DON BROCO @ Kavka Zappa: All night, all right

‘All night, all night, nightmare tripping all night!’ Met die zin, dat nummer en de tien andere tracks op Nightmare Tripping wist DON BROCO ons enkele maanden geleden volledig te overrompelen. Niet alleen omdat Chad Kroeger van Nickelback plots op de plaat opdook, maar vooral omdat de Britse band met zijn stevigste plaat tot nu toe op de proppen kwam. Het is een album dat het verdient om live door de speakers gejaagd te worden, en dus was het alleen maar mooi meegenomen dat Kavka Zappa de eerste stop van de bijbehorende tour mocht zijn. En dat hadden we geweten ook!

Met SNAYX stond er een ware herriemachine in het voorprogramma. Het trio uit Brighton en Sheffield kwam met enkel een bas, drums en twee roeptoeters vooraan richting Kavka Zappa afgezakt, maar wist daarmee zoveel decibels te produceren dat zelfs de mensen aan de overkant van de Schelde vermoedelijk konden meegenieten. Na eerst een intro waarin zelfs Samuel L. Jackson nog even voorbij kwam, werd de machine met “Work” in werking getrapt en begon die een halfuur lang met flink wat toeren en kabaal te draaien. Even rustig acclimatiseren voor de rest van de avond zat er niet in en tracks als “FAYX”, “Sink or Swim” en “Violence” lieten de machine enkel maar harder aanlopen, terwijl tussendoor ook het nog onuitgebrachte “Braincells” door de speakers mocht denderen. SNAYX loopt dat nummer nu al twee jaar lang te teasen, maar in Antwerpen werd het eindelijk aangekondigd als volgende single. Wanneer die precies verschijnt, maakte het drietal niet bekend, maar het nieuws zorgde er in ieder geval voor dat de track extra luid werd onthaald door de aanwezige fans.

We hadden ons op voorhand wat ingelezen en zagen dat DON BROCO tijdens zijn laatste optredens graag met het snoeiluide “True Believers” van wal stak. In Kavka Zappa koos de band echter voor een andere route, want niet die mokerslag, maar “Nightmare Tripping” uit de intro mocht de set openen. Chad Kroeger was er jammer genoeg niet bij, maar de titeltrack had hem ook niet per se nodig om meteen stevig binnen te komen. “Pretty” volgde al snel en Rob Damiani riep op om volledig los te gaan, waar het publiek opvallend snel gehoor aan gaf. Een wall of death vloeide over in een weinig zachtzinnige pushpit, waarna de vloer vervolgens geen enkel moment meer echt tot rust kwam.

DON BROCO leunde daarna slim op de wisselwerking tussen oud werk en nieuw materiaal. “Cellophane” trok de lijn van Nightmare Tripping ferm door, terwijl “Come Out to LA” en “Gumshield” als eerste klassiekers van de avond mochten aandraven. De oudere tracks stonden nog altijd hun mannetje en zorgden voor flink wat meezingmomenten, al lag de focus gisterenavond vooral op het nieuwe album. Zo mochten we ook aanwezig zijn bij het livedebuut van “Somersaults”, dat in vergelijking met zijn voorgangers toch wel een pak rustiger was. En hoewel dat voor even de vaart er volledig uithaalde, was die halve pauze na de stevige openingsfase geen overbodige luxe.

Ook in de tweede helft bleef DON BROCO vlot schakelen tussen nieuw en oud werk. “Disappear” hield de vaart erin, waarna “Manchester Super Reds No.1 Fan” Kavka Zappa zonder al te veel moeite meekreeg. Met “One True Prince” werd de set weer even in rustiger vaarwater gestuurd, maar echt lang bleef DON BROCO daar niet dobberen. “Euforia” werd namelijk al snel ingezet om de boel opnieuw wat meer vaart te geven, waarna “True Believers” alsnog de mokerslag mocht uitdelen die we vooraf misschien als opener hadden verwacht. Zonder Sam Carter miste het nummer live wel net dat extra laagje beton van de studioversie, maar er zat nog altijd genoeg buskruit in de aderen om de zaal, inclusief het gebouw zelf, bijna te laten ontploffen.

Gelukkig was de koek nog niet op en schakelde DON BROCO naadloos verder met “Bruce Willis” en “Everybody”, waarna de welbekende bisronde zijn opwachting maakte. De eerste toeschouwers hadden al koers richting uitgang gezet, maar wie bleef staan, kreeg met “T-Shirt Song” de laatste klassieker van de avond waarbij de t-shirts wild in het rond werden gezwierd. De track voorspelde met zijn ‘They’re saying there is one song left’ zelfs al dat het einde in zicht kwam en dat einde kwam er dan ook met het energieke “Hype Man”. Zo eindigde DON BROCO met de afsluiter opnieuw bij Nightmare Tripping, de plaat die de avond had geopend en de set van begin tot eind stevig in zijn klauwen hield.

Was Nightmare Tripping op plaat al een stevige uppercut, dan bewees DON BROCO gisteren dat diezelfde klap live nog net iets harder aankwam. De nieuwe nummers gaven de set extra spierballen, terwijl de oudere tracks nog altijd bewezen dat ze stevig in hun schoenen stonden. Het ontbreken van de gastbijdrages was toch wel een gemis en daarmee was de passage in Kavka Zappa niet helemaal perfect, maar dicht ertegenaan zat het gelukkig maar al te vaak. All night, all right dus, en soms zelfs nog een beetje meer.

Fan van de foto’s? Op onze Instagram staan er nog veel meer!

Setlist:

Nightmare Tripping
Pretty
Cellophane
Come Out to LA
Somersaults
Gumshield
Disappear
Manchester Super Reds No.1 Fan
One True Prince
Euphoria
True Believers
Bruce Willis
Everybody

T-Shirt Song
Hype Man