© CPU – Karen Van Lierde
Code rood, het advies om alleen naar buiten te gaan als het echt nodig is! Toch ging Jera On Air gewoon door. In Ysselsteyn werd alles uit de kast gehaald om de hitte draaglijk te houden, maar zelfs dan voelde de tweede dag bij momenten als Jera del Sol. De zon brandde, de wei kookte en elke meter schaduw werd plots goud waard. Aandelen kopen in AB InBev? Niet doen. Aandelen in stukjes schaduw, dat was pas de investering van de dag. Hoedje af naar de organisatie dat het onderaan de streep toch goed gekomen is en dat iedereen op een enigszins veilige manier de tweede dag volbracht. Wij zochten ons heil, net als op dag 1, vooral in goede muziek en zo zagen we onder meer Captain Kaiser, Allt en A Day To Remember de hitte naar de achtergrond spelen.
Curselifter @ Buzzard
© CPU – Karen Van Lierde
Dagje starten met een dosis hardcore? Wees daar maar zeker van! Curselifter ramde de slaapprut uit de ogen van menig festivalbezoeker en gaf ook meteen nog wat extra tikken. De Utrechtse groep klonk vanaf het begin straf, met frontvrouw Rosa als grootste blikvanger. Zij was de baas van de tent, schreeuwde de hitte uit haar lijf en kreeg de eerste vuisten al vrij snel de lucht in, waarna een eerste moshpit van de dag niet ver weg was. Complete chaos kwam er door de hitte en het vroege uur niet, maar Curselifter bracht in ieder geval wel genoeg venijn om de Buzzard stevig wakker te schudden. Niet slecht om de dag mee open te trekken.
Allt @ Eagle
© CPU – Karen Van Lierde
We kwamen het festivalterrein al even bezweet op als we het de avond voordien hadden verlaten. Er was dan ook wat extra wilskracht nodig om ons richting de Eagle te slepen voor Allt. Gelukkig zorgden de Zweden meteen voor een frisse start van de tweede snikhete festivaldag. Tegen alle verwachtingen in was het in de tent aangenamer dan buiten. Ventilatoren draaiden op volle toeren en een crewlid van Jera kreeg een emmer water en een spons in de handen geduwd om de moshpit af en toe van wat verkoeling te voorzien. Er bestaan ongetwijfeld slechtere festivaljobs. Naarmate de set vorderde, vonden steeds meer mensen hun weg naar de tent én leek ook de energie van het publiek helemaal terug. Terecht, want Allt maakte de pit, die we op sommige momenten op dag één hadden gemist, meer dan goed. De band speelde met een vanzelfsprekendheid die deed vermoeden dat dit nog lang niet het grootste podium was dat ze zouden betreden. Er werd volop geheadbangd, gesprongen en gemosht, wat meteen ook voor een welkom fris briesje zorgde. Alsof dat nog niet genoeg was, kregen we ook nog een gloednieuw nummer van hun aankomende album voorgeschoteld.
Belvedere @ Hawk
© CPU – Karen Van Lierde
Na Allt was het tijd om de benen wat te strekken richting de Hawk, want Belvedere stond klaar om de tweede festivaldag verder op gang te sleuren. De Canadezen, al actief sinds 1995, zijn ware oude rotten in het vak en brachten daardoor ook weinig verrassingen mee naar Jera On Air. Erg was dat niet, want de sfeer in de warme tent was uitstekend en de muziek deed wat ze moest doen. De snelle, melodieuze punk raasde strak voorbij en met “Two Minutes for Looking So Good” had Belvedere in elk geval één zekerheidje in handen om de boel vroeg op de dag aan te wakkeren. Wereldschokkend was het allemaal niet, maar wel strak genoeg om de Hawk zonder veel poespas mee te krijgen.
Melrose Avenue @ Vulture
© CPU – Karen Van Lierde
Eigenlijk wilden we naar Gridiron in de Buzzard, maar dat was net iets te ver stappen met de volle zon op onze kop. Dan maar naar het dichtstbijzijnde en dat was Melrose Avenue in de Vulture. Geen slechte noodoplossing, want de Australiërs hadden het naar hun zin op het grote podium. Het publiek duidelijk ook, want op de tonen van de moderne metalcoreband werd er toch wel meer dan eens een stevig dansje gewaagd. Tot nu toe heeft de band nog geen album op de planning staan en dus moeten we het voorlopig vooral met losse singles doen, waarbij “Cemetery Friend” de laatste was in het rijtje. Die kwam dan ook voorbij en werd door een deel van het publiek meteen herkend en meegezongen. Het bewijs dat Melrose Avenue ook zonder volwaardige plaat al een stevige fanbase heeft opgebouwd. Nog een klein detail dat we niet onbenoemd willen laten: de vrijwilliger die met een brede lach, emmer en spons langs een groot deel van de toeschouwers trok om iedereen wat verkoeling te brengen. Wat een held!
Politie Warnsveld @ Sparrow
Het saunaatje van het festival? De Sparrow Stage! Alsof het buiten nog niet warm genoeg was, stond de tent ook vanbinnen behoorlijk te dampen. Wat past daar dan beter bij dan de dampende ska-punk van Politie Warnsveld? Of ja, door de stevige onderlaag en de punky randjes kon je het evengoed punk-ska noemen. Het maakte uiteindelijk weinig uit, want vanaf de eerste noten ging de temperatuur nog een paar graden omhoog en veranderde de Sparrow in een zweterig springkasteel. Zeker bij “Tikkende Tijdbom” was iedereen meteen mee en werd er volop gehost, gezongen en gedanst alsof code rood even niet bestond. Skandalig leuk!
Annisokay @ Eagle
© CPU – Karen Van Lierde
Gekender dan verwacht stond Annisokay bij het publiek in de tent te spelen en Jera leek eindelijk te ontwaken op het heetst van de dag. Naast voor visuals, werd het ledscherm geregeld ingezet om het publiek bij de refreinen via karaoke-teksten te laten meezingen. Met een opstelling die het podium net iets te groot deed lijken voor de Duitsers, brachten ze met hun gekende sound, bestaande uit een mix van screams, meezingbare refreinen en hier en daar een vleugje rap, de hele tent in beweging. Jammer genoeg zat het niet overal even goed in balans, want hoewel de band veel kracht in de muziek stak, stonden de screams van Rudi Schwarzer wat te zacht in de mix tegenover de cleane vocals van co-frontman Christoph Wieczorek. Niet alleen vocaal nam Schwarzer duidelijk het voortouw, samen met de gitarist gaf hij ook zichtbaar alles, terwijl Wieczorek vrij statisch en wat krampachtig achter zijn microfoonstand bleef staan en pas in de latere nummers echt loskwam. Met nummers als “Ultraviolet”, “Like a Parasite” en “Human” hield de band de energie wel constant hoog en bleef de tent in beweging, maar pas tegen het einde, bij “HATE” en “STFU”, kwam er echt volledige ontlading en viel alles op zijn plaats.
Thrown @ Vulture
We waren bijna vergeten hoe hard iets kon klinken tot Thrown het podium besteeg. Het geweld en de dreunende bas die de groep op ons afstuurde ging gepaard met een, om het zacht uit te drukken, niet zo aangename zweetgeur die in de tent hing. Vooraan werd er gretig getwostepped en de pit sloeg meteen volledig open. Met een knipoog kondigde Thrown het nummer “Vent” aan alsof het over airco ging, als verwijzing naar de sauna waarin we ons allemaal samen bevonden. Ook het recent uitgebrachte “rehearsed” kon niet ontbreken, waarmee ze hun sound nog eens in volle kracht konden laten horen. Ze blijven duidelijk trouw aan hun eigen stijl, een geluid dat intussen stevig verankerd is. Waar veel bands de fout maken om hun sound geforceerd te vernieuwen met elektronische invloeden, lijkt Thrown dat soort invloeden als sterkte in te zetten voor een brute impact. Tijdens “New Low” brak de hele tent volledig open en ging het publiek nog één keer collectief los.
Captain Kaiser @ Sparrow
© CPU – Karen Van Lierde
Kempenpunk is toch nog altijd een van de beste medicijnen tegen de warmte. Aan het begin van de avond was de temperatuur nog altijd niet helemaal uit de Sparrow verdwenen, maar Captain Kaiser leek daar bijzonder weinig last van te hebben. Integendeel zelfs: frontman Sascha Vansant stoof als een wilde stier door de tent en trok de rest van de tent moeiteloos mee in zijn spoor. Met een moshpit van jewelste schoot er een windvlaag doorheen die kleine schuurtent, waardoor de warmte voor heel even wat minder leek te zijn. Met de nadruk op heel even, want niet veel later sloeg de hitte gewoon weer even hard terug. Veel tijd om daarbij stil te staan gaf Captain Kaiser gelukkig niet. De ene meebruller volgde de andere op en bij “Moscow Mule” ging er nog eens een flinke schep bovenop. De Sparrow zong luidkeels mee, Sascha bleef als een bezetene rondrazen en het bleef nog lang onrustig in de Sparrow, waar na afloop van de show gerust een busje deodorant mocht leeggespoten worden.
Hollywood Undead @ Eagle
Je kent ze wel, van die TikTok-filmpjes waarin iemand zichzelf filmt en vervolgens het nummer op de achtergrond loopt te playbacken alsof het uit eigen keel komt. Verplaats nu dat beeld naar het hoofdpodium van de Eagle en plak er een paar stoere handgebaren, brede poses en een flinke lading nu-metalattitude op, en je kwam akelig dicht in de buurt van Hollywood Undead. De groep uit Los Angeles, misschien niet geheel verrassend gezien de naam, trok een hele doos raprock en nu-metal open, maar net als jaren terug leek veel van een bandje te komen. Hitjes als “Undead” en “Comin’ in Hot” waren leuk om eens te zien passeren, maar daarvoor konden we evengoed de streamingsdiensten aangooien.
GraafLandgraaf @ Quail
© CPU – Karen Van Lierde
Na toch opnieuw een teleurstelling bij Hollywood Undead, trokken we het terrein over op zoek naar een beetje schaduw. We kwamen uit bij de Quail, een nieuw podium naast de ingang dat met zeecontainers was afgebakend en daardoor een beetje aanvoelde als een geheim hoekje op het festivalterrein. Binnen die metalen omheining had Jera On Air een silent disco neergezet in een vrij unieke vorm. Vanboven stonden twee dj’s hun plaatjes te draaien, terwijl vanonder een bandje het publiek voor zich probeerde te winnen. Op het moment dat wij binnenkwamen draaiden ze Hollandse meezingers op kanaal één, coremuziek op kanaal twee en speelde de band GraafLandgraaf op het derde kanaal alles naar de vernieling. Zelf omschrijft de band zich als alternatieve punkband met een vleugje rap, zoete klankjes en tyfusherrie en daar konden we wel inkomen. Tof was die combinatie in ieder geval, al voelde het door de opeenstapeling van onverwachte elementen soms toch wel als een koortsdroom.
A Day To Remember @ Eagle
© CPU – Karen Van Lierde
Stilaan viel de avond over Jera On Air, en dat betekende maar één ding: tijd voor het grote geweld. Metalcorefans verzamelden zich als een kudde schapen voor de Eagle Stage om A Day To Remember, een vaste waarde binnen het genre, aan het werk te zien. Waar we hen vorige week op Graspop nog met een indrukwekkende ledwall en strakke visuals aan het werk zagen, werd de band deze keer vergezeld door een klassieke backdrop, maar al vanaf de eerste noten bleek dat een groot scherm niet nodig was. Van alle kanten klonk het iconische “du du du du du” en met hun grootste hit “The Downfall of Us All” kon de set onmogelijk beter beginnen. Het publiek was ondertussen meer dan opgewarmd – letterlijk én figuurlijk. Aan enthousiasme en participatie geen gebrek, en frontman Jeremy McKinnon speelde daar de hele show lang gretig op in. Naadloos werd de ene na de andere hit aan elkaar geregen, zonder dat de vaart ook maar een moment uit de set verdween.
De fans op de eerste rij maakten halverwege plaats voor een groep superfans achteraan op het podium, waar ze dienst deden als enthousiaste achtergrondfiguren. Een slimme zet: een goedkoop, maar bijzonder doeltreffend alternatief om de show extra dynamiek te geven. De achterzijde van het podium veranderde haast in een tribune, vanwaar de band langs beide kanten luid werd toegejuicht. Het enthousiasme groeide met elk nummer. Op de tonen van “I’m Made of Wax, Larry, What Are You Made Of?” veranderde de tent in één groot feest. Strandballen en confetti vlogen door de lucht, terwijl het publiek elke seconde van de chaos omarmde. Ook muzikaal stond alles als een huis. De band klonk messcherp en leverde zonder twijfel een van de sterkste, zo niet dé sterkste, livesounds af die we dit festival al hoorden. De mix zat perfect, het samenspel was strak en de zang bleef de hele set loepzuiver. Alsof dat nog niet volstond, straalde de band ook een aanstekelijke energie uit die het publiek geen seconde losliet.
Malevolence @ Buzzard
Malevolence zonder Alex Taylor, dat was toch wel even een aparte gewaarwording. De frontman moest na een spoedoperatie noodgedwongen verstek geven, waardoor de Britten in de Buzzard plots zonder hun vaste brulboei stonden. Afzeggen deden ze niet, want met hulp van vrienden werd de show alsnog overeind gehouden. Tony Evans van Desolated nam een stevig deel voor zijn rekening, Heriot-frontvrouw Debbie Gough kwam de boel mee opschudden en ook gitarist Konan Hall, die binnen Malevolence sowieso al vaker stemwerk op zich neemt, moest nog wat extra gewicht dragen. Niet dat iemand er heel erg mee inzat dat er een tijdelijke personeelswissel was, want de Buzzard ging alsnog vrij snel los op de lompe en verwoestende metalcore van de Sheffieldse groep.
Ice Nine Kills @ Vulture
© CPU – Karen Van Lierde
Een portie bloedvergieten was gisteren voorbehouden aan de horrorfanaten bij Ice Nine Kills. Frontman Spencer Charnas werd in het fictieve verhaal rond de band verdacht van een reeks moorden, waaronder die op zijn eigen verloofde. Uiteindelijk werd Charnas zelf het slachtoffer van een gruwelijke moord en tegenwoordig vervangen door een lookalike. Althans, zo luidt de verhaallijn die de band sinds Welcome to Horrorwood door verschillende albums en singles heen uitbouwt. Een verhaal dat naadloos aansluit bij hun nummers, die stuk voor stuk geïnspireerd zijn op iconische horrorfilms. Tussen bijna elk nummer door werd die verhaallijn verder uitgewerkt met videofragmenten op de ledwall. Fantastisch voor de fans die volledig mee zijn in het verhaal, al vielen de lange pauzes tussen de nummers bij festivalgangers die vooral voor de muziek kwamen niet altijd even goed in de smaak. Aan enthousiasme ontbrak het de band alleszins niet, integendeel. Vanaf de eerste noot was Jera volledig mee en het publiek bleef zonder verslapping reageren. Fans van het horrorgenre zagen hun favoriete films één voor één passeren. Zo kwamen A Nightmare on Elm Street terug in “The American Nightmare”, Pet Sematary in “Funeral Derangements” en American Psycho in “Hip to Be Scared”.
Naast kettingzagen, bijlen en pistolen zijn ook de acteurs een vaste waarde en een cruciaal onderdeel van de “Live Killings”, zoals Ice Nine Kills zijn liveshow zelf omschrijft. Het podium stond voortdurend vol moorddadige taferelen; je had haast ogen op je achterhoofd nodig om alles mee te krijgen. Tussen het eigen repertoire door kregen we ook een verrassende cover van NOFX’ “Linoleum”. Voor “A Work of Art” werd de samenwerking met McKenna Grace, die tijdens eerdere shows aanwezig was, vervangen door Creeper-zangeres Hannah Hermione Greenwood. Zij zette een minstens even overtuigende performance neer. Onder het motto saving the best for last verscheen tijdens de afsluiter “Art the Clown” uit de Terrifier-films om alle registers nog eens open te trekken. Van een crewlid neerschieten tot de gitaristen belagen en zelfs de drums overnemen: het hoorde er allemaal bij. Greenwood maakte vlak voor de breakdown nog een tweede opwachting, terwijl Art zich tussen het publiek begaf om de vloer vrij te maken voor een gigantische moshpit. De kinderen op de eerste rij gaan mogelijk naar huis met een klein trauma na de slotscène, waarin een baby uit een buik wordt gesneden en aan de navelstreng wordt rondgezwaaid. Alles werd ondersteund door een sound die minstens even brutaal klonk als de beelden die zich op het podium afspeelden. Het is dan ook meer dan terecht dat Ice Nine Kills steeds hoger op de festivalaffiches prijkt.
The Offspring @ Main Stage
© CPU – Karen Van Lierde
Op Graspop had The Offspring nog het geluk dat een apocalyptische regenbui de show richting festivalmythe duwde, maar op Jera On Air viel er minder te verbloemen. De hits kwamen in een noodgang voorbij en deden op zich nog altijd wat ze moesten doen. “Come Out and Play”, “Pretty Fly (for a White Guy)”, “The Kids Aren’t Alright” en “Self Esteem” blijven nu eenmaal nummers waar menig festivalweide weinig weerstand tegen biedt, dus ook niet de grote hoofdtent van Jera On Air. Zodra frontman Dexter Holland ‘You gotta keep ’em separated’ van opener “Come Out and Play” inzette, was de tent dan ook meteen bij de les en kwam het vlotjes volledig los.
Toch voelde het allemaal opvallend haastig. Het was alsof de band vooral vinkjes aan het zetten was op een lijst die zo snel mogelijk afgewerkt moest worden. Nu snappen we dat Jera On Air de headliners niet al te veel tijd geeft, maar in een uur tijd had het misschien net allemaal iets meer mogen ademen. De ene hit was amper voorbij of de volgende stond alweer klaar. Het blokje covers hielp daar ook niet bij. The Offspring heeft meer dan genoeg eigen materiaal om zo’n set te vullen, maar toch moest er ruimte gemaakt worden voor halfslachtige uitstapjes die niet echt iets toevoegden.
Misschien had het schrappen van de helft van die covers, en dan bedoelen we vooral de matige cover van “Love Story” van Taylor Swift, al een wereld van verschil gemaakt. Dan was er net wat meer ruimte geweest om de eigen nummers niet als haastwerk voorbij te jagen en had het waarschijnlijk een pak beter kunnen zijn dan het nu was. Qua sfeer zat The Offspring echter wel volledig goed en had het nog altijd genoeg hits om een festivalweide te laten dansen, maar echt memorabel werd het helaas nergens.
Fan van de foto’s? Op onze Instagram staan er nog veel meer!
Deze recensies werden geschreven door Bryan Boomaars en Jody Beyne.
