Zach Bryan @ Philips Stadion Eindhoven: Het kloppende hart van het échte Amerika

© CPU – Nathan Dobbelaere

Op weg naar Eindhoven deed ons countryafspeellijstje niet hetzelfde als tijdens onze laatste roadtrip door Amerika. De druilerige dag stond gisteren in schril contrast met de uitgestrekte vergezichten van het Amerikaanse binnenland. Toch weet Zach Bryan als een van de weinige Americana- en countryartiesten buiten de Verenigde Staten echt door te breken. Zo stond hij vorig jaar nog twee keer voor een uitverkocht publiek in Hyde Park in Londen. Tot dusver trad Bryan slechts één keer op Nederlandse bodem op: drie jaar geleden gaf hij het beste van zichzelf in TivoliVredenburg in Utrecht. Dat hij amper enkele jaren later de stap zet naar een stadion, onderstreept nog maar eens hoe snel het gegaan is voor de voormalige U.S. Navy soldaat.

© CPU – Nathan Dobbelaere

‘Een ongemotiveerde natuuronderzoeker die in plaats daarvan liedjes schrijft.’ Zo omschrijft voorprogramma Keenan O’Meara zichzelf. De eerste toeschouwers die hun plaatsje kwamen verzekeren voor Zach Bryan kregen een gemotiveerde singer-songwriter te zien die in zijn eentje het grote podium vulde, enkel gewapend met een akoestische gitaar. Daardoor hield hij zijn liedjes klein en intiem. Laat een voetbalstadion nu net niet de ideale locatie zijn voor zulke breekbare songs. Tegen het einde van zijn set kreeg hij gezelschap van drie dames die hem op viool begeleidden. Die extra muzikanten gaven de nummers net dat tikkeltje meer body. Het geroezemoes in het stadion oversteeg bij momenten de muziek, maar na elke song kreeg hij toch een warm applaus. En laat dat nu net de rol van een eerste supportact zijn: de kans krijgen om zieltjes te winnen. O’Meara hanteert in zijn nummers dezelfde verhalende aanpak als Zach Bryan, dus het zou niet verbazen als heel wat aanwezigen na afloop even gingen neuzen op zijn streamingpagina’s.

© CPU – Nathan Dobbelaere

Toen het de beurt was aan Ben Howard, lagen de verwachtingen toch een stuk hoger. De Brit heeft immers enkele grote hits op zijn naam staan. Tussen zijn voorprogramma’s voor Zach Bryan door werkt hij bovendien nog een reeks eigen uitverkochte shows af. Zo staat hij de komende twee dagen in Paradiso en vrijdag in Openluchttheater Rivierenhof. Howard en zijn band hielden het podium bewust klein, net als de songs. “Keep Your Head Up” klonk opvallend ingetogen en groeide nooit uit tot het meeslepende hoogtepunt waarop velen hadden gehoopt. Alles werd gebracht in een soort lo-fi sfeer, een opmerkelijke keuze voor wie Howard eerder al aan het werk zag. Hij koos voluit voor subtiliteit en bedachtzaamheid, aangevuld met uitwaaierende instrumentale passages zoals tijdens “I Want to Be the Sun”. Wat op papier een interessante combinatie leek, bleek in de praktijk een maat voor niets. De afstandelijke aanpak slaagde er nauwelijks in om het publiek mee te slepen. Zelfs toen Howard het publiek bedankte en afscheid nam, steeg er amper applaus op.

Dertigduizend mensen stroomden het Philips Stadion in voor de With Heaven On Tour, de meest ambitieuze Europese tour ooit van Zach Bryan. Om goed en wel te beseffen dat country springlevend is in Nederland moest maar eventjes om zich heen kijken: Jonge dames in laarzen, cowboyhoeden en korte shortjes. Gasten met een nektapijt en een snor die ze waarschijnlijk speciaal voor de gelegenheid hebben laten groeien. De regen viel met bakken uit de lucht, maar van wijken was geen sprake bij de fans. Even voor half negen trok de hemel open en op de tonen van “Back Down South” van Kings of Leon verscheen Zach Bryan op het podium. Waar zijn voorgangers de avond met zachte hand hadden geopend, gooide de Oklahomaan er meteen de beuk in. De set begon met “Overtime”, gevolgd door “Open the Gate” en “American Nights”. Het was even happen naar adem en soms was het even zoeken waar de zanger zich precies bevond tussen een begeleidingsband van om en bij de twintig muzikanten. Die kregen doorheen de show stuk voor stuk hun moment in de schijnwerpers om hun kunnen te tonen.

© CPU – Nathan Dobbelaere

Heel de avond lang verrieden zijn pretoogjes dat hij nog elke dag zijn droom beleeft. Van de man die ergens in een oorlogsgebied video’s van zijn songs voor YouTube maakte tot een artiest die, zoals hij zelf mooi verwoordde voor “Godspeed”, voor een uitverkocht stadion staat; ‘Ik had nooit gedacht dat ik op een dinsdagavond in Eindhoven voor zoveel mensen zou spelen.’ Bij “Motorcycle Drive By” schakelde de set voor het eerst echt een versnelling hoger. Overal zag je mensen zingen en springen. Eindhoven of Oklahoma, wat maakt het op zo’n moment nog uit? Mentaal zaten wij alleszins in het Amerika van Bryan.

Doorheen de avond mengde hij klassiekers uit DeAnn, Elizabeth en American Heartbreak met materiaal van zijn nieuwe album With Heaven On Top. Maar zijn discografie herbergt ook enkele verborgen parels. Zo kregen we een stomende versie van “Starved”, inclusief een snijdende gitaarsolo. Met “Bass Boat” wist hij dan weer de gevoelige snaar te raken. Bryan is bovendien de man die Amerika fileert op zijn eigen brute, eerlijke manier, zonder zich links of rechts te positioneren, zonder andere agenda dan de waarheid. Dat kwam het best naar voor in zowat elke regel van “Pink Skies”, een van de absolute hoogtepunten van de avond. Het stadion baadde in het koude licht van duizenden smartphones, terwijl dertigduizend mensen collectief de adem inhielden. Recht naar het hart, zoals ze zeggen. Groots in de kleine dingen.

© CPU – Nathan Dobbelaere

Vanaf “Burn, Burn, Burn” ging het vat met hits helemaal open voor een spetterende finale. “East Side of Sorrow” kreeg extra kracht door het onweer dat boven het Philips Stadion trok, terwijl voorprogramma en goede vriend Keenan O’Meara het podium opkwam voor een duetversie van “Runny Eggs”. Dat slot werd vervolgens vakkundig afgemaakt met “Heading South”, waarbij een fan de gitaar en vocalen voor zijn rekening nam. Jordy uit Aalst deed dat overigens helemaal niet onaardig. Tot groot jolijt van het publiek, dat luidkeels meeblèrde. Toch kreeg de reguliere set een ingetogen einde met Bryans grootste hit, “I Remember Everything”.

Toch wordt elke Zach Bryan-show afgesloten met een lang uitgesponnen versie van “Revival”. Alle bandleden werden voorgesteld terwijl de song bleef aanzwellen en weer wegdeemsteren. Het spelplezier spatte van het podium. Het geheim van zijn succes lijkt te schuilen in zijn authenticiteit. Je gelooft elk woord dat hij zingt. Het Philips Stadion heeft er sinds gisterenavond een nieuwe held bij die luistert naar de naam Zach Bryan. Mocht hij een beetje tegen een bal kunnen trappen, dan zouden ze hem na vanavond zonder twijfel een meerjarig contract onder de neus schuiven bij de landskampioen. Maar als je het ons vraagt, mag hij nog jarenlang blijven doen waar hij zo uitzonderlijk goed in is.

Facebook / Instagram / Website