© Kevin Mazur
Een groot geheim bleef het niet toen begin april in Londen affiches opdoken met ‘The Cockroaches’ en een mysterieuze qr-code. Het alter ego dat Mick Jagger en co in hun gloriedagen gebruikten om onder de radar kleine shows te spelen, was al jaren niet meer van stal gehaald, maar de fans hadden het meteen door: nieuw werk van The Stones was op komst. “Rough and Twisted” verscheen enkele dagen later, op zaterdag 11 april, als white label-vinyl in een uiterst beperkte oplage, uitgebracht onder de naam The Cockroaches. Nodeloos te zeggen dat dit hebbeding in een mum van tijd uitverkocht was. Wie naast de plaat greep, kan de song dus nu in volle glorie beluisteren via de streamingdiensten. En er is meer: de single fungeert als voorloper van het vijfentwintigste studioalbum. Foreign Tongues verschijnt op 10 juli en zorgt ervoor dat liefhebbers amper drie jaar hebben moeten wachten op nieuw werk. Goed nieuws komt nooit alleen want we krijgen niet enkel “Rough and Twisted”, we krijgen er met “In The Stars” nog een geheel nieuwe song bovenop.
Klassiekers worden “Rough and Twisted” en “In The Stars” wellicht niet, maar dat betekent allerminst dat de singles weinig om het lijf hebben. “Rough and Twisted” is een stampende en rauwe bluesknaller waar het spelplezier vanaf spat. Het overgebleven trio heeft niets meer te bewijzen, en precies die je-m’en-fous-houding geeft het nummer ballen. Ronnie Wood laat zijn slidegitaar janken, Keith Richards tovert een vettige bluesriff uit zijn mouw en Mick Jagger klinkt als een ontembaar jong veulen, terwijl zijn raspende mondharmonica elke tussenruimte opslokt. De tekst schetst de 82-jarige frontman op heerlijk onwaarschijnlijke wijze als een naïeve jongeman die bezwijkt voor de lokroep van een duivelse verleider, die hem belooft dat hij zal ‘dance like Nijinsky’ in ‘Sicily and Rome’. Het geluid is dik en vol, met Richards op zijn meest uitgebeende, bluesy momenten, ondersteund door de speelse interactie met Woods’ lenige gitaarwerk. Doorgewinterde fans zullen misschien parallellen horen met “Black Limousine” uit Tattoo You uit 1981, zij het met een extra scheut spierkracht.
“In The Stars” pakt het dan ietsje toegankelijker aan. De song opent met een cleane samenzang, begeleid met piano en brave gitaarriedel. Welgeteld dertien seconden duurt die rust voor het openbreekt in, wat we niet anders kunnen omschrijven als, de meest typische Stones song. De drums spelen een kat en muisspel met de gitaarriffs van Richards. Jagger gooit er tussendoor wat snedige zinnen tegenaan. De strofe doet denken aan “Doom And Gloom” en “Angry”, maar dan in een laidback versie. Wanneer het refrein aanbreekt keren de harmonieën uit de intro weer terwijl Jagger ‘It’s in the stars / it’s our destiny’ zingt. Naar het einde gooit Richards er nog de obligatoire solo tegenaan. Een originaliteitsprijs zullen ze hier niet met winnen, maar daar liggen de veteranen al lang niet meer wakker van. En wij ook niet!
De singles lijken een logische openingszet voor Foreign Tongues. Een aanzienlijk deel van het materiaal komt uit dezelfde sessies als het comebackalbum Hackney Diamonds uit 2023, waarop de Stones hun vertrouwde sound verrijkten met subtiele eigentijdse accenten. Ook nu zat Andrew Watt achter de knoppen, een producer die zich stilaan ontpopt tot wonderdokter voor muzikale veteranen. Hij gaf recent nog een stevige injectie aan het werk van Iggy Pop, Ozzy Osbourne en Elton John, en tekent bovendien voor het langverwachte nieuwe album van Paul McCartney, The Boys of Dungeon Lane, dat in mei verschijnt. Laat die bluesy zomer maar snel komen.
Facebook / Instagram / Website
Beluister de singles van de week op onze Spotify.
