© CPU – Irene Van Impe
Les Nuits Botanique zit alweer in de laatste rechte lijn van deze opmerkelijke editie. Terwijl het weer op de tweedaagse Obsidian Dust te wensen overliet, baadde de Brusselse kruidentuin de laatste dagen in een warm zonnetje. Ideale omstandigheden dus om het festivalseizoen definitief voor geopend te verklaren en heel wat fijne artiesten een podium te bieden. Gisteren stond helemaal in het teken van Iliona, de Brusselse die in november nog de Ancienne Belgique liet vollopen. Ze werd omringd met een internationale line-up van artiesten die popmuziek met veel eigenheid en persoonlijkheid zichzelf eigen hebben gemaakt.
gala dragot @ Fountain Stage
Zet de aftelklok al maar aan, want over een kleine week verschijnt met twerking music het eerste project van gala dragot. En dat is effectief iets om naar uit te kijken. De artieste uit het Brusselse droomt terecht van een wereldwijde carrière en heeft eigenlijk nu al de nummers om die stap te zetten. In een drukkende warmte had dragot eigenlijk geen ijsbreker nodig, want met haar act smolt het ijs gewoon nog sneller. Met een zekere allure en sprekend gemak speelde ze het ene vijfsterren nummer na het andere. Achter haar piano bracht ze met veel gevoel het zwaar onderschatte “femcel anthem” en kreeg daarmee iedereen opvallend stil. Dragot bleef intrigeren en fascineren en speelde tegen het einde haar favoriete nummer van haar eerste ep. De lagen kwamen dan wel van tape, maar haar stem zorgde desondanks voor kippenvel bij tropische temperaturen.
Hohned Ford @ Orangerie
Hohnen Ford heeft een paar hectische dagen voor de boeg. Vandaag vliegt ze naar Los Angeles om er volop nieuwe muziek op te nemen, maar gisteren speelde de Britse eerst nog een optreden op Les Nuits Botanique. In al die haast zorgde Ford zelf voor rust, althans dat liet ze toch uitschijnen. Met haar Nord Stage-piano stond ze er moederziel alleen voor en in alle eenvoud werden de nummers gebracht. De bindteksten waren door een gebrek aan drukte in de zaal soms nogal ongemakkelijk, maar Hohnen Ford is gelukkig ook meer een songschrijver die in de nummers de juiste woorden weet te vinden. Haar ervaring als voorprogramma van Orla Gartland en Finneas kwamen goed van pas. Richting het einde konden we wel wat afwisseling gebruiken, al kwam dat er niet meer van. Na haar optreden moest ze vliegensvlug richting Brussel-Zuid, want de Eurostar stond al op haar te wachten. En zo dendert de trein van Hohnen Ford aardig voort dezer dagen.
Maddie Ashman @ Fountain Stage
Microtonale muziek zit in de lift en ook voor Maddie Ashman vormen de tussennoten een gezonde fascinatie. Begin dit jaar ging ze nog vrij viraal op TikTok met een cool filmpje waar ze op gitaar speelt. Ashman is dat platform echter ontgroeid en is goed op weg om een mooie doorstart te maken in de muziekwereld. De Britse leek gisteren nog wat onwennig, maar dat lag ook aan het feit dat ze voor het eerst op een open air-festival mocht spelen en dat het nog maar de derde show in de huidige bezetting is. Veel spannende mijlpalen en die zullen alleen maar groter worden. Maddie Ashman charmeerde namelijk met een aangename verscheidenheid in haar muziek en thema’s. Hier en daar waren de overgangen tussen de nummers door nog wat zoekende en had ze niet altijd direct de juiste gitaar vast, maar Ashman wist als multi-instrumentalist wel degelijk haar volledige patroon aan kunnen bloot te leggen. Vooral het laatste nummer, “Amber”, heeft die sprankel die zomaar eens voor vuur zou kunnen zorgen. De kleine schoonheidsfoutjes namen we er met veel plezier bij.
Etta Marcus @ Museum
Het was duidelijk dat de meeste mensen vooral voor Iliona waren gekomen, want bij de rest van de optredens was het niet direct over koppen lopen. Bij Etta Marcus in het Museum kwam er toch een bescheiden aantal mensen piepen en zoals wel vaker hadden de afwezigen ongelijk. Niet dat Marcus een wervelende show speelde, maar haar potentieel en kunnen sprak wel voor zich. De twee sessiemuzikanten vormden de ruggengraat voor Etta Marcus, die met veel zelfvertrouwen een vrij degelijke show speelde. De lichttechnieker zorgde op gevoel voor best felle en hevige lichten en dat was bij ons soms een kleine storende factor, maar uiteindelijk overwon de sereniteit van haar muziek. Dat ze haar bekendste nummer “Death Grips” gewoon thuis liet was een vrij opvallende keuze. Etta Marcus stak de tijd liever in de toekomst en dat kan je haar niet kwalijk nemen. Eindigen deed ze met het best ruige “Theatre”, dat in het refrein potig durfde zijn. De perfectie is bij Etta Marcus nog niet nabij, maar met een resem goede nummers is de basis wel gelegd.
Iliona @ Fountain Stage
In Vlaanderen doet de naam Iliona geen belletje rinkelen, maar bij onze Franstalige landgenoten (en dan zeker bij het jonge grut) is de Brusselse een welbekende naam. Als headliner was ze de onbetwiste publiekstrekker en enkel bij haar liep het gisteren eindelijk eens wat drukker. Haar show op Les Nuits Botanique vormde haar laatste show in haar thuisstad in haar albumcyclus en dat kon ze niet geluidloos voorbij laten gaan. Het decor werd opgesmukt met een gigantische Converse-schoen en een levensgrote groene iPod Nano. Die laatste zou tijdens haar optreden een centrale rol moeten spelen, maar de techniek liet het afweten. Dan maar volle focus op de muziek!
Geflankeerd door een gitariste en een drumster had ze genoeg power meegebracht om de nummers live een andere dynamiek te geven, Op opener “Sad ;(” kwam dat goed tot zijn recht, alleen verzwakte de greep van Iliona hierna ietwat. Ze sprankelde zelf niet van de energie en bracht in het begin vooral de droevigere nummers in haar repertoire. Het jonge publiek leek daar trek in te hebben en zong duchtig mee. We vonden het alleen jammer dat ze met zo een fluwelen stem best vaak terugviel op een tape en autotune. We snappen wel dat ze voor een zekere Y2K-feel wou gaan en dat muzikaal ook probeerde te vertalen, maar het ging te veel ten koste van de kwaliteit van het optreden. Dat ze haar show ook op een kleine vijftig minuten hield vonden we eveneens spijtig, want net iets meer nummers hadden haar wellicht de kans gegeven om haar persoonlijkheid beter kwijt te kunnen. Het publiek was in grote lijnen minder teleurgesteld dan dat wij dat waren, maar wij zijn gewoon strenger omdat we weten dat ze nog een paar treden hoger kan.
