Hoe lang kan je touren met dezelfde tien nummers? Het is een vraag die we ons luidop stelden toen The Haunted Youth er in 2021 aan begon en sindsdien zowat elk (festival)podium dat ons land rijk is aandeed. Die uitspraak lijkt nu een ietwat negatieve ondertoon te hebben, maar laat duidelijk zijn dat Dawn Of The Freak, de plaat waaruit al die nummers gepuurd werden, echt wel een heel straf debuut was. In retrospect, zouden we zelfs van een belpopklassieker durven spreken, al is het maar om singles als “Teen Rebel“, “Coming Home” en “Broken” alle eer aan te doen die ze verdienen. Een trucje kan maar zolang werken tot iedereen het beu is gezien, zou je denken, maar in het geval van Joachim Liebens oversteeg zijn populariteit geleidelijk aan zelfs de landsgrenzen. In zulke proporties dat menig Belgische band er jaloers op zouden mogen zijn zelfs. En daar zou je meteen ook de grote sterkte van The Haunted Youth in kunnen thuisbrengen: live blaast het je altijd omver, zélfs met nummers die je eigenlijk niet kent. Doorheen de jaren zijn de Limburger en zijn begeleidingsband namelijk nooit echt gestopt met touren, wat resulteerde in het feit dat de setlist begon te fluctueren tussen herkenbaarheid en nog te verschijnen materiaal.
En wie nog te verschijnen materiaal zegt, die weet dat een nieuw hoofdstuk zich opdringt. Eentje waar we in dit geval misschien wel iets langer op moesten wachten dan gepland, al bewijst The Haunted Youth met het nieuwe Boys Cry Too vooral dat er voor bepaalde dingen simpelweg tijd nodig is. In normale gevallen zou je die uitspraak kunnen associëren met ‘kwaliteit’, in het geval van Joachim Liebens is dat helaas eerder met ‘pijn’. Wie de, weliswaar weinige, teksten van zijn band al eens onder de loep nam of een interview met hem zag, weet dat er in het verhaal van de Limburger vooral donkerte heerst. Mentale problemen, zelfmoordgedachten en wanhoopspogingen blijven ook dit keer de rode draad vormen, al zou je aan de hand van de titel ook kunnen zeggen dat dat verdriet en pijn vooral omarmd worden op deze tweede langspeler. Muziek lijkt in elk geval toch al de katalysator te zijn waardoor de man met al zijn gedachten kan omgaan.
Dat leren we bijvoorbeeld al uit opener “in my head“, dat in de context van Boys Cry Too een upgrade kreeg ten opzichte van de singleversie. Niet alleen overstijgt het nummer nu de kaap van de acht minuten, maar vooral ook zichzelf. Na een introductie die voelt als een twinkelende droom, verliest Liebens zich in zijn gedachtengang: ‘It’s in my head sometimes / I’m better of dead sometimes’ toont meteen de urgentie waarmee The Haunted Youth in deze plaat staat. Dat dat gepaard gaat met een muzikale diepgang die die mentale storm alsmaar harder doet woeden, zegt eigenlijk al genoeg. Je hebt permanent het idee dat je weet waar dit verhaal naartoe gaat, maar toch word je dubbel zo hard omvergeblazen – net omdat je de pijn en emotie echt voelt. Je zou daarbij kunnen denken dat dit geen makkelijk verteerbare plaat is geworden, maar de Limburger heeft een heel specifieke formule uitgevonden; eentje waar wanhoop en euforie zo kort langs elkaar sijpelen, dat de emotie je dieper raakt dan op voorhand gedacht.
Da’s in ieder geval een recept dat The Haunted Youth wel een paar keer toepast op deze Boys Cry Too. En eigenlijk ook al op Dawn Of The Freak. Hoe komt het dan dat het niet gaat vervelen? Simpelweg omdat het allemaal heel goed in elkaar steekt, zouden we durven denken. “emo song” lijkt in eerste instantie bijvoorbeeld te kabbelen in een glinsterende gitaar, maar wordt doorheen de kleine zeven minuten uitgekleed en terug opgebouwd in melancholie waardoor het je recht bij de keel grijpt. Want meer dan die instrumentatie heeft de band soms ook gewoon niet nodig. Kijk naar “falling to pieces”, dat live al voor tranen in het publiek zorgde, maar nu ook op plaat dieper snijdt dan je ooit zou verwachten. Tijdens concerten wordt de intensiteit en donkerte die in de instrumentatie schuilt ondersteund door de woorden ‘Don’t kill yourself, I love you’ dat op de schermen flitst, op plaat voel je de betekenis van die zin in elke slag op de snaren, drums of toetsen. Dit is hoe het er in een donkere gedachtengang aan toe gaat, omgezet in audio: zoekend naar antwoorden, met de rug tegen de muur en zonder uitweg in zicht.
Dat het in dat opzicht soms ook wel eens te veel kan worden, getuigen ook songtitels als “murder me” en “deathwish“. Daarin durft Joachim Liebens overigens ook eens iets meer buiten zijn vertrouwde grenzen te kleuren en meer richting emopunk te neigen. De riff in die eerste hint naar een moshpit met de dood, terwijl die andere voor de eerste feature ooit in het verhaal van The Haunted Youth zorgt. De Amerikaanse Max Fry zorgt mee voor een enorm verslavend geheel, dat blijft pompen. Meer nog, hij wandelt, zodat “forget me” komende zomer de marathon kan lopen. Stop namelijk maar met zoeken, want dit wordt het nationale zomerhitje van 2026: de band vindt het midden tussen heden en verleden, inclusief een knipoog naar het synthlijntje uit “Coming Home”. Emopunk meets shoegaze, blink-182 meets slowdive… dit is The Haunted Youth nogmaals op z’n best. Want na driekwart plaat mogen we toch vooral beginnen concluderen dat er wederom een paar enorm straffe songs aan het palmares van de Limburgers worden toegevoegd.
Niet alles hoeft daarom per se even veel indruk te maken, want de makelij is altijd gewoon prima. Een “castlevania” heeft dat ruwere randje, terwijl “wake up” of “ghost girl” dan weer wegdromen in het verdriet. Doet The Haunted Youth op Boys Cry Too dan iets anders dan op die debuutplaat? Ja en nee. De hoofdingrediënten van Joachim Liebens zijn, in het halve decennium dat hij bezig is, nog altijd dezelfde. En waarom zou hij die ook veranderen, als het eindresultaat in alle mogelijke vormen en maten zo goed blijft binnengaan? En daar schuilt meteen ook het antwoord: in de vraag zelf. Deze band blijft zichzelf binnen zijn eigen uitgestelde grenzen opnieuw uitvinden, nieuwe randjes opzoeken die alsmaar verder gaan. In deze tweede langspeler snijdt The Haunted Youth dieper en zoekt het bijvoorbeeld invloeden van emopunk op, maar maakt het haar geluid tegelijkertijd ook grootser en voller. In vergelijking met Dawn Of The Freak voelt Boys Cry Too meer aan als een project voor iedereen, terwijl die eerste toch iets persoonlijker aanvoelde in zijn totaliteit. Niet dat Liebens op deze tweede zijn hart niet meer dan ooit op tafel legt, hij doet het op een ietwat andere manier. Een manier die er in dit geval voor zou kunnen zorgen dat de liefde en het respect voor deze band in nog grotere proporties de wereld rond kan gaan. Want afgelopen week vier keer het Koninklijk Circus, komende zomer die megalomane The Barn op Rock Werchter en volgend jaar zelfs de Lotto Arena… dat zijn toch zalen die perfect aansluiten bij het bombast van deze plaat.
The Haunted Youth stelt Boys Cry Too voor op Rock Werchter (4 juli), Cactusfestival (12 juli) en Rock Olmen (24 juli), en uiteindelijk ook met een eerste arenashow in de Lotto Arena (25 maart 2027).
Facebook / Instagram / Website
Ontdek “in my head”, ons favoriete nummer van Boys Cry Too in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
