Kurt Vile is het laatste decennium zowat uitgegroeid tot de absolute kroonprins van de slackerrock. Samen met zijn trouwe begeleidingsband The Violators bewandelt de Amerikaan al jarenlang een volstrekt eigen pad waarop hij vaste conventies en klassieke songstructuren met een achteloze glimlach aan zijn laars lapt. Waar anderen krampachtig zoeken naar de perfecte popformule of de volgende hit, grossiert Vile in heerlijk uitgesponnen gitaarlijnen en een lome zangstijl die steevast klinkt alsof hij net uit een iets te lang middagdutje is ontwaakt. Die unieke cadans, waarbij hij de tijd simpelweg even laat vertragen of stilstaan, is doorheen de jaren zijn absolute handelsmerk geworden. Op zijn nieuwste worp het aantal keren het woord ‘slow’ tellen is onbegonnen werk. Het mag al duidelijk zijn dat hij de uitgezette koers verder aanhoudt, al klinkt hij wel standvastiger en meer bezonnen dan ooit tevoren.
Om het nieuwe hoofdstuk in Vile’s oeuvre correct te kaderen, duiken we even in de cijfers. De inmiddels zesenveertigjarige Vile levert met Philadelphia’s been good to me immers zijn tiende album af, een mooie mijlpaal om vooruit en achteruit te kijken naar zijn uiterst rijkgevulde carrière. Het voelt ook als een veel samenhangender werkstuk ten opzichte van zijn laatste wapenfeit, het uit 2023 daterende Back to Moon Beach. Opvallend is daarnaast de geografische spreidstand die aan de basis van dit project ligt. Tussen de opnamestudio’s in Memphis en zijn vertrouwde thuisbasis in Philadelphia gaapt een afstand ongeveer 1635 kilometer, een uitgestrekte leegte die Kurt Vile hoorbaar heeft benut om zijn gedachten vrijelijk de loop te laten en zijn roots te herontdekken.
De hang naar symboliek en getallen beperkt zich overigens niet tot zijn leeftijd, albumnummer of de afgelegde kilometers, maar trekt zich ook nadrukkelijk door in de songtitels, getuige kleppers als “Zoom 97”, “99 BPM” en “99th Song”. Het gehele album laat zich nog het best lezen als een liefdesbrief, zij het eentje geschreven als een intense ‘slow burn’ waarin hij op zijn kenmerkende slome wijze zijn thuisstad en zijn gezinsleven op een voetstuk plaatst. Maar de reikwijdte van de plaat gaat nog veel breder dan dat. Zo krijgen zijn lumineuze observaties tijdens het schrijfproces een prominente plek, en deelt hij zelfs een eervolle vermelding uit aan de instrumenten die hem omringen. Een prachtig voorbeeld hiervan is zijn Gold Tone Mandoline Guitar, die in de ijzersterke openingstrack “Zoom 97” niet alleen warmbloedig bespeeld, maar ook expliciet benoemd wordt.
Het weemoedige zwaartepunt en middelpunt van het album schuilt ongetwijfeld in “99th Song”, een breed uitwaaierende, tien minuten durende jam die je genadeloos weet te hypnotiseren. Vile bezingt hier de naderende limieten van zijn trouwe Red Looper-pedaal die, na het opnemen van negenennegentig nummers, letterlijk volloopt qua geheugen. Toch voel je aan alles dat de song over zoveel meer gaat dan enkel een falend stukje technologie. Het is een intieme overpeinzing van de opgestapelde levensjaren en het bewaren en catalogeren van zijn eigen levensgang. ‘Got love in my life and three girls by my side’ prevelt hij gelukkig. Tijdens die mijmeringen duiken ook zijn twee dochters – die destijds al de hoes van het dromerige (watch my moves) sierden – een aantal keer op in de lyrics. Hun terugkerende aanwezigheid doorweeft de teksten met een zachtmoedige vaderlijke liefde die zoveel menselijkheid in de muziek toevoegt. “Every time I look at you” is hier misschien wel het ultieme voorbeeld van.
De vooruitgesnelde singles “Zoom 97” en “Chance To Bleed” waren zonder twijfel al twee veelbelovende uitschieters, maar Philadelphia’s been good to me heeft nog veel meer auditief goud in de aanbieding. Tracks als “Rock ‘o Stone”, “You don’t know cuz it’s my life”, “Red Room Dub” en “Holiday OKV” nestelen zich elk op hun manier na een paar luisterbeurten bijzonder comfortabel in het oor. Enerzijds door het bedwelmende karakter van de composities, maar evengoed doordat Vile de luisteraar telkens inpakt met de perfecte balans tussen gruizige americana en zweverige experimenteerdrift. De akoestische gitaren, dwarse synths en zelfs de backing vocals krijgen volop ruimte om te ademen, waardoor elke track organisch aanvoelt en je bijna dwingt om op het gemakje mee te gaan in een rustige, zonovergoten roadtrip tussen Memphis en Philadelphia.
Zo levert Kurt Vile, als meester-slacker, een album af dat zijn ware geheimen geenszins bij de eerste kennismaking prijsgeeft. Philadelphia’s been good to me is een prachtig album dat flink wat tijd en ademruimte opeist om te groeien, maar met iedere nieuwe luisterbeurt steevast een extra laagje van zijn schoonheid naar de oppervlakte brengt. Het laat een Kurt Vile horen die de wereld en zichzelf al lang niets meer hoeft te bewijzen, maar die met een onmiskenbare, ogenschijnlijke nonchalance muziek uit zijn ruitjesmouw schudt. Die ongedwongen pracht zorgt ervoor dat deze plaat vol lof moeiteloos aansluiting vindt bij het allerbeste uit zijn intussen erg indrukwekkende oeuvre.
Kurt Vile speelt deze zomer ook in onze contreien. Checken hoe Philadelphia’s been good to me live klinkt kan op Pukkelpop (23 augustus), of in Paradiso (24 augustus) of Doornroosje (25 augustus).
Facebook / Instagram / Website
Ontdek “Holiday OKV”, ons favoriete nummer van Philadelphia’s been good to me, in onze Plaatje van de plaat-playlist op Spotify.
