2022 was een simpelere tijd. In de nasleep van het befaamde virusje kon je de straatstenen leggen met nieuwe ‘postpunkbands’ en werd het ene na het andere project bestempeld als de nieuwe redder van de gitaarmuziek. Vier jaar verder is het kaf pas echt van het koren gescheiden en zijn het vooral de échte toppers die overeind zijn gebleven. Zoals daar zijn: Fontaines D.C. dat een hoofdact is geworden, IDLES als ultieme cultband van de punkscene en Geese die na jaren zwoegen hun verdiende doorbraak te pakken heeft. Yard Act is in dat rijtje misschien wel de band die het minst tot de verbeelding spreekt, maar groeit elk jaar toch ook verder uit tot een band van wereldklasse.
Niet dat we daarom de kwaliteit van debuutplaat The Overload willen minimaliseren, verre van zelfs. Los van het feit dat de slagzin ‘sounds like The Fall’ de hele campagne en ontvangst domineerde, hoorden we zelfs tot vandaag maar weinig punkplaten die zó groovy en hilarisch zijn als het eerste album van het viertal uit Leeds. Maar waar veel bands na een succesvolle start durven stagneren en zichzelf vastrijden in eenzelfde formule, durfde Yard Act zijn sound opentrekken en diversifiëren. “The Trench Coat Museum” was als tussensingle een waanzinnig epos waar LCD Soundsystem nadrukkelijk in rondspookte, terwijl plaat twee Where’s My Utopia? de dansbaarheid van die eerste tussen heel wat nieuwe invloeden vlechtte. Het potentieel kwam er echter niet op élk moment uit, maar daar slagen ze op You’re Gonna Need A Little Music eindelijk wel in. De derde plaat van de band is hun beste. Voila, ’t is al gezegd.
’t Zijn sjarels, die van Yard Act. Zoals ze zelf regelmatig grappen is het bewonderenswaardig dat ze ondanks een vet contract bij Universal altijd heel hard zichzelf zijn gebleven. Ongelijk kunnen we hen moeilijk geven, maar voor de eerste keer toont die identiteit een hoop écht verschillende gezichten. Leadsingle “Redeemer” was misschien wel het minst toegankelijke nummer dat de band ooit op single uitbracht en klonk venijniger en scherper dan ooit. Niet lang daarna gooiden ze het roer met “New Beginnings” helemaal om, door zowaar een optimistische oorwurm van jewelste te schrijven. Twee complete uitersten om de plaat aan te kondigen dus, en zeker die tweede toonde een band die op vlak van songwriting en gelaagdheid nog enkele grote stappen had gezet. Op alle vlakken een fantastisch nummer, eigenlijk.
De rest van de plaat past qua sound namelijk perfect tussen die twee. Staan we het ene moment onze heupen uit de kom te swingen op het heerlijke ritme en fantastische riffs van “Tall Tales”, wanen we ons twee nummers later in een bad vol melancholie tijdens de titeltrack en duiken we hoofd eerst de moshpit in tijdens “Thrill Of The Chase”. Drie compleet verschillende nummers die telkens uitzonderlijk uitblinken in wat ze willen doen. Alle vier de bandleden bewijzen doorheen de volledige plaat dat ze heel sterke songwriters en muzikanten zijn door voortdurend van gelaat te wisselen. Extra pluimen op de hoed zijn er voor frontman James Smith die moeiteloos wisselt tussen gefrustreerd verwijten afhaspelen en zijn stem laten huppelen op het geluid van zijn collega’s. Op de barricades wanneer het telt, in de schaduw wanneer het tijd is voor de rest om te schitteren.
Ook thematisch treedt de plaat uit de gekende comfortzone van de band. Naast de gekende irritatie-observaties waar je je op “Talky Talky People” ongetwijfeld rot mee lacht, kijkt Smith nog meer dan anders in de spiegel en denkt hij aan zijn toekomst als mogelijke verzuurde pruim. Die groei konden we live zelfs al opmerken. Dankbaarheid staat sinds kort wat centraler in de sets van de band en dat komt hen duidelijk alleen maar ten goede. Daardoor krijgen we op deze plaat éindelijk de perfecte balans waar ze al zo lang op zoek naar waren. Razend kwaad op “Redeemer” en “Thrill Of The Chase”, zachtaardig op “New Beginnings” of “Janey Said”, maar nooit verzoenend. Daarvoor is de wereld té veel naar de zak.
You’re Gonna Need A Little Music is enerzijds een plaat die bulkt van het zelfvertrouwen en passie, maar anderzijds voelt als een moment van verlossing. Weg van die ‘hype’ in het begin en weg van de druk om dat allemaal te rechtvaardigen. Waar Where’s My Utopia? bij momenten wat krampachtig probeerde om nieuwe dingen te doen, voelt deze derde plaat als een juk dat van de schouders valt. Alles kan, alles mag, en als alle puzzelstukjes goed vallen is Yard Act een band die waanzinnig coole nummers kan schrijven. Het meest hoogstaande muzikale werk van het jaar zal dit vast niet worden, maar hoe de band erin slaagde om van elk nummer een totaalervaring te maken is bewonderenswaardig. Weinig bands in de scene slagen erin om dat voor mekaar te krijgen, dus mogen ze wat ons betreft terecht post vatten tussen de grote jongens.
2 oktober staat Yard Act in de Ancienne Belgique, bij de noorderburen op 3 oktober in Utrecht. Meer data en tickets zijn hier te vinden.
Facebook / Instagram / Website
Ontdek “Tall Tales”, ons favoriete nummer van You’re Gonna Need A Little Music, in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
