© CPU – Irene Van Impe
In de Brusselse zone was het gisteren code oranje. Wie naar Les Nuits Botanique afzakte, moest dus rekening houden met een paar dikke regendruppels, al bleek het weer niet meer dan een voetnoot van een heerlijk dagje in de kruidentuin. De nieuwe garde in jazz, soul en r&b stond klaar om te onderstrepen dat hun genre allesbehalve oubollig en afgedaan is. In vergelijking met andere dagen was het dan wel net iets minder druk, maar dat zegt uiteraard niets over de kwaliteit en diepgang van de affiche. Van de meesterlijke Nubya Garcia tot (onontgonnen) parels zoals Chassol, Nectar Woode en anaiis ; op dag acht won de muziek het pleit.
Arno Sacco @ Orangerie
De kans dat je Arno Sacco in Brussel nog in de staart tegenkomt, is wat kleiner geworden. Tegenwoordig vertoeft het stemwonder namelijk best vaak in Londen en dat hoeft niet te verbazen, want met zijn vocale capaciteiten heeft hij alles wat nodig is om een internationale carrière te ambiëren. De vergelijking met Dijon en Blood Orange is snel gemaakt als je hem live bezig hoort, maar Sacco heeft vooral ook een stem die verschillende kanten uitkan. Rustige stukken en fenomenale uithalen sierden zijn nummers en onder begeleiding van Uche Promise op gitaar kreeg hij de Orangerie best goed mee. Zijn cover van Leon Bridges was een goed moment om de vroege vogels te laten meezingen. Met zijn tweede single “Two Shots (Looking For Love)” sloot hij op een sterke noot af en zo kunnen we eigenlijk nog maar eens concluderen wat we al weten: Arno Sacco is een van de strafste Belgische soulstemmen van zijn generatie.
Zé Ibarra @ Fountain Stage
Hoog bezoek uit Brazilië. Zé Ibarra is een van de mooiste folkstemmen van zijn land en is met zijn tweede album IFAM, waarvoor hij een Latin Grammy Award in ontvangst mocht nemen, deze maand in Europa op tour. Met zijn band zorgde hij voor de ideale set bij een aangenaam zonnetje; niet te moeilijk, maar wel met genoeg lagen om niet te doorsnee te klinken. Ibarra’s grootste kapitaal is zijn stem en die was gisteren van een zijdezachte aard. Ook zijn muzikanten waren op afspraak en speelden met het nodige gevoel en souplesse. We verstonden dan wel bitter weinig van wat hij zong, we voelden wel elk woord en dat teweeg kunnen brengen is ook wel een kunst op zich. Ze ver van huis liet Zé Ibarra ons thuis voelen en maakte van de Fountain Stage een mooie oase van rust.
anaiis @ Orangerie
anaiis is een globetrotter zoals er maar weinigen zijn. De Frans-Senegalese artieste werd ter aarde gebracht in Toulouse en groeide op tussen Dublin, Oakland en Dakar. Ze heeft de hoeken van de wereld gezien en dat heeft ook weerslag op haar muziek. Persoonlijke verhalen en klanken zijn onmiskenbaar vertegenwoordigd in haar muziek. Ze begon gisteren weliswaar met een kleine vertraging en toch was ze vastberaden om de volledige show te brengen waar ze aan heeft gewerkt. Vocaal was er weinig op aan te merken, al was de dosering aan uithalen soms nogal zoek. Ze wou tonen dat ze jazzy en soulvol kan zingen en toch was subtiliteit wat ons betreft de sleutel tot succes. Haar cover van Frank Ocean’s “Godspeed” was met voldoende eigenheid gebracht en was de deuropener naar het tweede deel van het optreden. Het werd in de laatste helft virtuozer en eigenwijzer wat voor extra charme zorgde. Dat ze een tiental minuten over tijd ging was geen groot euvel, maar wij verkozen het toch om op tijd richting de buitenlucht te trekken.
Nectar Woode @ Fountain Stage
Op het hoofdpodium had Nectar Woode zich ondertussen met haar band geïnstalleerd. Mooie harmonieën met een jazzy ondertoon zijn het handelsmerk van de warme soulzangeres. Ze groeide op in een creatieve bubbel en kreeg muziek van haar Ghanese vader met de paplepel binnen. Als liefhebber van jazz beoefende hij de saxofoon, maar dochterlief eigende zich in eerste plaats de gitaar toe. Onder een aangenaam zonnetje toonde Woode zich gisteren allesbehalve schuw en toch was haar sound vooral heel liefelijk. Ze had haar set bewust aangepast met specifieke nummers om nog beter te blenden met de andere artiesten van de line-up. “When The Rain Stops” had wat later op de avond bijna profetisch geklonken, maar dan paste “30 Degrees” al iets beter bij het weer. De band speelde mooi met haar mee en zorgde geregeld voor eigen invalshoeken. Zo veel vrijheid krijgen ze zeker niet bij elke artiest. Met “Good Vibrations” en “Stick Fight” eindigde haar terugkeer naar Brussel op een positieve noot. De festivalzomer kan dus starten voor Woode!
Yamê @ Fountain Stage
Na een deugddoende maaltijd en een kort stukje van Bel Cobain namen wij weer plaats in de constructies van de Fountain Stage. Yamê was een beetje het zwarte schaap van de avond, maar wel eentje die met een sterke show wel kon overtuigen. De Fransman, die in 2023 viraal ging met “Bécane”, had een heuse productie mee met led-scherm als grootste eyecatcher. Hij stak dus in zekere mate af van de andere artiesten op de line-up die eenvoud verkozen en wellicht kwam Yamê daardoor nog net iets harder binnen. Zijn band zorgde voor goede power en dat kon ook worden gezegd van zijn kenmerkende stem. Op openingstrack “Moto” zong hij met gevoel en zijn kenmerkende uithalen. Een paar donkere wolken dreigden heel het optreden lang met een stortvloed, al bleven we wel van het ergste bespaard. Net voor zijn bekendste nummers de finale inzetten, begon het toch deels te regenen. Het publiek was niet van suiker en bleef staan om Yamê nog de hitgevoelige “Call of Valhalla”, “Bahwai” en “Bécane” te horen brengen. Een paar technische problemen vielen niet echt op en zo sloot hij met “Dans 10 ans” af op profetische wijze. Geen jazz, geen soul en toch op zijn plaats; Yamê ging in ruim een uur tijd van een zwart schaap naar een geliefd lammetje.
Chassol @ Orangerie
De grootste verrassing van de dag werd echter Chassol. Met zijn album Funny How? zorgde hij een dikke week geleden voor een vervolg van zijn Ultrascores-reeks. Als componist en muzikant implementeert hij beelden vanuit verschillende thema’s en bouwt hij op gesproken woorden zijn muziek. Het klinkt op plaat al fascinerend, maar op een podium werd het nog straffer. Christophe Chassol stuurde zijn twee muzikanten aan met handbewegingen en zorgde als ceremoniemeester en pianist voor een intrigerend uur. De archiefbeelden van comedy clubs in Chicago en New York werden op de achtergrond geprojecteerd en met gesproken woorden ging Chassol aan de slag. Het zorgde ervoor dat de woorden en de verhalen nog intenser binnenkwamen en dat de woorden aan kracht wonnen. Hier en daar sloop er een tikkeltje theatraliteit in, maar dat voelde juist op zijn plaats tijdens de uitbundigere momenten. We raden vooral aan om zelf eens naar een van zijn shows te gaan kijken om de magie nog beter te begrijpen.
Nubya Garcia @ Fountain Stage
Het weer stond lange tijd onze kant, maar bij Nubya Garcia kregen we tijdens de eerste twee nummers “Solstice” en “Dawn” de volle laag over ons heen. De meeste mensen zochten een droge plek, maar de Londense saxofonist en bandleider bleef doorspelen en zorgde zo zelf wel voor opklaringen. En met die opklaringen vulde zich de Fountain Stage weer geleidelijk aan. Garcia daagde haar publiek gisteren uit met een paar minder gemakkelijke stukken, maar liet de luistergierige mensen vooral ook genieten en opgaan in de muziek. De wolken en zon zorgden voor een prachtig decor en Nubya Garcia kreeg ons helemaal in trance, al zorgden haar toetsenist en drummer ook voor een paar hoekige momenten. De Britse bracht een groot spanningsveld dat voor we het goed en wel beseften alweer voorbij was. Zonder strikte curfew was ze ongetwijfeld nog een paar nummers doorgegaan, maar de nachtrust van de buren werd hoe dan ook gerespecteerd. Wie nog goesting en energie had kon nog een kijkje nemen in de twee binnenzalen, maar wij trokken met een hart vol toch al naar huis.
