Tame Impala @ AFAS Dome: Tussen zweven en raven

© CPU – Denis Moraux

Tame Impala is opeens weer overal. Waar Kevin Parker het de laatste jaren vooral moest hebben van tracks die inmiddels al ruim de kleuterleeftijd voorbij waren, sleepte hij afgelopen najaar met “Dracula” plots weer een megahit binnen. We kunnen geen radiostation of tv-zender een halfuur aanzetten zonder dat de Australiër ergens uit de speakers komt zweven en in één klap dartelt hij weer als een van de dominantste dieren door de muzikale savanne. Het album dat volgde had dan misschien wat minder impact dan die ene single, maar zorgde wel voor een uitverkochte tour doorheen Europa. Ook de AFAS Dome stond op de planning en zo liep gisteravond de Antwerpse poptempel tot de nok toe vol voor Parkers psychedelische popmachine, die op zijn beurt klaarstond om diezelfde tempel om te bouwen tot een zweverige raveshow waar onze zonnebril meerdere malen van pas kwam.

Het opwarmen was weggelegd voor tourgenoot RIP Magic, maar door flink wat perikelen aan de deur en een iets te vroeg geëindigde set kregen we niet al te veel mee van de Londense band. Enkel “Crestfallen” en “5words” passeerden onze trommelvliezen en hoewel dat zeker niet al te verkeerd klonk, werden we in die korte tijd ook niet meteen weggeblazen door de groep. We waren niet de enigen, want bij een snelle blik doorheen de zaal tijdens het afsluitende “5words” zagen we nog niet de dansende mensenmassa die we later op de avond wel zagen. Laten we het erop houden dat de energie bewaard bleef voor Parker en zijn kameraden.

Na een ombouwpauze vol elektronische beats was het tijd voor Tame Impala, zij het wel net iets aan de late kant. Waar RIP Magic enkele minuten van zijn eigen set afsnoepte, bevond de Australiër zich aan de andere kant van het spectrum en vloog hij er een kleine tien minuten later in. Niets of niemand nam hem iets kwalijk, want met opener “Apocalypse Dreams” vertrok Parker sterk uit de startblokken en zette hij de sfeer meteen goed. Die sfeer trok zich alleen maar verder door toen voor het eerst op de avond de indrukwekkende productie haar neus opstak en de zaal vulde met lasers tot en met.

© CPU – Denis Moraux

“The Moment”, “Borderline” en “Loser” volgden elkaar allemaal netjes op en werden tot in de puntjes gebracht, terwijl alles visueel nog een extra laag kreeg aangemeten door middel van een gelikte lichtshow. Bij het aansluitende “Breathe Deeper” kwam die indrukwekkende productie pas echt volledig tot zijn recht. Boven het podium begon een enorme constructie te zakken, zweven en gloeien op de maat van de muziek, waarna de zaal gevuld werd met rode lasers en een groove die de heupen in beweging kreeg.

De motor van Tame Impala werd gedurende het eerste kwart steeds harder aangezwengeld. “Gossip” zorgde voor een kleurrijke en stevige overgang naar “Elephant”, een track die er qua pit duidelijk bovenuit stak. Het zorgde voor de eerste aardschok van de avond en het publiek ging los op het gitaargeschuur van Kevin en co., terwijl “Feels Like We Only Go Backwards” er juist voor zorgde dat de lichtbakken boven het podium volledig losgingen. De kolossale objecten gingen op het tempo van de muziek heen en weer en maakten van de lucht boven de band een bewegend lichtlandschap dat deed denken aan een kunstinstallatie, maar dan met net iets meer bas onder de kont en een pak minder bordjes met ‘niet aanraken’.

Opvallend vroeg in de set volgde daarna met “Dracula” de megahit van het moment. Waar we vooraf misschien hadden verwacht dat Parker die nog wat langer achter de hand zou houden, gooide hij hem al relatief snel op tafel. Veel maakte dat niet uit, want de AFAS Dome hapte gretig toe en liet zich gewillig meeslepen door de band, wat resulteerde in een meezingsessie van voor tot achter. Na afloop verdween Parker even richting de coulissen, maar helemaal uit beeld raakte hij niet. De camera volgde hem door de gangen van de backstage tot aan de urinoirs, waar hij eerst zichzelf een hand gaf, daarna met wat zelfgeproduceerde vloeistof zijn haartjes weer in de plooi legde en vervolgens uitgebreid zijn handen waste. Dat alles gebeurde op de tonen van “No Reply”, waarna hij op diezelfde tonen de tocht verder richting de achterzijde van de zaal voortzette.

© CPU – Denis Moraux

Daar dook hij weer op, en vanaf een klein podium bij de geluidstafel, dat leuk gedecoreerd was met wat tafellampen die zo uit het huis van tante Mariette leken te komen, zette hij het middenstuk van de show in met “Ethereal Connection” en “Not My World”. Hoewel er plots tientallen meters tussen Parker en zijn band zaten, viel daar muzikaal amper iets van te merken. De nummers kregen een intiemer karakter door het kleine eilandje waarop de zanger zich begaf, maar bleven tegelijk strak genoeg om de zaal mee te krijgen. Toch bleek hij een minder grote einzelgänger te zijn dan je verwacht voor iemand met een soloproject en keerde hij na “Not My World” gauw terug naar voor, om daar met “Let It Happen” de grote machine opnieuw aan te zwengelen. Opnieuw was het een nummer dat we eigenlijk veel later hadden verwacht, maar de passage zorgde, door een overload aan confettisnippers en opnieuw de uitstekende lichtshow, voor een van de grootste euforiemomenten van de avond. Weg met de huiselijkheid van tante Mariette, we hadden hier met een raveparty te maken!

Het nadeel van zo’n groot moment is dat je eigenlijk moet doorpakken, maar helaas gebeurde dat niet echt. Na “Let It Happen” koos Tame Impala vooral voor de veilige modus, waarin “Nangs”, het voor het eerst tijdens deze Europese tour gespeelde “Endors Toi” en “Alter Ego” de motoren wel draaiende hielden, maar de euforie niet verder lieten stijgen. Het waren zeker geen slechte passages, maar na de ferme knal van “Let It Happen” was het vooral zoeken naar een nieuwe piek die niet meteen kwam. Ook het zweverige “Yes I’m Changing” liet de show eerder verder dobberen dan versnellen, waardoor de set voor het eerst wat aan scherpte verloor.

Gelukkig trok de groep richting het einde de koers wat bij, al kwam die niet in de vorm van een regelrechte knal. “New Person, Same Old Mistakes” is in essentie een vrij mellow meedeiner, maar kreeg live flink wat gewicht door opnieuw een productie die het geheel meetrok. Het eerste gedeelte van de track werd vanaf de lichtbakken mooi in het zonnetje gezet, waarna het laatste deel een verse lading confetti en lasers over de zaal uitstrooide. Als een TikTok-verslaafd kind dat voor de drieëndertigste keer hetzelfde filmpje keek, bleven we staren naar de glimmende trucjes die Tame Impala ons voorschotelde, waarna we zelfs onbewust mee begonnen te wiegen op de zwoele groove van het lied. Daar was toch stiekem die endorfinepiek waar we naar snakten en die we in de voorgaande nummers toch wel wat misten, al kwam die eerder binnengeslopen dan dat ze de deur intrapte.

© CPU – Denis Moraux

Hoewel Tame Impala al vroeg flink wat kruid erdoorheen had geschoten in de vorm van grote hits, had het voor de bisronde gelukkig nog wat achter de hand. De passage van Deadbeat-opener “My Old Ways”, waarmee de encore werd ingezet, was namelijk de voorbode van “The Less I Know the Better”, dat flink doorheen AFAS Dome, en zelfs daarbuiten als we een politieagent na afloop moeten geloven, deed kletteren. De baslijn van het nummer zorgde als een rode lap op een stier voor flink wat beweging in de zaal, waarna de rest van het lied de redelijk makkelijke opdracht had om die sfeer vast te houden. Dat deed het dan ook en het zette door naar afsluiter “End of Summer”, waar Parker en zijn band de ravekaart nog een laatste keer bovenhaalden.

Tijdens de apotheose van de track dwarrelde nog eenmaal confetti door AFAS Dome, terwijl de zaal nog een laatste keer richting dansvloer werd geduwd. Het was het einde waar we op hoopten en meteen ook de perfecte afsluiter van een tweeënhalf uur durende show die continu tussen zweven en raven inzat, maar Tame Impala bewees nogmaals dat die twee werelden elkaar zeker niet hoeven te ontlopen. Hier en daar mocht die zweefstand toch wel iets minder lang blijven hangen, maar wanneer de productie, de band en de songs elkaar vonden, stond er gisteravond in AFAS Dome wel gewoon een knappe totaalshow. Al zijn we er vrij zeker van dat onze zonnebril door al dat lichtgeweld na afloop aan vervanging toe was. Zorgen voor een andere keer, laten we dat maar zeggen.

Fan van de foto’s? Op onze Instagram staan er nog veel meer!

Facebook / Instagram

Setlist:

Apocalypse Dreams
The Moment
Borderline
Loser
Breathe Deeper
Gossip
Elephant
Afterthought
Feels Like We Only Go Backwards
Dracula
No Reply
Ethereal Connection
Not My World
Let It Happen
Nangs
Endors Toi
Alter Ego
Yes I’m Changing
Eventually
New Person, Same Old Mistakes

My Old Ways
The Less I Know the Better
End of Summer