Dat een beer kan dansen, dat weten we als geen ander. Maar wist je dat een beer ook stevig muziek kan maken? Althans, in het Antwerpse is zo’n soort te vinden. De wetenschappelijke naam van de beer weten we niet, maar onder muziekliefhebbers luistert het beestje al een tijdje naar BEAR. De band draait intussen al flink wat jaren mee en heeft zich in die tijd opgewerkt tot een van de hardste namen die ons land rijk is. Met Anhedonia heeft BEAR bovendien nieuw werk onder de arm, al is dat voorlopig vooral weggelegd voor wie de ep fysiek in huis haalde en die daar onder de naald legde. Digitaal verschijnt die pas in september, maar in De Club in Mechelen mocht het nieuwe geweld gisterenavond alvast tegen de muren worden gekwakt.
De taak van opwarmer werd gisterenavond opgeëist door Sound Track-winnaar KIMTANQ, die meteen duidelijk maakte wat voor avondje het ging worden. De twintigers uit Gent vertrokken namelijk met veel geweld uit de startblokken en hielden daar ook zelden mee op. Aan rechtlijnigheid deed de band niet echt, want zijn nummers kronkelden alle kanten op en alles wat uit de speakers kwam stond schots, scheef en bij momenten zelfs op zijn kop. Flink wat chaos dus en daardoor leek het meer dan eens alsof de boel elk moment uit elkaar kon vallen. Toch kwam KIMTANQ telkens weer stevig op zijn poten terecht en stond er onderaan de streep een prima opwarmer voor het echte werk. Taak opgeëist en nog eens volbracht ook!
Na een rondje te hebben doorgebracht op het naastgelegen skatepark, trokken wij beren rond de klok van negen opnieuw naar binnen. Onze soortgenoot stond toen namelijk klaar om De Club aan gruzelementen te spelen. Dat deed het dan ook al meteen met opener “Empty Markers”, waarmee BEAR de deur al vroeg uit zijn hengsels trapte. Het was berenhard, of in dit geval BEARenhard, en dat niveau zou de band het daaropvolgende uur amper nog laten zakken.
Dat ging BEAR in de loop van de set soms ook wel tegenwerken, want waar de instrumenten vrijwel altijd op standje twaalf stonden, was frontman Maarten Albrechts niet op elk moment even goed te verstaan. Zijn stem zat wel degelijk ergens in het geweld dat uit de speakers kwam gedenderd, maar we moesten door de herrie die de overige bandleden maakten soms wel wat harder zoeken om hem te vinden. En helaas lukte dat ons niet altijd.
Dat nam niet weg dat BEAR nog altijd met overtuiging stond te spelen, want aan energie had de Antwerpse formatie geen gebrek. Vooral bassist Dries Verhaert en gitarist James Falck stonden zich zichtbaar in het zweet te werken en gaven bij elk nummer genoeg beweging om De Club, of in ieder geval de moshpit vooraan, mee te krijgen. Diezelfde Falck vroeg zich op een gegeven moment wel af of hij de enige was die het warm had, maar vergat waarschijnlijk dat hij tijdens “Metastatic”, “Lacerate” en “Anhedonia”, alle drie afkomstig van de nieuwe ep, geen seconde stilstond.
Van stilstaan waren de andere leden ook geen al te grote fan. BEAR hield namelijk een moordend tempo aan en vloog doorheen zijn setlist alsof er ergens iemand backstage met een stopwatch stond te zwaaien. Hoewel Albrechts zo nu en dan tijd maakte voor een praatje met de toeschouwers, bleef de vaart er stevig in zitten en raasden tracks als “Defeatist” en “Kuma”, net als de rest van de nummers, in sneltempo voorbij. In een oogwenk waren we dan ook bij “Apollo’s Heist” aanbeland, waar Falck plots besloot om het podium even voor bekeken te houden en het publiek in te trekken. Misschien wilde hij aan de hitte daarboven ontsnappen, al leek het vooraan in de moshpit niet meteen veel frisser.
Nadat Albrechts had aangekondigd dat ze er nog maar eentje gingen doen, klonk er toch behoorlijk wat protest vanuit het publiek. Dat wilde er liever twee, maar daar was het volgens de band veel te warm voor. Als compromis kwam er nog een halve track bij en kregen we een soort mash-up van “Rain” en “Wreckthings” voor onze kiezen. Dat laatste nam de groep redelijk letterlijk, want BEAR gooide breakdown na breakdown de zaal in en begon ondertussen ook het podium vakkundig te ontmantelen. Eerst vloog de basgitaar door de lucht, daarna volgde de gitaar en uiteindelijk werd ook de drumkit uit elkaar gesmeten, waarna het viertal de coulissen in dook om na wat verder te razen. Soms is het onduidelijk of een band nog terugkomt voor een bisronde, maar gezien de ravage op het podium leek dat in dit geval haast onmogelijk.
