spanning, afwisseling en leven in. Het charmante concert was dus geen binnenkopper, maar ze wist zeker en vast haar talent op een overtuigende manier te tonen.

Pacifica @ The Casbah

We vermoeden dat er nog niet al te veel Argentijnse bands op de line-up van Best Kept Secret passeerden en dus was het sowieso de moeite om Pacifica te checken. Het drietal bracht aanstekelijke poprockmuziek waarbij iedere song wel een catchy hook had. Dat werkte in het begin wel redelijk goed, maar na een tijd bleef vooral de brave vibe over waardoor we het nooit echt volledig warm kregen van wat ze brachten. Een mix van HAIM en Wet Leg was zowat de constante doorheen de set, maar door te veel dezelfde songs te brengen, werden we nooit echt weggeblazen.

Sudan Archives @ Two

De futuristische popmuziek van Sudan Archives waaide vrijdagmiddag op een aanstekelijke manier door de Two. Met invloeden uit hiphop en r&b, en een viool bij de hand duurde het niet lang vooraleer de getalenteerde muzikant er in haar eentje in sloeg de tent mee te kregen. “DEAD” bleek al een sterke opener waarbij er gretig gedanst werd en de viool werd ingeschakeld als een vreugdevol element dat sfeer maakte, in plaats van de weemoedige en emotionele rol die het instrument vaak krijgt in westerse muziek. Sudan Archives pakte zoals gewoonlijk uit met een coole en energieke set, waarbij de soms drukke muziek haar vocals overschaduwde. Later was haar stem eventjes niet te horen door technische problemen, waarna de viool tijdelijk van het toneel verdween vermoedelijk door nog problemen. De Amerikaanse deed echter gewoon door alsof er niets aan de hand was en gaf het beste van zichzelf, waarbij ze nog steeds de rol van percussionist en pianist soms op zich nam. De multi-instrumentalist had dus geen nood aan een band en zette een denderende one woman show neer, waarbij bekender materiaal als “Selfish Soul” net iets rustiger overkwam dan de rest. Sudan Archives had wat problemen, maar liet dat niet aan het hart komen en zorgde voor een van de eerste hoogtepunten van het festival.

MAVI @ The Secret

MAVI behoort tot de rappers die moeiteloos de brug kunnen slaan tussen old school en de moderne realiteit. Niet vervallen in clichés, wél razend relevant zijn met beats die de tand des tijds doorstaan en bars die de kwellingen van ons hedendaags leven belichten. Dat live even sterk vertalen is natuurlijk geen evidentie, maar de Amerikaan doet zeker zijn best. Rappen zonder backing vocal is al meteen een pluspunt, maar daarnaast is hij ook een geboren entertainer. Spelletjes met de menigte, dansbattles in het midden en een verfoeiing van de regen maakten het op zich een vermakelijker uurtje, al voelen we ons verplicht te vermelden dat het muzikaal net iets te snel in een doodlopend straatje belandde. Een volgelopen en sfeervolle The Secret sprak dat echter tegen, maar het gebrek aan variatie in de vocals en boeiende songs wrong de set een beetje de nek om.

Curtis Harding @ One

De soulmuziek van Curtis Harding is iets dat altijd wel een bepaalde zonnige sfeer met zich meebrengt. Een goeie keuze dus van de organisatie om hem rond het gouden uur op het hoofdpodium te zetten. Alleen bleek die keuze in het water te vallen door een regenbui die het volledige concert zou teisteren. Iets wat Harding weliswaar niet aan zijn hart zou laten komen en zo bleef hij onvermoeibaar spelen. De soulvolle muziek mocht dan wel een nat ontvangst krijgen, met zijn vijfkoppige band bleef hij heerlijk grooven en zelfs af en toe een smakelijke gitaarsolo afleveren. Bij “I Won’t Let You Down” zorgde hij er voor dat het publiek smakelijk meeklapte terwijl de regen met bakken uit de lucht viel. Zelfs zonder zon bleef hij de sfeer verzorgen en het is jammer dat door de nattigheid het publiek steeds meer het podium verliet, want Curtis Harding is een rasmuzikant. Zo speelde hij zelfs iets langer door om met “Need Your Love” een speels en dansbaar einde aan zijn set te breien, tien minuten na zijn normale eindtijd.

Elmer @ The Casbah

De nieuwste versie van Elmer dook op in The Casbah met een blauw pak uit de tweede helft van de vorige eeuw en een passend roze gordijn. Bijgestaan door een drummer en een weelderige bos bloemen maakte de Nederlandse er al gauw een feest van. De keet barste uit haar voegen tot het niveau dat er haast meest mensen buiten in de regen stonden dan in de tent zelf. Nummers als “Slecht Idee (Lets Do It)” en “Fantastisch” brachten vroeg in de set al veel sfeer en die typische gekkigheid met zich mee, maar de bloemlezing van uitgebrachte muziek werd aangevuld met nieuw materiaal. “Masculine mannen” was zo een veelbelovende voorbode op een nieuwe plaat, al was het ook geen wonder dat de hoogtepunten bekend materiaal waren. “Geen beest” voelde extra episch aan en “Nothing ontploffing” was voor velen het uitgelezen moment om te beginnen crowdsurfen. Elmer bespeelde het publiek zonder moeite en kreeg zelfs de fans in de regen mee in haar verhaal. Het gekste aan Elmers uitbundige, theatrale en unieke set was eigenlijk dat ze geprogrammeerd stond op het kleinste livepodium. The Secret of zelfs Two had veel meer fans toegelaten in de tent en zou het feest nog vele malen groter gemaakt hebben. Da’s geen slecht idee voor volgend jaar, toch?

Pommelien Thijs @ Two

We lazen even op voorhand dat Pommelien Thijs Amaarae zou vervangen, wat meteen duidelijk maakte dat het druk zou worden in de Two. De hitmachine gaf halverwege toe dat ze eigenlijk onderweg was naar Best Kept Secret, als bezoeker, toen ze telefoon kreeg of ze last minute ook wilde optreden. Pommelien en haar band gingen meteen stevig van start met enkele energieke poprocksongs, waarbij “Erop of Eronder” al als derde aan bod kwam. Voor het eerst werd er uit volle borst meegezongen in de tent, waarna het tijd was voor een rustiger “Meisjes van Honing”. Zelfs amper voorbereid weet de zangeres hoe ze haar set moet opbouwen. Hitjes werden mooi gespreid door de set, waarvan “Het Midden” met MEAU op veel enthousiasme kon rekenen. Pommeliens popshow was rijkelijk gevuld met meezingmomenten, armen zwaaien en een sitdown, wat voor extra sfeer moest zorgen. Dat soort zaken komen doorgaans op Best Kept Secret niet zo vaak voor als hier, maar de Antwerpse was hier nog nooit geweest, dus we vergeven het haar met plezier.

Pommelien Thijs kreeg ‘amper’ een uur de tijd, maar vond daarin ook de tijd voor minder uitgesproken hitjes. “Zilver” en “Cassandra” werden vlot tot een goed einde gebracht en moesten niet onderdoen. Tijdens het intiem gebrachte “Het beste moet nog komen” viel het optreden echter wel even op zijn gat, daar de vele babbelaars in het publiek het overnamen. De tent stond duidelijk voor een groot deel gevuld met mensen die Pommelien wel eens live wouden zien, maar niet per se fan zijn. Dat gebabbel werd echter al gauw overstemd met “Ben je klaar?”, inclusief de poppy outro die richting techno neigde. De zangeres toonde zo kort aan dat ze stevig uit de hoek kon komen en sloot uiteindelijk af met klepper “Atlas”. Meezingen leek vanzelfsprekend en ondanks dat Pommelien Thijs en Best Kept Secret geen ideale match waren, toonde ze zonder twijfel aan wat voor een artiest ze is. Het was hoe dan ook haast surreëel dat een act die onlangs vijf keer de AFAS Dome uitverkocht eventjes hier in een tent kwam spelen.

Shady Nasty @ The Casbah

De Australiërs van Shady Nasy hadden de lastige taak om rond etenstijd te spelen. Net daardoor stond The Casbah voor het eerst niet te vol en dat was eigenlijk wel jammer. Met hun mix van elektronische muziek en postpunk gaven ze wel een unieke sfeer weer, zeker omdat dat allemaal werd gebracht met gitaren. Fred again.. is fan van het trio, maar in hun liveset viel daar niet echt iets van op. Ze brachten voornamelijk experimentele punkvibes vol overgave waarbij het nooit echt saai of oninteressant klonk. De band slaagde er namelijk in om altijd een bepaalde dreiging over te houden, of toch iet of wat dreigend te klinken waardoor je als luisteraar aan de lippen bleef hangen. Naar het einde toe verlieten heel wat mensen de tent, maar dat lag volgens ons aan de situatie. Als Shady Nasty in een donkere concertzaal had gespeeld, dan was iedereen constant hardgegaan. Kortom; in de context van een festival overdag is het nog te vroeg voor Shady Nasty, maar muzikaal klinkt het allemaal wel meer dan uitstekend.

Model/Actriz @ The Secret

Een stampvolle The Secret voor Model/Actriz, en dat zonder regenbui om iedereen onder het tentzeil te dwingen. De band probeert zich de laatste tijd steeds meer uit de schaduwwereld te wurmen, wat ook steeds beter lijkt te lukken. Muzikaal blijft het recept nochtans volstrekt hetzelfde; extravagant beuken met hoekige drums en een flamboyante performance door frontman Cole Haden. Maar het trekt dus ook veel volk tegenwoordig, en dat volk is enthousiaster dan ooit. Meteen schoot de vlam in de pan door “Vesper” door de speakers te jagen. Nadien viel het tempo eigenlijk zelden stil. Wanneer de sfeer dreigde af te vlakken, dook Haden zoals gewoonlijk het publiek in om iedereen op te jutten en tijdens de beukers deed datzelfde publiek automatisch zijn duit in het zakje. Model/Actriz zette alwéér een prima show neer op Best Kept Secret en profileert zich dus steeds nadrukkelijker als een van de postpunkbands van het moment.

De La Soul @ One

De La Soul kwam naar Best Kept Secret met een reeks aan oude hits en wist die doorheen zijn set dan ook aan het opvallend grote publiek af te leveren, op een heel Amerikaanse manier. De vele stoere praat moest voor een groot deel het gebrek aan energie op podium goedmaken; zo vroegen ze om mee te zingen met “Run It Back” (wat amper gebeurde) of met de armen te zwaaien. De muziek werd zelfs stilgelegd omdat er vooraan een aantal mensen niet aan het meezwaaien waren, al bleek dat ze gewoon bier aan het kopen waren. Spannender was het moment waarop het optreden echt een aantal minuten werd stilgelegd omdat er iemand medische hulp nodig had. Eenmaal de set terug op gang kwam, gingen Posdnuos en Maseo verder, en later volgde er nog een shoutout naar de overleden Trugoy the Dove. Met hits als “Ring Ring Ring (Ha Ha Hey)” kon het duo op bijstand uit het publiek rekenen, en dat daarin kort “Like a Virgin” van Madonna passeerde was een fijn extraatje, dat het optreden toch een beetje flair gaf. De La Soul kon op een grote opkomst rekenen, maar deed er eigenlijk niet al te veel mee. De visuals lieten het grotendeels aan de verwachtingen over en de twee leken ook niet al te enthousiast, waardoor de meest memorabele delen van de show maar weinig met de muziek te maken hadden.

Blood Incantation @ Two

Het is niet vreemd om te stellen dat Blood Incantation toch wel de vreemde eend op de line-up van dit jaar is. Een deathmetalband die op de Two van Best Kept Secret speelt, volgens ons was dat nog nooit echt gebeurd. En net daardoor was het zo intrigerend om toch even een kijkje te gaan nemen. De groep heeft namelijk alles in zich om die niche te overstijgen en alles naar een ander niveau te brengen. Op het festival deed ze dat door twee gigantische pilaren aan beide kanten van het podium te zetten om zo het visuele ook wat te geven. Maar zoals dat bij Blood Incantation ook wel is, begint het altijd heel intens aan de songs, om daarna even wat meer progrock te brengen voor een goeie vijf minuten, waardoor je zou denken dat het allemaal best toegankelijk is. En dan eindigt het weer in de diepste krochten van de hel. En dat werd ieder nummer gedaan, met bij de heel stevige stukken veel wilde haren die in het rond zwierden. Zo had Blood Incantation toch ook de metalfans mee en liet het de toevallige passanten ook smullen van het genre. Het is niet gemakkelijk om in dat genre een toevallige passant mee te krijgen, maar door de overtuiging en ook afwisseling van genres slaagde Blood Incantation daar wonderwel in.

Militarie Gun @ The Casbah

Posthardcorebands komen, posthardcorebands gaan. Er zijn er niet veel die na een jaar of vijftien nog steeds bestaan, maar Militarie Gun kwam wel op exact hetzelfde moment. De band voldoet verder ook aan zowat alle clichés. Schipperen tussen beenhard geschreeuw en vlagen van emo-opwinding, maar met songs die verder niet bijzonder interessant zijn. The Casbah mag dan nog een ideale tent zijn om grijze grauwe gitaarmuziek al deze te programmeren, het klonk allemaal (niet voor de eerste keer) als iets dat we intussen al regelmatig te horen kregen, zónder gekke ideeën die het genre weer een nieuwe invalshoek geven. Militarie Gun is zo’n band die anthems maakt voor de eigen hardcorescene, maar daarbuiten eigenlijk te weinig eigenheid aan de dag kan brengen om algemeen enthousiasme op te wekken. Slecht is het dus zeker niet, spannend evenmin. Gelukkig kunnen ze steevast rekenen op een publiek dat op de afspraak is.

Ata Kak @ The Secret

Met een naam als Ata Kak lag een woordgrapje in het Nederlands binnen handbereik, maar het zou de Ghanese legende oneer aandoen. Zijn Obaa Sima uit de jaren ‘90 groeide intussen uit tot een cultclassic waarop funk en hiphop hand in hand met elkaar dansten. Na amper tien seconden werd er bijgevolg al gedanst in The Secret, extra indrukwekkend als je weet dat Ata Kak zelf pas na een viertal minuten opkwam. De man was intussen al op leeftijd, maar bleek nog steeds de vrolijkheid zelve en stond de hele tijd te bewegen. De muziek was dan ook uiterst dansbaar, waarbij we vaak minutenlang hetzelfde ritme en een funky baslijn voorgeschoteld kregen. Na een kwartiertje was het wel duidelijk dat de rest van het optreden in exact dezelfde trend zou verdergaan, maar de overgrote meerderheid liet dat niet aan het hart komen. Er werd gedanst, zonder zorgen en met grote glimlachen. Het mocht dan wel eentonig worden na verloop van tijd, maar we moeten er ook niet veel kak aan hangen en kunnen toegeven dat het ook gewoonweg superleuk was.

Jack White @ One

‘De man die een gitaar als keyboards kan laten klinken’, ‘de riffrocklegende van de laatste 30 jaar’ of ‘die van “Seven Nation Army”’. Jack White heeft vele namen, maar slechts ene is de juiste. We laten het voorlopig in het midden, dus de keuze is aan u. Maar wat heer White op het hoofdpodium van deze Best Kept Secret kwam neerpoten was van een ongezien klasse. De geboren inwoner van Detroit bewijst al decennia dat hij magische dingen kan doet met een snaarinstrument en leverde daarvan het zoveelste bewijs af gisteren. Als opener moest “Icky Thump” het vuur meteen aan de lont te steken, met modder- en frituurvette riffs en de gepassioneerde, schelle stem van de enige man écht van belang op het podium. De reactie van het publiek was eerder apathisch, maar who cares. Met nog enkele salvo’s uit zijn laatste plaat No Name werd de goddelijke status al bijna bereikt.

De rest van het ruime uur en half stond vol van riffs, riffs en nog eens riffs. Of het nu met zijn akoestische, hybride- of elektrische gitaar was, alles wat Jack White produceerde was puur goud voor het rockliefhebbend oor. “Hotel Yorba” deed het geroezemoes even veranderen in een meezingmoment, een dikke middelvinger en ‘Elon Musk is a Nazi’ richting White’s landgenoten zorgden voor vreugdekreten alom.  Het hoogtepunt lag echter – uiteraard – in het slotkwartier. “Steady As She Goes”, origineel een nummer van zijn nevenband The Raconteurs, werd in een extra strakke versie als partystarter in het publiek gesmeten, waarna “Seven Nation Army” werd ontvangen met één grote collectieve ‘oooh-oh-oh-oh-oh-oooh-ooh. Als extraatje gooide hij er nog een gitaarsolo tegenaan, alsof hij niet al heel de show kwistig zijn virtuositeit in het rond strooide. Veel meer woorden zijn er dan ook niet meer aan vuil te maken. Mochten we sterren geven, waren dit er vijf. Dé ultieme rockshow van dé ultieme rockster.

Swordes @ The Casbah

Swords maakt naar eigen zeggen ‘mensenmuziek voor mensen’, waarbij ze hyperpop combineert met een gloed uit de jaren ‘80. Dat kwam tijdens het openingsnummer al mooi tot stond dankzij de mysterieuze, donkere en zwoele elektronica. Dit keerde doorheen de set vaak terug, al voelden best veel nummers aan alsof ze net niet af waren. Alsof er nog één iets ontbreekt om het helemaal te doen werken. Op andere momenten wist Swords The Casbah duidelijk wel te overtuigen, want meer dan eens werd er lekker gedanst. “Boyfriend la la la” wist met haar suikerspinhyperpopsound lekker te blijven plakken en deed ons hunkeren naar meer van die zoetigheid, maar Swords zat vaak vast in een melancholische bubbel die haar op een manier leek tegen te houden. ‘Nothing I regret’, klonk het later, dus we waren blij te horen dat zij achter haar set stond, maar wij waren niet helemaal overtuigd.

MEROL @ The Secret

MEROL bracht zopas haar derde langspeler uit en vierde dat uitgebreid op Best Kept Secret. Leve de Feeks werd volledig gespeeld, waarbij de eerste drie nummers zeer sterk binnenkwamen. De elektrorock met punkelementen deed soms wat denken aan Kaat Van Stralen, waarbij feministische scherpe teksten goed binnenkwamen. De band speelde het allemaal lekker hard en soms een beetje vuil, maar een hit als “Hou je bek en bef me” voelden voor velen als meer dan welgekomen. Het was veruit het bekendste nummer en werd lekker meegezongen. Voor de rest behoorden alleen “Sorry lul” en “MANNEN MET GEVOEL” tot de oude bekende nummers, maar velen leken zelfs deze niet te kennen. Ze werden echter overtuigend gebracht, net als veel van het nieuwe materiaal al zat er halverwege wel een dip in de set. MEROL wist zich nog stevig te herpakken en kwam voor “Mommy” op een ludieke, maar toch punky manier moedermelk over het publiek spuiten. Afsluiten deed ze met een door van ode aan de queer community, die bij het publiek duidelijk in de smaak viel. MEROLs concert was duidelijk niet voor iedereen, maar als je er in zat, dan was het wel echt de moeite.

supermodel* @ The Casbah

supermodel* mocht The Casbah van Best Kept Secret afsluiten als muzikale act en dat deed hij volledig in zijn eentje. Frankie Beanie stond dan wel vol overgave op het podium, overtuigen deed het muzikaal allemaal niet super. Dat heb je natuurlijk als er niets van instrumenten te bespeuren valt – en met enkel overgave is het lastig om een publiek voor je te winnen. Invloeden hoorden we van The Streets en Sleaford Mods, en dan weet je natuurlijk al snel wat je te wachten staat. De humoristische teksten kwamen om dit late uur iets minder binnen, waardoor supermodel* niet de sfeervolle afsluiter was waar we op hoopten.

Deze reviews werden geschreven door Niels Bruwier, Simon Vyverman en Robbe Rooms.

Fan van de foto’s? Op onze Instagram staan er nog veel meer!