Twaalf artikels hebben we al gewijd aan de muziek van Sex Mex. De eerste review die we schreven over Clark Gray werd gepubliceerd op 4 januari 2025. Vandaag zetten we onszelf in stelling om zijn nieuwe album eens onder de loep te nemen. Anderhalf jaar geleden schreven we dus dat eerste artikeltje en 21:12 is lp nummer vier sinds die dag van de Amerikaan die groot is als de enige, echte Slender Man. Nog geen drie weken geleden bracht de Amerikaan uit San Antonio ook al een plaat uit, Repackaged III, en we verbaasden ons er toen over dat de voorgaande singletjes niet eens op de groeven van die langspeler waren gegoten. Maar het spreekwoordelijke duiveltje uit het doosje heeft alweer zijn werk gedaan en alsnog worden die songs nu gebundeld op 21:12. In bepaalde culturen staan die cijfers synoniem voor ‘je eigen weg gaan zonder terugkijken’ en dat gaat echt op voor Sex Mex. Die mens doet compleet, maar dan ook echt compléét zijn eigen goesting.
Sex Mex is punk, maar punk zoals het ooit echt bedoeld is, niet dat (hyper)commerciële gedoe tegenwoordig. Dat wil zeggen: gewoon je eigen ding doen zonder iemand ook maar iets te vragen. Dat wil ook zeggen: je liedjes maken op een paar instrumenten die bij de lommerd stonden te verkommeren en te beschimmelen. En ook: geen managers, geen studiotijd, geen (sociale) media. Je-m’en-foutisme en DIY-garagepunk gemaakt door een enkele man, een kerel die enkel tijdens liveshows hulp verwacht van zijn medemens omdat hij nu eenmaal zelf geen zes armen en vier benen heeft om alle instrumenten te bedienen. Sex Mex, onze vrouw gelooft niet meer dat we over een muziekproject informatie opzoeken, maar verwijt ons onze zoekgeschiedenis alsof we zelf eens naar Mexico willen trekken om haar te belazeren en te bedriegen. Sex Mex dus!
Check gerust al onze vorige artikels eens over Sex Mex, het soloproject van de Texaan Clark Gray. We hebben er heel even serieus aan gedacht om een volledige alinea eens gewoon te kopiëren. Het zou totaal niet opgevallen zijn. We hebben het helemaal voor die boomlange Amerikaan die écht punk speelt zoals het ooit bedoeld is. Gray doet alles van a tot z helemaal zelf, van het witte blad tot het punkeindproduct. Altijd hetzelfde ritme, altijd diezelfde akkoorden, altijd diezelfde sound,… er verandert werkelijk héél, héél zelden iets aan zijn geluid en we vinden het fantastisch. Een rare dude ook die opeens alles van Spotify haalt, er na enkele dagen weer op zet, nadien een deeltje weghaalt om dat soms wel, soms niet terug te zetten. We snappen er de ballen van, heerlijk!
Eerlijk duurt het langst. De vorige alinea is helemaal copy-paste van een vorige review. Doe jezelf eens een zot plezier en zet nu eens de intro’s op van de nummers “Reaction”, “Interstate 27” en “I Like It” op. Geen woord gelogen toch, in de bovenstaande alinea? Bij “Ride or Die” verslikten we ons drie seconden in onze tex-mex-burger door dat pianoriedeltje, maar dan was het toch weer als vanouds dat ’tak tak tak’ en gaan met de hele bananenboot. Op “Hot as Hell” laat Gray dat neurotisch synthesizertje weg waardoor de song veel meer punk klinkt, punk uit het grauwe Londen van de jaren zeventig. We denken dan aan bands zoals Sham 69, Buzzcocks en The Undertones.
“You Moved On” is ook weer nét iets anders door die zware baslijn, iets wat we ook niet gewoon zijn bij Sex Mex. Het is niet de eerste keer uiteindelijk dat de punkliedjesbricoleerder een heel klein zijwegje neemt en we vinden dat best sympathiek. Negentig procent van zijn liedjes zijn volkomen inwisselbaar en neen, dat is zeker niet denigrerend bedoeld. Hier merken we wel dat de man voor zichzelf besloten heeft om niet altijd datzelfde, nogal schrale klankenpalet te gebruiken, maar er eens een ander geluidje op kleeft.
Een hele alinea niet geschreven, maar gewoon in deze review geplakt, het is misschien niet netjes en correct, maar het gaat wel om een recensie over Sex Mex, de enige, echte punkknutselaar op dit moment. Er zullen er nog zijn, dat is zo zeker als dat het heelal een grote plaats is, maar Gray doet het toch maar om vele miljoenen keren gestreamd te worden. Het is dan ook een indrukwekkende kerel met bakken persoonlijkheid en een soort van charisma en x-factor waar we de vinger niet kunnen op leggen. Alles samen staan er op zijn lp’s nu vierentachtig minuten muziek. We gaan dat toch eens organiseren, een autoritje met enkel muziek van de Amerikaan uit Texas. Oh ja, ’21:12′, dat blijkt gewoon de duur van dit laatste plaatje te zijn. Altijd dat zoeken ook naar verklaringen. Blahblah over je eigen weg gaan en niet achterom kijken. Wat een gezeik ook!
Ontdek “Ride or Die”, ons favoriete nummer van 21:12 in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
