My New Band Believe is een komische naam, dat is wel een feit. Wie vermeldt er nu dat het zijn nieuwe band is in de bandnaam? Er is nu dus zeker één iemand die dat doet, en dat is Cameron Picton. Je herkent die naam misschien niet meteen, maar je kan hem toch best beginnen leren kennen. Sinds 2017 was die naam een vierde (en vanaf 2020 ook een derde) van Engelse Windmill-sceneband black midi. Dat is dan een naam die je waarschijnlijk wel sneller zou herkennen. De groep bracht in haar leven maar drie albums uit, met name Schlagenheim, Cavalcade en Hellfire. Drie klassiekers om drie heel verschillende redenen.
Tegen het einde van black midi’s leven kwam er jammer genoeg wat turbulentie in de cockpit en wreven de tegen dan heel verschillende creatieve stijlen van bandleden Picton en Greep best hard tegen elkaar. Het laatste album, Hellfire, kon je dan ook heel mooi opsplitsen in Greep-nummers en Picton-nummers. De eerdere platen waren veel theatraler en namen invloeden mee van de grandiositeit van klassieke jazzzangers uit het verleden. Dat wil niet zeggen dat Pictons nummers ook niet theatraal waren. Integendeel, nummers zoals “Eat Men Eat” behoorden gemakkelijk tot de meest grandioze van heel de black midi-discografie. Een ander makkelijk verschil zijn de teksten: alhoewel beide schrijvers duidelijk over karakters schreven, durfde er bij Picton toch gemakkelijker wat van zichzelf indruppelen.
Al die kenmerken die we al begonnen zien op Picton’s Hellfire-nummers, krijgen hier eindelijk de ruimte om volledig te ademen. Waar zijn bijdragen binnen black midi nog moesten concurreren met Greeps uitgesproken theatrale visie, voelt My New Band Believe als een plek waar die ideeën zich zonder beperking kunnen ontwikkelen. Het resultaat is een album dat tegelijk intiemer en grootser aanvoelt, alsof Picton zowel dichter bij zichzelf kruipt als verder durft reiken dan ooit tevoren.
Dat wordt meteen duidelijk in de openingsrun van het album. “Target Practice” zet de toon met een nerveuze energie die ergens tussen controle en chaos zweeft, om dan bijna naadloos over te vloeien in “In The Blink of an Eye”. Die overgang voelt niet alleen muzikaal logisch, maar ook thematisch, alsof we van een externe observatie plots in een veel persoonlijkere ruimte terechtkomen. Het is een sterk begin dat duidelijk maakt dat dit album een aaneengesloten ervaring moet zijn.
“Heart of Darkness” is dan weer een van de meest ambitieuze momenten op het album. Het nummer voelt misschien net iets te lang, maar die lengte werkt uiteindelijk ook in zijn voordeel. Het geeft Picton de ruimte om spanning op te bouwen en langzaam te laten escaleren, waardoor het nummer een bijna hypnotiserende indruk nalaat. Het is geen makkelijke luisterervaring, maar wel een die blijft hangen.
Met “Love Story” krijgen we een heel ander soort hoogtepunt. Waar veel van het album speelt met intensiteit en vervorming, kiest dit nummer voor kwetsbaarheid. Zoals we al zagen bij de single, begint het als een ingetogen pianoballade die een bijna banale, maar daardoor net herkenbare vorm van liefde schetst. Wanneer het nummer openbreekt, voelt dat als een ware emotionele implosie. Het is misschien wel het meest oprechte moment van het album, en daardoor ook een van de meest effectieve.
Daarna volgen nummers zoals “Pearls” en “Opposite Teacher”, die misschien minder direct opvallen, maar wel cruciaal zijn voor het geheel. Ze voelen als verbindingsstukken, momenten waarop het album even ademhaalt zonder zijn spanning volledig los te laten. Vooral “Pearls” heeft iets subtiel dreigends, terwijl “Opposite Teacher” speelt met structuur en verwachting op een manier die perfect past binnen de wereld die Picton hier opbouwt.
En dan komen we tot “Actress”. We zouden heel erg lang kunnen praten over dit nummer. Het is zonder twijfel het meest impressionante moment dat we al gehoord hebben van Picton, en misschien zelfs een van de sterkste nummers die uit de hele Windmill-scene is voortgekomen. Over acht minuten bouwt het nummer op tot iets dat tegelijk doet denken aan het beste van black midi en daar toch nog overheen weet te gaan. Het voelt als een culminatie van alles wat Picton als songwriter interessant maakt: theatrale flair, emotionele oprechtheid en een constante drang om grenzen te verleggen. Dit is geen nummer dat je zomaar op de achtergrond zet, dit is een ervaring op zich.
Toen we de titel “One Night” voor het eerst lazen bij de albumaankondiging, moesten we direct aan single “Numerology” denken, waarin die exacte zin bijna het hele nummer lang herhaald wordt. Terwijl “Numerology” misschien wel het meest hectische en chaotische nummer is dat Picton tot nu toe uitbracht onder deze naam, voelt “One Night” als het perfecte tegengewicht. Als afsluiter kiest het album voor zijn meest ingetogen moment. Het nummer is zacht, bijna breekbaar, en laat het album eindigen op een manier die zowel rustgevend als licht onbeantwoord aanvoelt. En dat past eigenlijk perfect.
My New Band Believe voelt niet als een radicale breuk met het verleden, maar eerder als een natuurlijke volgende stap. Het bouwt verder op wat Picton al liet zien binnen black midi, maar geeft hem de ruimte om die ideeën volledig uit te werken. Het resultaat is een album dat soms rommelig en overweldigend kan zijn, maar net daardoor ook zo menselijk en oprecht aanvoelt.
Het is misschien niet zo consistent als de beste black midi-momenten, maar wanneer het raakt, raakt het harder dan ooit tevoren. En alleen daarvoor al verdient dit project zijn plaats. Je kan My New Band Believe morgen al, op op 11 april, zien op Rewire Festival in Den Haag. Er zijn recent ook enkele Belgische datums toegevoegd aan de tour. Op 23 mei kan je op Les Nuits Botanique alvast een smaak krijgen, en iets later in de Trix op 17 oktober.
Ontdek ‘Actress’, ons favoriete nummer van My New Band Believe, in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
