Archieffoto © CPU – Nathan Dobbelaere
Toen we Paledusk-frontman Kaito Nagai in 2023 spraken, moest hij zich naar eigen zeggen soms knijpen om te zien of niet alles een droom was. De groep zat destijds in zijn eerste Europese passage, had net Graspop achter de kiezen en was kersvers ondergebracht bij SharpTone Records, waardoor het ineens heel snel ging voor de Japanse band. Intussen is Europa na een tour met ONE OK ROCK een pak vertrouwder terrein geworden voor Nagai en co. en dus lag een eigen headlineclubtour haast voor de hand. Die kwam er de afgelopen weken met Headwreck, Greyhaven en landgenoot Knosis op sleeptouw, om gisteren die tour af te sluiten in een bloedhete Kavka Zappa.
Hoewel het publiek vroeg op de avond vooral bestond uit zichtbare fans van de Japanse bands, zorgde opener Headwreck al voor flink wat beweging in de Zappa. Niet gek ook, want zijn energieke nu-metalcore bleek het perfecte receptuur voor te headbangen. Dat deed het publiek dan ook gretig en op de tonen van onder meer “Plan Z” werden de nekken stevig losgegooid. Een cover van Linkin Parks “Lying From You” zorgde voor een noot van herkenning, maar al snel ging onze blik naar de uit het niets verschenen figuren op het podium. We snappen nog altijd niet wat de personen, die later leden van Knosis bleken te zijn, probeerden te bereiken met hun présence en ze waren eerder een stoorzender dan een echte toevoeging voor het oog, maar voor Headwreck leek het dagelijkse kost. Die gingen gewoon onverstoord verder en werkten de rest van de setlist solide af, om met “Razor” en “Buzzsaw” stevig genoeg te eindigen om met een ruime voldoende richting de coulissen te gaan.
Uit diezelfde coulissen kwam een kwartiertje later Greyhaven aanzetten, al deed die band dat net iets anders dan de rest van het programma. De groep uit Louisville bracht weliswaar ook metalcore, maar doorspekte die met de nodige prog- en mathcore-elementen. Het was daarmee het relatieve buitenbeentje van de avond en dat merkte je ook aan het publiek, want opener “The Welcome Party” werd met een pak minder enthousiasme ontvangen dan de voorgaande band ons deed verwachten.
Toch veroverde Greyhaven relatief snel het publiek, al zorgde de joligheid die de laatste show van de tour standaard met zich meebrengt daar wel grotendeels voor. Met een brede smile werd er chaos geschopt, kartonnen borden kapot getrapt en doken de leden van Knosis opnieuw op als rondwandelende stoorzender. Dat de kwaliteit daardoor flink te verduren kreeg, hoeft dan ook niet te verbazen. Tegen het einde kwam de focus terug en zo werden “Show Me Where You Are”, “Echo and Dust, Pt. I” en afsluiter “Cemetery Sun” nog degelijk afgewerkt, maar echt omverblazen deed de groep ons niet meer.
Daarna was het de beurt aan Knosis. De Japanse band rondom Ryo Kinoshita, die door een nieuw kapsel haast onherkenbaar leek tegenover zijn Crystal Lake-dagen, had duidelijk een aardige aantrekkingskracht, want de Zappa was plots op zijn drukst van de gehele avond. Kleine kanttekening is wel dat de zaal nog altijd maar voor de helft gevuld was, maar dat hield Knosis niet tegen om meteen te doen alsof er een volle festivalweide voor zijn neus stond. De machine ging aan en met “GENKNOSIS / SHINMON”, “SEISAI” en “IMIONI” draaide die al meteen op volle toeren, waardoor de al hete zaal alleen maar heter werd.
Knosis klonk een pak vuiler en agressiever dan Greyhaven en daardoor was het nergens heel verfijnd, maar die rauwe energie werkte wel meteen heel aanstekelijk op de toeschouwers. Tot een echte moshpit kwam het zelden, maar de vloer voor het podium kolkte ferm op de tonen van de band. Voor de leden was dat reden genoeg om dat van dichterbij te bekijken en zo dook de bassist het publiek in, om niet veel later te worden afgewisseld door Kinoshita. Terug op het podium bespeelde hij het publiek met speels gemak en zo gingen even later zelfs de armen door de lucht alsof we plots gevaarlijk dicht tegen Metejoor-terrein aanschuurden, waarna met “FUHAI” en “YAKUSAI” de machine nog eens een laatste keer op volle toeren werd getrokken.
Rond half tien was het tijd voor de hoofdact van de avond. Bij de opkomst oogde Paledusk opvallend fris, zeker voor een band die aan zijn zeventiende shows in twintig dagen begon. Na de introtrack “PALEDUSK THEME SONG #1”, waarin we in een moordend tempo enkele hoogtepunten uit de discografie hoorden, trapte de groep met “I ♡ YOU BABY!!” en “SLAY!!” de deur meteen met scharnieren en al eruit. De Sinksenfoor mag dan momenteel elders in Antwerpen staan, toch leek het alsof Paledusk tijdens deze nummers zijn eigen op hol geslagen kermisattractie in de Zappa had opgebouwd. Riffs werden met piepende banden genomen en glitches knetterden doorheen de speakers, waarna “NO WAY!!” dat tempo gewoon nog wat verder opendraaide.
Die frisheid van de band gold niet helemaal voor Kaito Nagai zelf. De frontman bleef wel de duidelijke spil van het geheel, maar oogde bij momenten zichtbaar vermoeider dan de rest van de band. Niet gek ook, want na zeventien shows in twintig dagen mag zelfs een Japanse hypercorefrontman er al eens wat minder fris bij lopen, maar helemaal zonder gevolgen bleef dat niet. Sommige uithalen kreeg hij niet voor elkaar en vaker dan eens liet hij de teksten over aan het publiek, waardoor de vermoeidheid duidelijk hoorbaar werd. Toch bleef hij ervoor gaan en dat leverde bij tracks als “PALEHELL” en “HAPPY TALK”, waarbij hij tijdens die laatste nog een heuse sitdown orkestreerde, nog altijd wat spektakel op, maar vanzelf ging het duidelijk niet.
De band zelf zat er daarentegen altijd scherp bovenop en dat was ook bij “AREA PD”, “DIVE INSIDE FOREVER IN THE DARK” en “HUGs” niet anders. Alles werd op standje twaalf gebracht en je zag Nagai ook steeds meer naar het niveau van de rest toegroeien, waardoor Paledusk steeds meer in optima forma kwam. Met “I’M SORRY” rondde de band de reguliere set vervolgens netjes af. De lichten gingen uit, de heren van Knosis verschenen voor een laatste keer op het podium en een spelcomputer met Super Smash Bros. werd aangesloten. Waar hun eerdere onverwachte passages vooral storend werkten, viel de tourafsluitende gekkigheid hier eindelijk op zijn plek. Op de tonen van “Lose Yourself” van Eminem, waarbij het geluidsbandje halverwege werd overgenomen door Paledusk zelf, werd er stevig op de knoppen geramd.
Dat was het sein voor Paledusk om voor een laatste keer alles uit de kast te trekken. Met “RUMBLE” werd er nog één keer alles uitgeknepen wat er in zat, waarna “LIGHTS” met een hoop kabaal de avond afsloot. Na zeventien shows in twintig dagen, een bloedhete zaal en een frontman die zichtbaar op zijn tandvlees liep, bleef Paledusk overeind op pure wilskracht. Knijpen of dit een droom was hoefde Nagai deze keer niet, daarvoor was de Kavka Zappa na afloop te luidruchtig, maar de beste versie van zichzelf was de band helaas niet.
Setlist:
PD THEME SONG #1
I <3 YOU BABY
SLAY!!
SUPER NATURAL HIGH
I’m ready to die for my friends
NO WAY!!
PALEHELL
AFTER DUSK
HAPPY TALK
AREA PD
GOOD DEATH
DIVE INSIDE FOREVER IN THE DARK
NO!
HUGs
I’m sorry
RUMBLE
Lights
