Rock am Ring (Festivaldag 2): Vlammen op de Nürburgring

Dag één zat boordevol nu-metal en ander lekkers, maar dag twee beloofde nog meer variatie. Met Linkin Park al op de eerste dag als absolute headliner ingepland, begon dag twee wat rustiger aan zodat het festival even op adem kon komen. Toch liet de line-up aan duidelijkheid niets te wensen over; van Ecca Vandal tot Bad Omens werd het muzikale spectrum met gitaren aan de Mandora, Utopia en Orbit Stage gisteren van het ene uiterste naar het andere benut, met genoeg tussenstops om elke festivalbezoeker iets naar zijn of haar gading te bieden.

Ecca Vandal @ Utopia Stage

Dat Ecca Vandal hard probeert haar plekje te veroveren in het muziekwereldje is wel duidelijk. Ze werkte samen met Dennis Lyxzén van Refused en Jason Aalon Butler van Fever 333. Ze zat vol energie en voelde geen greintje vermoeidheid, het publiek daarentegen gaf niet thuis. In elk vak was amper de eerste rij gevuld met nieuwsgierigen. De artieste liet niet aan haar hart komen en smeet zich volledig. In september speelt ze in de AB Club, in vergelijking is de Utopia Stage op Rock Am Ring een honderdvoud. Al is ze de grote podia ondertussen wel al gewoon want ze is de vaste support van niemand minder dan Limp Bizkit. Ze mixte rock, hiphop en een streepje avant-garde tot een mengelmoes die soms werkte, en soms helemaal niet. Je voelde dat ze nog op zoek is naar haar eigen sound, maar de flarden die goed waren, gingen wel heel vlot binnen. Eentje om in het oog te houden.

Letlive. @ Orbit Stage

In welke staat Fever 333 zich momenteel bevindt, is ons niet geheel duidelijk, maar dat Jason Butler nieuw leven heeft geblazen in Letlive. nemen we er graag bij. Het woord ‘podiumbeest’ krijgt een compleet andere dimensie bij Butler. We waren nog geen twee songs ver toen hij het drumpodium begon af te breken en met microfoons begon te gooien. Dat stond in schril contrast met de speech die hij later afstak, waarin hij verkondigde eindelijk de innerlijke rust gevonden te hebben. Letlive had met Fake History en If I’m the Devil… twee albums die heel wat stof deden opwaaien, en de set bestond dan ook voornamelijk uit nummers van die platen. Toch misten we bij momenten het muzikaal scherpe kantje dat Butler doorgaans aan zijn bands meegeeft. Los van de onmiskenbare energie hadden sterke songs als “Good Mourning, America” net dat tikkeltje te weinig om het lijf om écht te beklijven.

The Pretty Reckless @ Utopia Stage

Wanneer zangeres en actrice Taylor Momsen het podium betreedt, stijgt het showgehalte meteen enkele graden. De band heeft ondertussen zeventien jaar op de teller staan en vier albums op zak. Eind deze maand verschijnt Dear God, het vijfde. Wie een stevige dosis classic rock kan smaken, kon aan de Utopia Stage zijn hartje ophalen. Muzikaal viel er werkelijk niets op te merken aan The Pretty Reckless. Met Ben Phillips heeft de band een uitstekende gitarist in huis die bovendien weet hoe je een goede song in elkaar steekt. Momsen verkoopt ze op haar beurt moeiteloos aan het publiek. “Death by Rock and Roll” trapte de set snedig op gang en het niveau zou niet meer zakken. Met “For I Am Death” en “When I Wake Up” kregen we twee voorsmaakjes van de nieuwe plaat en daar valt eigenlijk maar één ding over te zeggen: wie van de band houdt, zal ook van de songs houden. “Make Me Wanna Die”, de allereerste single van The Pretty Reckless, was opnieuw een hoogtepunt. Heel hoog vloog de band niet, maar een slechte woord zul je er van ons niet over horen.

Tom Morello @ Utopia Stage

Zolang Rage Against the Machine in winterslaap ligt, moeten we het stellen met Tom Morello. En dat is zeker geen straf. De man schreef al heel wat straffe songs in zijn leven en blijft een fenomenaal goeie gitarist met het morele kompas steevast in de juiste richting. Ook op Rock am Ring duurde het niet lang voor hij het fascisme aanklaagde. Riffs schrijven kan Morello als de beste, maar songs als “Hold the Line” wisten het publiek niet echt te pakken. Een pak beter scoorde hij met zijn vlammende cover van Springsteens “The Ghost of Tom Joad”, waarvan de relevantie kracht werd bijgezet door een ‘Nazis raus’-opschrift op de achterkant van zijn gitaar. Een straffe solo werkte het mooi af. De intensiteit werd nadien opgeschroefd met een meeslepende Rage-medley. Ook zijn band met de veel te vroeg heengegane Chris Cornell kreeg een mooi eerbetoon in de vorm van Audioslave’s “Like a Stone”. Maar het beste moest nog komen: “Killing in the Name” is en blijft een anthem, en dat gooide alleen maar olie op het vuur aan de Nürburgring. Woord voor woord werd meegeschreeuwd. Morello rondde het geheel vakkundig af met “Power to the People” van John Lennon en “Rock and Roll All Nite” van Kiss. Vernieuwend was het allemaal niet, maar de man weet als geen ander hoe hij zijn publiek moet bespelen.

Three Days Grace @ Utopia Stage

Three Days Grace draait al lang genoeg mee om te weten wat ze zijn, en laat net daar het schoentje wringen. Op Nürburgring rolden de Canadezen een uur en een kwart nummers af . Het begon met het stampende “Dominate” tot het nagenoeg obligate “Riot” als afsluiter. Daartussen zagen we een band die met een nauwkeurige precisie haar eigen catalogus beheerst, maar ergens onderweg de honger lijkt te zijn kwijtgeraakt. De rake vuistslagen zitten er nog steeds in: “Animal I Have Become” en “I Hate Everything About You” zijn collectieve uitlaatkleppen die de festivalweide moeiteloos in beweging kregen, en het drumwerk klonk strak genoeg om geen seconde twijfel te laten bestaan over de technische slagkracht van Three Days Grace. Alleen: zodra het tempo even inzakte, in de zwaarmoedigere songs zoals “World So Cold” of “Time of Dying”, sijpelde de spanning weg. Voor trouwe fans was dit spek naar hun bek, wij daarentegen stelden ons vragen bij de relevantie van Three Days Grace anno 2026.

Ice Nine Kills @ Mandora Stage

Liefhebbers van horror en metalcore kwamen gisteren bij Ice Nine Kills dubbel en dik aan hun trekken. De band uit Boston staat bekend en berucht om zijn megalomane en bijzonder entertainende shows, en daar wilde klaarblijkelijk heel wat volk bij zijn. Over de muzikale slagkracht van Spencer Charnas valt te discussiëren, maar het is vooral alles errond dat ervoor zorgt dat Ice Nine Kills stilaan aanspraak maakt op die felbegeerde headlinerstatus. Ook gisteren spaarden ze de benzine niet en schoten de vuurpijlen meermaals de lucht in. Een brede cast aan figuranten werd vakkundig omgebracht door Charnas en de zijnen. Het publiek wist daardoor niet altijd even goed of het met open mond moest blijven kijken of het feestje op gang moest trekken middels moshpits. Op zich speelde Ice Nine Kills strak en met een aangenaam volume aan gitaren, al misten we muzikaal nog wat variatie om de set meer dynamiek te geven. Het voortdurende spektakel op het podium bleek hoe dan ook het ideale vehikel om de aandacht vast te houden, met als absolute uitsmijter het epische drieluik “IT Is the End”, “The American Nightmare” en “A Work of Art”. Niets voor gevoelige kijkers of zwakke magen.

High Vis @ Orbit Stage

De Londense hardcore-kerels van High Vis timmeren ondertussen al een tijdje aan de weg, en die weg passeerde gisteren de Orbit Stage. Omdat de show een beetje overlapte met Ice Nine Kills, was er aan het begin van de set nog niet zo heel veel volk. Het deerde zanger Graham Sayle niet en hij smeet zich voor de volle honderd procent. Zijn stem zat jammer genoeg niet altijd goed in de mix, en het uitgesproken Britse accent maakte het voor het overwegend Duitstalige publiek niet altijd gemakkelijk. Maar het publiek stroomde mondjesmaat toe aan de Orbit, en dat voedde High Vis enkel om nog meer energie in de show te steken. Hoe meer je geeft, hoe meer je terugkrijgt. “Talks For Hours” viel vroeg in de set nog een beetje in het water daardoor, maar “0151” kregen we in een stomende versie te horen. De moshpits werden groter en agressiever, en songs als “Choose to Lose” sneden diepe wonden bij de tere zieltjes. “Mind’s a Lie” blijft een vreemde eend in de bijt, maar het werkt wonderwel. Het beste werd echter bewaard als slotakkoord: “Trauma Bonds” deed de stoere Duitsers meebrullen én tegelijkertijd een traantje wegpinken. Hardcore met het hart op de juiste plaats.

Volbeat @ Utopia Stage

Op de tonen van “Born to Raise Hell” van Mötörhead verscheen Volbeat stipt op tijd op de Utopia Stage. Een fractie later knalde “The Mirror and the Ripper” uit de boxen, gevolgd door “Lola Montez”. Meteen werd duidelijk dat het publiek zin had om zich volledig over te geven aan de bevelen van zanger Michael Poulsen. Vuisten gingen ritmisch de lucht in en de vele ‘woohoo’s’ werden massaal meegezongen. Bij “Fallen” was het voor het eerst echt raak: de volledige Utopia Stage brulde het refrein luidkeels mee. Dat Volbeat al jaren een uitzonderlijk breed publiek aanspreekt binnen de metalwereld, heeft veel te maken met hun unieke mengeling van heavy metal en rockabilly. Poulsen gaf zelf grif toe dat hij voor “Sad Man’s Tongue” rijkelijk leende bij Johnny Cash. Het was bovendien niet de laatste keer dat die invloed kwam bovendrijven.

Echt stilvallen deed de show nooit. Daarvoor beschikt Volbeat simpelweg over te veel sterke songs. Wel viel op dat enkele nummers, zoals “Guitar Gangsters & Cadillac Blood”, iets trager klonken dan op plaat. Dat haalde de vaart er nauwelijks uit. “For Evigt” vormde een van de weinige rustpunten in de set. Het nummer, opgedragen aan Poulsens zoontje die op dat moment lag te slapen in de tourbus, liet de band van haar meest melodieuze kant zien. Ook dat vleugje popgevoeligheid van “Die to Live” verklaart mee waarom Volbeat zoveel verschillende generaties weet aan te spreken. Ondertussen bleven de gitaarsolo’s elkaar in sneltempo opvolgen. Een zee van vlammen gaf de show extra grandeur en deed de Utopia Stage even aan een scène uit Peaky Blinders denken.

Zat er sleet op Volbeat? Misschien een klein beetje. Maar zelfs met enkele grijze haren erbij blijft de Deense band moeiteloos in staat om een festivalweide volledig naar haar hand te zetten. Wat routine voor de ene is, blijft voor Volbeat een demonstratie van vakmanschap.