© CPU – Kristof Maes (archief)
Er heerst momenteel een Europese schrik voor een tekort aan brandstof, maar daar zal Angel Du$t weinig mee te maken hebben. De band uit Baltimore stelde gisteren in de Kavka Zappa haar nieuwe album COLD 2 THE TOUCH voor. De tank van de groep bleek echter snel leeg te zijn, want de op plaat zo inventieve band is live toch een stevige teleurstelling. Nochtans heeft ze in de hardcorekeuken een zeker respect afgedwongen. Frontman Justice Tripp is als aanvoerder van Trapped Under Ice geen onbeschreven blad en met Turnstile-brein Brendan Yates heeft Angel Du$t een tamelijk roemrijk ex-lid. Op een of andere manier slaagt het huidige vijftal er echter niet in in om iets deftigs te kunnen neerzetten op het podium. Op het Antwerpse Kiel hield de band het gisteren op amper veertig minuten en, die waren allesbehalve om over naar huis te schrijven.
Bij een goede hardcore-avond hoort lokale support. Gisteren mocht het Belgische vijftal Force uit Lokeren en Gent een dikke twintig minuten rammen, en dat voor een best groot publiek. Met leden van onder andere Mindwar, Blind The Faith, Minded Fury, Feverchild en Congress zit er best wel wat ervaring in de groep en kan je zelfs spreken over de ultieme Belgische hardcoreband. De weg was vooruit, althans als we afgaan op het heftige tempo waarmee Force door knalde. Weinig pauzes en gewoon een hoge intensiteit, zoals het een goede hardcoreband dat beaamt. Bij de laatste twee nummers ging de krater al eens open en werd er duchtig met de armen gezwierd. Op die manier bracht Force een harde tour de force en net daarom dat het einde redelijk abrupt aanvoelde.
Speedway was de volgende aan zet en dat is toch ook wel een band die iets feller tegen de deur aan het bonken is. Eind juni staat het op Jera On Air en dan is een rondje door Europa met Angel Du$t een ideale opwarmer. De groep uit Stockholm begon met veel allure en toch was ze op geen enkel moment arrogant. De Zweedse bescheidenheid viel muzikaal nog best goed mee. Drie gitaren, een drummer en een frisse frontman zorgden voor een zekere energie. Een gebrek aan enthousiasme kan je ze niet onder hun neus schuiven, maar echt blijven kleven deden hun nummers nu ook weer niet. De band probeerde met een gezonde mix van melodic hardcore en punk voor beweging in de zaal te zorgen, maar de respons bleef gedurende twintig minuten eerder op een lager pitje. Na het kanonschot Force voelde deze eerder aan als een losse flodder die zo nu en dan wel raak schoot, maar globaal gezien nog wat buskruit miste.
De hoop dat Angel Du$t iets zou kunnen losmaken, was redelijk gegrond. Met “Du$t” schoot het best degelijk uit de startblokken en voelden we ietwat opwinding in de zaal hangen. De band speelde weliswaar nog niet perfect, maar we koesterden hoop dat ze snel haar draai zou vinden. Helaas bleken de Amerikanen vooral snel te willen gaan. En hard. De overgang naar het daaropvolgende “Toxic Boombox” hadden we zelfs bijna gemist. Het vijftal liet de meeste nummers gewoon naadloos in elkaar overvloeien en die kunst beheerden ze ook, al lag dat ook wel aan het feit dat elk nummer dezelfde opbouw kende. Het vernieuwende van hun plaat kwam dus niet zo rap naar boven. De snelheid werd wel in de set gehouden, want wie even niet goed oplette, had zo een handvol nummers kunnen missen. Na nog geen veertien minuten hadden wel al een derde van de set achter de kiezen.
Justice Tripp – gisteren met fancy zonnebril en zwarte handschoenen – een veteraan in de hardcore noemen, is net iets te veel van het goede, maar hij gooide wel zijn bloemen naar de Belgische scene. Het was weliswaar een van de weinig echt oprechte momenten van de set. Voor de rest was hij vooral bezig met het zo snel mogelijk afhaspelen van de nummers. Die snelheid speelde bijvoorbeeld het slordige “Cold 2 The Touch” parten, want iets meer precisie had het nummer wel degelijk kunnen gebruiken. Het moet voor de duidelijk niet altijd even afgelijnd en strak zijn, maar iets meer scherpte had Angel Du$t als band wel deugd gedaan. “Brand New Soul” werd geïntroduceerd als een rock-n’-rollsong, maar bleek vooral een uitschuiver te zijn waar de groep zich niet zo makkelijk van kon herstellen. Ook het publiek was iets minder hitsig dan anders en hield zich nog even afzijdig. “Set Me Up” veranderde dat voor even, want buiten een paar stagedivers doken er ook een aantal fans op die de microfoon van Tripp kaapten. Een slechte zaak was dat hoe dan ook niet.
Tripp was als zanger ook niet in zijn beste vorm. Hij kon dan wel luid zijn, maar het was in de meeste gevallen ook gretig naast de toon. Ook hier weer willen we benadrukken dat we geen perfecte zang verwachten bij een hardcore-optreden. Iets meer consistentie had echter al best veel kunnen behelpen. Na het fletse “Turn Off The Guitar” en het evenmin indrukkende “Bad Thing” werd het slot al aangekondigd. Een gordel aandoen was geen overbodige luxe. Angel Du$t ging nog eens op het gaspedaal staan en leek vooral een ding te hebben: haast. Tijdens “Let It Rot” kwamen de gitaren zelfs niet helemaal achterna en “Sippin’ Lysol” was al voorbij voordat we er akte van konden nemen. “Stay” was dan nog een lichtpuntje en met “Stepping Stone” brachten ze een tribute aan de community en de scene. De band speelde nog wel strak, maar echt opstijgen deed de vlieger met dit slotakkoord niet. Angel Du$t ging zo snel dat het vergat wat er echt belangrijk is; een degelijk concert neerzetten dat van sterke momenten voorzien was. Wie het vijftal dus echt boeiend wil horen spelen, zal het dus vooral met hun Spotify en YouTube moeten doen.
De agenda van Flood Floorshows is rijkelijk gevuld met heel wat interessante shows. Een volledig overzicht vind je hier.
Setlist:
DU$T
Toxic Boombox
Space Jam
Take My Love
Headstone
The Knife
The Beat
Sax (sample)
Cold 2 The Touch
Love Slam
Brand New Soul
I’m The Outside
On My Way
Set Me Up
Hey Man (sample)
Turn Off The Guitar
Bad Thing
Let It Rot
Sippin’ Lysol
Stay
Stepping Stone
