‘Life’s so fun’, klonk het een paar jaar geleden bij MUNA en Phoebe Bridgers. Dat die laatste een aandeel had in de carrière van de indiepopformatie leek enkel maar bij te dragen tot het succes en vertaalde zich dan ook mooi in de streamingcijfers. Bridgers bracht de muziek van MUNA onder op haar Saddest Factory Records en dus waren de ogen en oren van zowat alle indiepopliefhebbers op het trio gericht. Hun zelfgetitelde album dateert alweer van 2022, maar ondertussen gingen ze mee op tour met Taylor Swift en Lorde, en bracht frontvrouw Katie Gavin ook nog eens een soloplaat uit. Ze hebben dus niet stilgezeten, maar de tijd tikte wel voor een opvolger en die krijgen we nu in de vorm van Dancing On The Wall, een album dat zijn naam alle eer aandoet.
De dansbare synthpop waarmee MUNA haar album aftrapt, lijkt alvast in lijn te liggen met wat we op MUNA te horen kregen. “It Gets So Hot” neemt ons mee op een nachtelijk avontuur dat over het hele album spant en zelfs daarna nog een vervolg lijkt te kennen. Er borrelt iets onder de oppervlakte, maar het is toch de Milk Inc.-achtige sound die opvalt en dan ontbreekt er alleen nog iemand die ‘Waar zijn die handjes?’ roept. Een niet al te complexe beat stuwt de song verder en weet eigenlijk vooral de aandacht te trekken die het drietal daarna zorgvuldig moet weten vast te houden. Dat lijkt alvast aardig te lukken op “Dancing On The Wall”, de titeltrack van het album die eerder al als single verscheen. De vintage popsfeer geeft de song een smoel en kandidateert meteen om een festivalanthem te worden deze zomer. We zien het alvast wel op bescheiden schaal gebeuren, want of je het nu wil of niet: MUNA nodigt ons uit om luidkeels mee te zingen.
Daarna slaat de indiepopformatie de bal echter ietwat mis. “Wannabeher” is enerzijds een luide popsong, maar komt anderzijds gewoon net een tikkeltje té schreeuwerig over. Wie MUNA exact wil zijn, blijft een mysterie, maar dat ze hun eigenheid een beetje verliezen in het avontuur komt al gauw aan het licht. Hoewel ze de volumeknop voorzichtig een beetje dichtdraaien en inzetten op songs met een vintage randje die vooral uitermate uitnodigend zijn om mee te zingen, merken we dat er iets ontbreekt. De band weet enkele nummers op rij net niet voldoende te overtuigen en hoewel de elektronische geluidjes in de outro van “So What” wel geinig zijn, is het ook niet meer dan dat. Het is pas wanneer een overgang van enkele seconden in de vorm van “Party’s Over” weerklinkt, dat het drietal terug op het rechte pad lijkt te zitten.
Gelukkig is het dan meteen ook goed raak. “Big Stick” toont MUNA op haar krachtigst en teert op rauwe zanglijnen en stevige instrumentatie. De bas is duidelijk hoorbaar en ook elektrische gitaren maken komaf met de meer gelikte sound van enkele minuten voordien. Het voelt een beetje alsof je met je vriendengroep ver na middernacht op pad bent, de wereld op pauze staat en je sneller dan het licht de stad inruilt voor eindeloos lange snelwegen naar betere oorden. De dansbare productie gaat hand in hand met het razendsnelle tempo van de song en voor we het goed en wel beseffen vloeien de laatste klanken over in het begin van “Mary Jane”. Op die track zet MUNA eigenlijk gewoon exact dezelfde trend verder. Het voelt alsof er elk moment een flashmob van achter de hoek tevoorschijn kan komen en hoewel de ruwe randjes wat afgerond zijn, is het de zang die ervoor zorgt dat het allemaal net wat mysterieuzer en gedurfder klinkt. Op muzikaal vlak leunen de Amerikanen hier stevig aan tegen het oudere repertoire van Lady Gaga en dat is zeker geen verkeerde associatie als je ziet hoe ver die het geschopt heeft.
Op basis van de titel zou je denken dat Zara Larsson plots haar opwachting maakt op “Girl’s Girl”, maar naast de titel die ook op de tracklist van Midnight Sun prijkte, lijken de twee nummers weinig gemeenschappelijk te hebben. MUNA neemt ons mee op roadtrip en gooit een aanstekelijke beat in de strijd, maar lijkt toch vooral de nacht tegemoet te gaan. Uitdagend en overtuigend gaan de Amerikanen op pad en sleuren ze de luisteraar mee in hun enthousiasme. Toch schiet de song op muzikaal vlak net een beetje tekort, want onder de zang horen we een mengelmoes van allerlei klanken die we niet meer kunnen onderscheiden doordat het volume de belangrijkste factor lijkt te zijn.
Wanneer “Buzzkiller” door de speakers vloeit, klinkt het bijna als een overwinning. De weg tot de song was er een met obstakels en omwegen, met spannende producties en volumeknoppen die te ver opengedraaid waren, maar vooral vol dansbare refreintjes. De afsluiter valt daardoor net op, want van de spanning blijft nog weinig over en dat is een positief iets. Een zwoele zomeravond brengt een lauw briesje met zich mee en lijkt het tumult van voorheen tot bedaren te brengen. Nu het trio bereikt heeft wat het wil, lijkt de ingetogen song een andere pijn naar boven te brengen, namelijk het soort dat ontstaat wanneer je beseft dat er altijd weer nieuwe twijfels, verlangens en vragen zullen komen bovendrijven.
Met Dancing On The Wall levert MUNA een fijne plaat die het drietal en dier muzikale evolutie weerspiegelt, maar tegelijkertijd net wat kansen laat liggen. Het ene moment blijven we wat op onze honger zitten, het andere moment dansen we door de kamer op aanstekelijke melodieën. De uitdaging voor het trio zal ‘m nu dan ook vooral liggen in het vertalen van de songs naar een boeiende liveshow en daarin geven we hen het absolute voordeel van de twijfel, want aan potentieel is er geen gebrek!
Facebook / Instagram / Website
Ontdek “Big Stick”, ons favoriete nummer van Dancing On The Wall, in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
