Sex Mex, dat is het punkproject van de Texaanse Amerikaan Clark Gray. We snappen niks, maar dan ook werkelijk niks, van de uitgaven van deze kerel. In 2024 bracht de man zo groot als een sequoia een album uit met de titel Repackaged. In 2025 werd er een vers album uitgebracht met de titel Repackaged II. Dat is duidelijk. Nu is het tijd voor Repackaged III, ook meer dan duidelijk. Maar schrik er niet van als die platen opeens niet meer op Spotify staan voor weken of maanden, en dan opeens weer wel, en dan weer niet. Soit, er is geen touw aan vast te knopen. Of de kerel brengt een ep uit, Down in the Dump Truck / Don’t Mess With Sex Mex, met acht nummers op. Nu vinden we diezelfde ep terug, maar zijn er vier nummers verdwenen. Enkele van die songs staan opeens op deze lp. Hij bracht de voorbije maanden, en dat is altijd plots vanuit het niets, enkele singles uit, maar die staan dan weer niet allemaal op deze verzameling. Er staat wel wat ouder werk tussen. Het is alsof Gray zelf niet meer weet wat hij allemaal uitbrengt en dat hij maar iets doet, uit de losse pols. Waarschijnlijk is dat ook zo, he couldn’t care less! Die hele houding vol je-m’en-foutisme en die nonchalante houding ten opzichte van zijn liedjes, we love it!
Werkelijk elke muzikale punkscheet die de man die niet door de voordeur kan zonder bukken, hebben we beluisterd en besproken. En elke keer opnieuw schrijven we hetzelfde; de songs van Sex Mex zijn qua toon en instrumentarium perfect inwisselbaar. Elke keer, maar dan ook echt élke keer, begint een song met drie tikken op de drums en dan wordt er los gegaan op dat keyboardje van zeven dollar achtenvijftig cent. En het klinkt fantastisch! Er wordt wel een keer gesproken over wat ‘echte’ punk is, welaan, Sex Mex! De mens doet alles zelf, heeft geen managers en heeft zelfs geen muzikanten die mee de studio in trekken. Sex Mex is gewoon de studio, punt. Hij tourt over heel zijn thuisland, volgens ons in een aftands busje, en dan neemt hij wel volk mee om mee op het podium te staan. Maar voor de rest, een loner tot hij zal verdwijnen tussen zes planken, amen!
De plaat begint met “Fucked and Alone”. Probeer het liedje maar eens te googelen met de zoektermen ‘Sex Mex Fucked Alone’. Zeg maar vaarwel tegen je partner die je zonet met de platte hand wat kletsen heeft verkocht. De structuur is altijd hetzelfde bij de muziek van Gray met dat verschroeiende tempo en de noten en akkoorden veranderen gewoon wat van plaats, done deal. Eerlijk, de legendarische The Ramones deden dat ook, maar wel op de meest briljante manier uiteraard. Het ligt uiteraard gevoelig om hier vergelijkingen te noteren, maar gelijkenissen zijn er muzikaal eigenlijk wel door het gebruik van steeds hetzelfde patroon, steeds hetzelfde stramien. You love it or you hate it!
En het gaat maar door en door en het is gewoon plezant vertier, die liedjes van Gray. Het is perfect moshpitmateriaal. We zien voor ons een dicht bos waarin een stuk of wat bomen zijn weggekapt en waar een paar honderd kabouters met de schouders tegen elkaar duwen en trekken en waar de pinnenmutsen vrolijk de lucht invliegen. Op “La La Lucy” is het uiteraard weer van dezelfde gerafelde jeansstof een onderbroek en we beginnen ons stevig af te vragen wat we eigenlijk nog kunnen uit de duim zuigen over deze artiest. What the F-word!
Maar dan gebeurt er iets wat we enkel durven en kunnen omschrijven als een muzikaal mirakel, een welluidend wonder, een handoplegging van de schepper zelve. Sex Mex verandert zijn eigen stijl van de ene seconde op de andere. Akkoord, het is nog steeds punk en geen opera of een smartlap of een funkschijf, maar waar is die kleine synth gebleven? Waar zijn de drie tikken op de drums naartoe? Op “Dubble Bubble Blowout” horen we opeens, tja, een mens, een man die een nummer brengt. We krijgen het niet beter omschreven. Uit de cocon en de rups is er een zwarte vlinder met scheuren in de vleugeltjes tevoorschijn gekomen. We moeten even slikken want dit hadden we niet zien aankomen. En holy shit, op “Bloody Lip” horen we een kerel die zo uit de Londense goot lijkt getrokken in de jaren zeventig toen er nog gepist en gekakt werd op het koningshuis van Windsor en de union jack werd verbrand met roestige zippo’s.
Waaw, dit is echt wel even schrikken. Na die wirwar van tientallen meerlingsingles die soms wel, soms niet op plaat verschenen, komt Sex Mex opeens met een ander punkgeluid af. We wisten dat de man een goed punkschijfje bij elkaar geschreven krijgt, maar nu bewijst hij nog meer dat hij echt een van de beste, meest opmerkelijke punkrockartiesten is. Laatste nummer “(Who Cares) Time to Die” heeft zelfs een gewoon basisritme in vier maten op de drums en echte gitaarakkoorden. Well, I’ll be damned! Vreselijk toch, die zinsneden de hele tijd in het Engels. We krijgen er de wubbes van. Maar die nieuwe plaat van Sex Mex, die leggen we nog een keertje op! Fucking hell, yeah!
Ontdek “Bloody Lip”, ons favoriete nummer van Repackaged III in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
