Er zijn maar weinig momenten in 2026 waarop we zo oprecht verheugd waren als bij het zien van de woorden ‘Gia Margaret’ en ‘Singing’ in eenzelfde zin. De weg naar dit album was immers geplaveid met een frustrerende stilte. Na haar bejubelde debuut There’s Always Glimmer werd de singer-songwriter uit Chicago immers abrupt de mond gesnoerd door een mysterieuze zenuwbeschadiging aan haar stembanden. Geen chirurgische ingreep kon die stem direct terugbrengen. Alleen tijd en geduld boden soelaas. In die tussenperiode vervelde ze dan noodgedwongen maar tot een instrumentale artieste en verkende ze onder haar alter ego Mia Gargaret de grenzen van de ambient. Hoewel die woordeloze perfect uitgedokterde uitstapjes er zeker mochten zijn, bleef de hunkering naar meer van haar mooie breekbare stem altijd aanwezig.
De totstandkoming van Singing voelt dan ook als een langzame genezing die tussen 2020 en 2025 eindelijk vorm kreeg. Het album is niet enkel een verzameling liedjes, maar het resultaat van een heuse identiteitscrisis waarin Margaret gedwongen werd om haar intuïtie opnieuw te leren vertrouwen. Ze reisde naar Londen om er samen te werken met een van haar idolen, Guy Sigsworth, een man die zowel als producer, muzikant en (re)mixer een spectrum verkende van Bebel Gilberto over Björk tot zelfs Madonna. Voor Gia Margaret was het een proces van “opnieuw beginnen”, het indrukken van een resetknop waarbij eerdere frustraties over haar fysieke beperkingen baan ruimen voor een nieuwe wind. Het resultaat is een plaat die de perfecte precisie en oog voor detail van haar instrumentale jaren combineert met de noodzaak om eindelijk haar stem terug te laten weerklinken.
Die combinatie zorgt ervoor dat we in de muzikale gelaagdheid een artieste horen die haar stem nu als een veelzijdig, bijna abstract instrument durft in te zetten. In opener en eerste single “Everyone Around Me Dancing” horen we die typische Margaret-melancholie: het muurbloempje dat observeert en dat zich een outsider voelt op een feestje. De aandacht voor detail in de knisperende elektronica is subliem. Zo roept het opstartgeluid van een oude modem in “Phone Screen” een soort digitale nostalgie op die perfect past bij haar soundscapes. Opvallend in die elektronica is ook haar gebruik van vocoders. Voor Margaret is dit geen masker of gemakzuchtig instrument maar eerder een bevrijding. Margaret geeft zelf toe dat het instrument naast zijn speciale klank ook een therapeutisch kantje had. Door opnieuw haar stem te gebruiken door de vocoder kon ze zich focussen op de melodie en de soundscapes. Eerder dan, met gespitste oren, iedere noot van zichzelf te overanalyseren.
De lijst met medestanders op deze plaat leest als een eerbetoon aan de helden die haar door haar stilste jaren hielpen. De samenwerkingen zijn spontaan en oprecht. David Bazan (Pedro The Lion), leent zijn warme stem aan het schitterende “Cellular Reverse”, een nummer waar ze maar liefst zes maanden aan schaafde. Ook de bijdragen van onder meer Sean Carey, Amy Millan en Deb Talan zorgen voor een warm, menselijk tegenwicht voor de glitchy elektronica. Het is mooi om te horen hoe Gia Margaret de balans houdt tussen loslaten in de opnamestudio en thuis de intieme kern van haar muziek weer opzoeken. Therapie en muziek liggen op dit album perfect gezellig naast elkaar, al zakt in de tweede helft van het album de spanningsboog soms even weg in een iets te comfortabel kussen van geluid.
Tussen de zwaardere thema’s door vinden we gelukkig ook momenten van speelse durf en eerbetoon. “Good Friend” is een opmonterende verrassing, compleet met Gregoriaanse gezangen en scratchende draaitafels. En ook het ingetogen “Ambient for Ichiko” mist zijn doel niet. Het is een passende ode aan Ichiko Aoba, met wie ze eerder tourde en die haar het nodige zelfvertrouwen op het podium teruggaf. Afsluiter “E-Motion” vormt het absolute sluitstuk van haar herstelperiode. Met een gruizige gitaarsolo van Kurt Vile, die hij ‘en passant’ opnam tijdens een soundcheck, sluit hij een album af dat voelt als een definitieve terugkeer. De laatste stap van de weg terug, leidend naar een toekomst waarin ze zich niet meer hoeft in te houden.
Uiteindelijk is Singing een uiterst geslaagde terugkeer geworden die aantoont dat Gia Margaret als componiste alleen maar is gegroeid door haar noodgedwongen vocale stilte. De bagage die ze daardoor onverwacht opdeed doet dit album opflakkeren. Singing piekt dus vooral op de momenten dat ze haar experimentele drang koppelt aan de nieuwe vrijgevochten en oprechte zangpartijen. Toch is het ook een album dat geduld vraagt. Door de dromerige, atmosferische productie mist het vooral in de tweede helft wat broodnodige weerhaken om de luisteraar bij de les te houden. Desalniettemin zijn we oprecht blij dat ze de (stem)banden met haar eigen muziek weer heeft aangehaald.
België staat voorlopig niet op haar tourschema maar wie haar live aan het werk wil zien, kan wel op 11 september 2026 terecht in de Jacobikerk in Utrecht.
Facebook / Instagram / Website
Ontdek “Good Friend”, ons favoriete nummer van Singing, in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify
