Wie gala dragot al eens op een podium aan het werk zag, stelde zich achteraf ongetwijfeld maar één vraag: ‘Speelt zij een rol, of is zij echt zo?’ Ergens hopen we op het tweede, want dat zou van haar een nog artistieker persoon maken dan ze in onze achting al was. De Brusselse zangeres is namelijk nog maar twintig lentes jong, maar heeft op enorm korte tijd al een intrigerend imago rond haar persona weten op te bouwen. In een niet zo ver verleden leerde tv-kijkend Vlaanderen de Brusselse kennen als winnares van The Voice Kids, maar in retrospect heeft ze al bewezen veel meer te zijn dan dat. Meer nog, het lijkt vooralsnog een artieste zonder echte grenzen te zijn. In die zin dat alles wat ze aanraakt in een nog te ontdekken kunstvorm verandert. En alleen al daarom is debuut-ep twerking music een luisterbeurt waard.
Zelf omschrijft gala dragot haar eerste grote project als een verzameling van hopeloos verlangen, freejazz en experimentele klassieke invloeden, geïnspireerd door artiesten als Cameron Winter, Björk en Giacomo Puccini. En een vleugje theatrale expressie. Een greep uit heel wat adjectieven die de bijbehorende perstekst kleuren, al is twerking music vooral een project dat je moet ervaren om het te begrijpen. Of ja, begrijpen… Binnen hetgeen gala dragot doet is het simpelweg best als je stopt met nadenken en gewoon ondergaat. Zeven nummers vol pianomuziek en deze titel kiezen? Het bevestigt bovengenoemde stelling.
En eerlijk, de term ‘pianomuziek’ is misschien ook ietsje te kort door de bocht. gala dragot gebruikt de piano vooral als leidraad, samen met haar innemende stem en bouwt daarrond telkens een wereld gehuld in waas. Opener “catch me, I’ll surrender” sleept je zo al instant mee in dat verhaal. Een lied dat maar blijft en blijft bloeien, tot de donkerte het overneemt en het geheel verwelkt in een verlangen naar onbeantwoorde liefde. Wie mee is, zit meteen vast voor de volledige rit. Dit is namelijk nog maar het begin, gezien de Brusselse ons langs heel wat zijstraatjes brengt. “femcel anthem” brengt bijvoorbeeld een theatraal streepje freejazz en ligt dankzij het spoken word-gedeelte meteen ook in lijn met wat er op het podium gebeurt. ‘counsel me !” moet het dan weer hebben van het ebben en vloeden tussen donkere basklanken en frivole strijkers.
twerking music klinkt ergens halverwege al als een relatief zwoele lentenacht – alles staat in bloei, maar het licht is ver zoek. gala dragot zelf is de gloeiende factor in dat verhaal, met “bees and we” als onder de huid kruipend, evolutief geheel. Zeggen dat de ep opbouwt naar afsluiter “punish me” zou de rest van de nummers oneer aandoen, maar de slotsong zou nooit zo pakkend binnenkomen zonder al haar voorgangers. Glinsterend onder de huid, glinsterend in de duisternis… het is vrij moeilijk om te omschrijven, je moet het gewoon ervaren.
En dat brengt ons eigenlijk meteen bij de perfecte samenvatting van gala dragot als artieste; je moet ze gewoon ervaren. Er is geen enkele manier om te omschrijven wat de Brusselse nu precies (anders) doet, het is de combinatie van alles die ervoor zorgt dat ze eruit springt. Net doordat alles zo spontaan en met het grootste gemak lijkt te gebeuren, komt het allemaal des te indrukwekkender binnen. Op twerking music leer je de zangeres enkel kennen als je dat echt wil, maar oppervlakkig luisteren is simpelweg onmogelijk. Je wordt, of je het nu wil of niet, gewoon opgezogen door haar persona, en dat is een troef die er maar weinigen gegeven is. gala dragot is een artiest. Als persoon en als zangeres. En dat bewijst ze met verve op haar debuut-ep.
Ontdek “punish me”, ons favoriete nummer van twerking music, in onze Plaatje van de plaat-playlist op Spotify.
