Gent Jazz 2026 (Festivaldag 6): Patti has the power!

Gent Jazz tovert jaar na jaar én dag na dag mooie namen uit hun hoed. Het Gentse festival maakt niet iedere dag hun naam als jazzfestival waar, maar dat betekent niet dat het een slechte line-up heeft. Een passage van Patti Smith voelt allesbehalve vreemd aan, en ook eerdere dagen waarop onder meer Angus & Julia Stone of Fatoumata Diawara passeerden sloegen aan bij het publiek. De zesde dag stond in het teken van punk, maar dat betekende niet dat alle muziek in lijn van de iconische Patti Smith lag. De avond opende met Marokkaanse en later Arabische muziek die wij niet meteen aan het punkgenre linken, maar waarbij de teksten wel dat inhoud hadden.

Bab L’Bluz @ Main Stage

De opener van Gent Jazz moet dagelijks tijdens hun set nog wat volk vergaren, maar gelukkig sloeg Bab L’Bluz daarin. De naam betekent ‘de deur van blues’ in een Marokkaans dialect en in hun muziek verwerkte de Franse groep dan ook verschillende Marokkaanse vormen van traditionele muziek. De ritmische muziek kreeg een psychedelische saus en werd aangevuld met protestteksten over onder meer gelijkheid voor vrouwen en de tolerantie die tegenwoordig vaak zoek is. Het viertal pakte uit met gelaagde muziek, waarbij er soms funky elementen naar de voorgrond worden geschoven. Frontvrouw Yousra Mansour schitterde niet alleen door haar glitterende denim outfit, maar ook door haar sterke spel op de awisha, een speciaal snaarinstrument waar ze toch eens een stevige solo uit toverde. Bab L’Bluz pakte uit met hun unieke mix van stijlen die niet meteen aansloten bij de grotere namen van de dag, maar de protestteksten deden dat zeker wel. De soms funky punk wist zeker en vast te overtuigen en bood een kleurrijke start van de avond.

Amaea Rae @ Garden Stage

De Garden Stage werd ingeweid door Amaea Rae, een Belgisch-Ghanese singer-songwriter die graag genres combineert. De soulelementen overheersten, maar het project liet zich eveneens kenmerken door r&b- en afrobeatinvloeden. Met haar sterke stem wist Rahmat Emonds al snel een grote indruk te maken, terwijl de zachte muziek ademruimte liet. Dat het publiek aan de Garden Stage al eens graag babbelt was de muziek niet meteen gunstig, maar met een rocksong halverwege wist Amaea Rae de aandacht dan terug op te eisen. Amaea Rae wist op die manier haar veelzijdigheid te tonen en ook het grote muzikale talent was overduidelijk aanwezig. Dat de singer-songwriter eerder al bij Stef Kamil Carlens en Miet Warlop op podium stond was natuurlijk al een voorbode daarop. Amaea Rae’s mooie en veelal zachte muziek deed ons wegdromen, terwijl de zon ons dan weer deed wegsmelten.

Yasmine Hamdan @ Main Stage

Yasmine Hamdan woont intussen al enige tijd in Parijs, maar blijft een icoon in de Arabische undergroundmuziek. De Libanese had al verschillende projecten en bracht afgelopen jaar haar derde soloplaat uit. Ze zingt in verschillende Arabische talen op een traditionele manier, maar blaast eveneens een frisse wind door de tent met de opzwepende elektronische muziek. Er werd aanvankelijk gekozen voor een trage opbouw, maar na verloop van tijd werd de beat prominenter en leken de muzikanten vrijer te spelen. Ook in het publiek werd de vrijheid genomen om te dansen op de veelal melancholische muziek. Het kwartet wisselde vlot af tussen zachtere en hardere songs, waardoor het een rollercoaster van gevoelens en sferen werd, waarbij de elektronica soms dromerige werelden deed ontstaan. Hamdan en haar drie muzikanten brachten een sterke set waarin het publiek werd meegenomen in het onbekende. De constante ontdekkingstocht die we onder haar leiding volgden was er eentje vol karakter, kleur en kracht, ook al was het soms zo zacht.

Kameel @ Garden Stage

Wie bij de bandnaam Kameel een band met evenveel bandleden als bulten had verwacht, had zich meteen mispakt aan het Belgische trio. De energieke muziek liet zich kenmerken door een filmische spanning, waarbij het soms aanvoelde als een achtervolging waarbij de vijand in je nek hijgt. Op andere momenten verkende Kameel een zuiderse zon die gepaard ging met een relaxte sfeer, zonder dat het ooit saai werd. Verre van, want Kameel hield er een constante spanning in, zoals STUFF. dat bijvoorbeeld ook doet. Geen verrassing, want de tweede langspeler van dit trio werd gemaakt onder het toeziend oog van Joris Caluwaerts uit die band. Het trio zette later wat extra kracht bij, onder meer dankzij een gastzanger die een korte, maar impactvolle passage maakte. Kameel liet op de Garden Stage zien wat het trio in zijn mars heeft met uiteenlopende nummers die een gelijkaardige spanning uitstraalden.

Patti Smith Quartet @ Main Stage

Vaak komt de grootste naam op het einde van de avond, maar dat was buiten levende legende Patti Smith gerekend. De muzikante, schrijver en rebel betrad het podium al om acht uur en deed dat met groot enthousiasme. ‘Glad to be back’, klonk het met wat gewuif. De tent wuifde naarstig terug terwijl “Dancing Barefoot” al werd ingezet. De hit zorgde ervoor dat de relaxte en losse sfeer meteen gezet was, met een keurige uitvoering en een ruwe doch warme stem die door de tent deinde. Het duurde niet lang vooraleer de Amerikaanse politieke uitspraken begon te doen, waarbij het er vaak op neer kwam dat we samen moeten leven en tolerant moeten zijn. Verbondenheid was dus belangrijk voor Patti Smith, maar wanneer ze samen met het publiek wou zingen leek het publiek daar niet even enthousiast over. Patti Smith liet het echter niet aan het hart komen en deed gewoon op haar gemak verder. Zelfs wanneer ze een gedicht wou voorlezen en haar bril niet bij had stopte haar dat niet, om daarna de ziel van het gedicht onder begeleiding van opbouwde muziek over te brengen. De ziel van Patti Smith bleef dan ook keer op keer hetgeen dat het optreden zo sterk maakte; de oprechtheid, de nederigheid, het liefdevolle rebelisme.

Dat het Patti Smith Quartet soms werd aangevuld door een vijfde lid zag iedereen zo door de vingers. De sound werd er iets rijker door, het stromende allemaal net iets meer samen, maar ook met haar drie muzikanten wist Patti Smith al te overtuigen. De veelal zachte muziek had iets weg van een gezellige namiddag op zondagmiddag. Het ruige punkgehalte lag dus niet zo hoog als jaren geleden, maar soms is liefhebben even rebels als roepen. En dan ja, Patti die eens een goeie dikke rochel op het podium spuwt. Rock ‘n’ roll! De statische lichtshow was dan weer het tegenovergestelde van rock ‘n’ roll, maar uiteindelijk is dat slechts inpakpapier. Patti Smith die het ene na het andere nummer brengt, tussendoor met wat extra duiding over de inhoud geeft of een dromerige anekdote over Jim Morrison vertelde gaf het allemaal wat meer charme. Patti Smith en haar muzikanten deden de tijd vliegen, want voor we het wisten hoorden we plots al tekst van “People Have the Power” over rustige muziek glijden. Het was een kleine voorbereiding op wat er nog kwam, want na het opbouwende “Because the Night” was het tijd voor de energieke versie van die grote hit. Er werd geklapt en gezongen, en we zouden haast vergeten dat het voorgaande uur eigenlijk verrassend rustig was. Patti Smith is intussen niet meer de jongste natuurlijk en dat ze dan liever een kalme set (relatief vroeg op de avond) speelt begrijpen we ten zeerste, maar dat betekende niet dat ze geen mooie of sterke set neerzette.

Ink Ognito (Daan) @ Garden Stage

Wie de naam Ink Ognito twee keer leest, die krabt al eens in de haren. De verwarrende tekst op de website van Gent Jazz riep alleen maar grotere vraagtekens op en de zanger begon bovendien met een zwart masker voor zijn gezicht aan het optreden. Na het eerste nummer bleek het om Daan Stuyven te gaan (die inmiddels bekend staat als acteur uit Familie, naast Belpop klassiekers als “Housewive”, “Icon” en de intro van Metejoor). In de aanloop naar de jaren 2030 wou hij zijn liefde voor de muziek uit de jaren 1930 al tonen, waarbij hij met twee muzikanten covers van The Ink Spots bracht. Bijgevolg kreeg Daans nieuwe project de naam INK, waarbij old school jazz en pop mooi gebracht werd. De gezelligheid van pakweg “It’s Funny” was ideaal om op de avond even tot rust te komen, waarbij je gauw gecharmeerd werd door de teksten, zelfs al luisterde je maar half. De diepe stem van Daan voelde aan als een dekentje, terwijl de muziek veelal eerder licht aanvoelde. Het warme contrast tussen de twee zorgde voor een eenvoudige diepgang die niet snel verveelde. Daan bewees dat hij als doorwinterde muzikant met gemak muziek die wellicht niemand kende tot leven kon brengen op een overtuigende, charmante manier.

Tinderstickets @ Main Stage

Doordat Patti Smith het hoofdpodium al vroeg in de avond innam, moest het Britse Tindersticks nog optreden nadat velen al terug huiswaarts gingen. De band hun zeer rustige en filmische sound sloot bovendien niet echt aan bij de rest van de avond, maar werd wel in al haar schoonheid gebracht. Dat er opvallend veel gebabbeld werd moesten we erbij nemen en botste jammer genoeg nogal hard met de melancholische muziek van Tindersticks. De rustige uitstraling van de band en haar orkestrale arrangementen sloten wel mooi aan bij de late avond sfeer en leidde ertoe dat velen plaats namen op een stoeltje. Tindersticks sloeg er niet zozeer in om een diepte connectie te maken met het publiek. Sommigen genoten er duidelijk van, terwijl het voor anderen een moment was om bij te praten met hun gezelschap of het hun gewoon niet veel meer uitmaakte. We moeten er ook niet te moeilijk over doen, want Tindersticks kreeg ook wel gewoon de moeilijke opdracht om na Patti Smith te spelen en bracht uiteindelijk wel een mooie set.

Fan van de foto’s? Op onze Instagram staan er nog veel meer!

Alle recensies van Gent Jazz 2026 lees je hier.