© CPU – Nathan Dobbelaere (archief)
Soms is een naam ook maar gewoon een woord, maar in het geval van AFF dekte het wel altijd de essentie van het festival. Absolutely Free Festival is sinds dit jaar echter niet meer zo free, maar ook daar werd een mouw aan gepast. Pay what you can en kom naar de C-mine, want ook de locatie is sinds nu veranderd. Letterlijk in de schaduw van de iconische Genkse mijnschachten stelde de organisatie een indrukwekkende affiche samen, met op de eerste dag een pak blikvangers. Twee enorme hypes, aangevuld met talent van eigen bodem en enkele straffe artiesten. Bleech 9:3 en Westside Cowboy waren de publiekstrekkers, de twee helften van black midi zorgde voor de laagjes, en Boko Yout brak de boel al vakkundig af. De integratie richting de mijngebouwen zorgde met andere woorden al voor een ervaring.
Blue Robin @ Main Stage
Een festival openen is nooit de allermakkelijkste taak, al kwam Blue Robin er wel zonder al te veel kleerscheuren van af. De groep rond Lore Borremans heeft namelijk wel al wat verwezenlijkt op Limburgs grondgebied, door er bijvoorbeeld Sound Track te winnen. Een soort van thuismatch dus, die vooral in het verlengde lag van wat we destijds in de Bootstraat zagen. Qua naam heeft de groep sindsdien al wat stapjes gezet (onder meer dankzij radiozender Willy), op vlak van prestatie viel dat redelijk mee. Blue Robin hield het namelijk nogal statisch onder de mijnschacht en probeerde vooral de muziek te laten spreken. Die schipperde permanent tussen meeslepend en pulserend, met Borremans’ innemende stemgeluid als belangrijkste ingrediënt. Een volledige set boeien was echter nog wat moeilijk, al sprong er hier en daar wel een nummertje uit. “Rats” was bijvoorbeeld al een subtiel hitje en bevestigde vooral het feit dat als het vijftal meer op het gaspedaal durfde te staan, het meer indruk maakte. Blue Robin staat voor de duidelijkheid nog altijd in haar kinderschoenen, maar bewees op AFF in elk geval wel al dat er genoeg rek op hun kunnen zit om zich binnenkort schoenen van een paar maatjes groter aan te schaffen.
Birame @ Green House
Twee binnenzalen dit jaar, waarvan de Clubzaal van C-mine fungeerde als Green House. Vrij letterlijk overigens, want de binnenmuren van het podium waren bedekt met planten. Meteen ook de perfecte omstandigheden voor Birame, die het met zijn soulvolle grooves naar het exotische zocht. De finalist van de jongste editie van De Nieuwe Lichting had daarvoor vier extra bandleden meegebracht, om zo wat meer diepgang in zijn nummers te steken. En dat werkte, want de weliswaar matig gevulde zaal mocht als een van de eerste de start van een nieuw hoofdstuk ervaren. Niet per se een factor die daar een speciale bijdrage aan leverde; het was vooral het totaalplaatje dat ervoor zorgde dat je meegesleept werd in het geheel. De drums zorgden voor wat extra dynamiek, de achtergrondzang zette Pieter Birame Alloings stem nog ietsje extra in de kijker. En de setting deed in combinatie met de lichten natuurlijk ook al veel.
Het enige jammere aan Birame’s set was echter dat het er op het podium allemaal wat stroever aan toeging dan de muziek deed vermoeden. De dansmoves van de zanger mochten zeker iets nadrukkelijker naar voren komen, al verraadde een speech over de (anti-)homowetten in moederland Senegal ietsje later wel ook een vorm van stress. Nergens voor nodig, want “Obvious Love” vatte meteen daarna wel gewoon perfect samen waar de artiest voor stond: eerlijke soul, met diepgang en een dansbaar randje. Ook hier was een volledige set uitermate boeien ietsje te veel gevraagd, maar opnieuw: een artiest in zijn beginschoenen die met een duidelijke visie richting toekomst kan groeien.
Friko @ Main Stage
De eerste internationale band van de dag kwam meteen van aan de andere kant van de wereld. Friko kent zijn wortels in Chicago en is eigenlijk een beetje een onontgonnen indierockparel. Qua look ziet het viertal eruit zoals elke hippe (Ierse) groep er tegenwoordig bij loopt, maar op vlak van sound verschilt het allemaal wel. Bij deze groep is het allemaal iets snediger, rechttoe-rechtaan. Op de Main Stage verliep de opstart echter wat moeizaam, maar eenmaal echt op toerental bleef Friko wel gewoon gaan. Er zat namelijk een enorm gebalde vorm van energie in de noncha uitziende jongens, die ook maar moeilijk op het publiek oversloeg. Tot Niko Kapetan op een bepaald punt zijn tanden gebruikte om de akoestische gitaar te hanteren.
Een Limburgs publiek is sowieso al wat moeilijker in beweging te krijgen, maar als de hoofdjes op en neer gaan, heb je ze wel gewonnen. En terecht ook, want Friko heeft wel wat nummers in zich die het tot een anthem kunnen schoppen. “Seven Degrees” had bijvoorbeeld wat weg van Oasis, en daardoor raakten de Amerikanen ook steeds verder in hun sas. Zo ver zelfs, dat de frontman voor “Certainty” zijn microfoon afstond aan drumster Bailey Minzenberger en hij zelf achter de piano plaatsnam. Een rustpunt dat met nog een paar minuten op de klok misschien wat vreemd geplaatst voelde, maar zo wel de kans gaf om nog een laatste keer op te bouwen richting een hoogtepunt. Friko flirtte naarmate de set vorderde alsmaar meer met chaos, waardoor het bijgevolg steeds nadrukkelijker zijn kunnen bleef onderstrepen. Coole set, coole band – zoek ze eens op.
ELLiS·D @ XPRMNT
Voor de XPRMNT-stage gebruikte AFF de theaterzaal van de C-mine, en daar stond iemand die al op de grootste festivals van Europa en omstreken stond. ELLiS•D doet als artiest misschien geen belletje rinkelen, maar de man gaat wel ook door het leven als drummer van Fat Dog (en stond een tweetal weken geleden bijvoorbeeld ook nog solo op Dour). Geen hondjes in Genk gisteren, al kwam de energie vanop de paar vierkante meters wel dichtbij die van iemand met hondsdolheid. “Under” da’s al vroeg in de set een hoogtepuntje, dat dankzij de hoeveelheid mensen op kleine ruimte nog iets intenser overkwam.
Terwijl de trippy visuals op tal van schermen doorheen de zaal je helemaal opzogen in het gebeuren, gingen de Britten zelf steeds verder op in hetgeen ze brachten. ELLiS•D liet de boel steeds verder ontaarden in chaos die elk gitaargerelateerd genre omarmde. De vlam zat zo dus veertig minuten, zonder rustpunt, in de pan, en die sloeg stelselmatig ook steeds verder over op de zaal. Het was misschien nog te vroeg voor de vonk die de zaal in een kolkende massa zou omzetten, maar de band had het wel verdiend. Dat de frontman tegen het einde het publiek zelf ging opzoeken bleek daar uiteindelijk een voorzichtig geslaagde poging toe, al ELLiS•D is langs de andere kant toch ook al een meer klinkende naam die op AFF vooral bewees dat het hoogstwaarschijnlijk een van de laatste keren is dat je ‘m in zo’n kleine setting aan het werk kan zien. Alles wat er nog ontbreekt voor de Britten is een hitje dat door de grotere radiozenders van het land wordt opgepikt, en dan is de trein definitief vertrokken.
Westside Cowboy @ Main Stage
De eerste echt indrukwekkende naam op de affiche van AFF was Westside Cowboy, oftewel een van de hypebands van het moment. Eerder dit jaar nog in het voorprogramma van Geese, dan een van de hoogtepunten op Rock Werchter en binnenkort eigenaar van een van de aanvoerders van de eindejaarslijstjes. De groep uit Manchester stevent overigens ook af op een straffe clubtour dit najaar, maar nam in Genk toch nog even een extra tussenstopje. Dat namen de Britten echter niet minder serieus, want onder mijntoren was het hitjes tellen.
En dat is op zich opvallend, gezien het feit dat Westside Cowboy eigenlijk nog niet zo gek veel nummers uit heeft. “Kick Stones (The Boys)” en “Can’t See” staken al helemaal aan het begin het vuur aan de lont, en daarmee had het viertal eigenlijk al zijn uitzonderlijke klasse bewezen. De voetjes bleven zo permanent op het gaspedaal gedrukt, met “Pin Up Boys” als volgende hoogtepunt. Het coolste aan Westside Cowboy is daarbij eigenlijk vooral het feit dat het er allemaal heel DIY blijft uitzien. Een simpele T-shirt, wat tape en afgeleefde versterkers… maar het geluid dat eruit blijft komen… Nieuwe single “Dobro” is gekomen om te blijven, maar ook al gevestigde waarde “Don’t Throw Rocks” lijkt zich meer en meer te ontpoppen tot een echt anthem. Mocht het tegen hier nog niet duidelijk zijn: Westside Cowboy lijkt met de keer dat het langskomt, alleen maar beter te worden. Dat belooft voor de Botanique!
Westside Cowboy staat op 12 november in de Botanique.
My New Band Believe @ XPRMNT
black midi stond op AFF, of toch opgedeeld in twee verschillende delen. Cameron Picton mocht als eerste ex-lid de bühne betreden, en dat met zijn nieuwe band My New Band Believe. Ironische naam, wat echter in schril contrast staat met de muziek. Het gelijknamige debuutalbum van de band uit de Engelse hoofdstad bewees al dat het niet de meest behapbare muziek was. En dat woord voegde het viertal op de XPRMNT-stage bij daad.
Het geluid zat volgens de band zelf niet meteen goed, maar na uitgebreide instructies leek de vlieger toch van de grond te gaan. Een vlucht die My New Band Believe langs tal van nog uit te vinden genres bracht, waarbij gitaren werden bespeeld met strijkstokken en drums geaaid met stukken koord. Dat koord was overigens meteen ook het enige dat echt in de buurt kwam van een lijn, want Picton deed in de C-mine vooral zijn eigen goesting. Tempo- en genrewisselingen gebeurden onder je neus, maar je had het telkens pas door eenmaal het al gepasseerd was. Maar voor het hier allemaal een onbedoeld negatieve connotatie krijgt: wat de Brit deed was wel altijd cool, strak en eigenzinnig genoeg om ons geïntrigeerd te houden. Zeker omdat hij tegen het einde vroeg hoe laat het was, toonde aan dat hij zich aan geen setlist wilde houden. En alleen al daarom, appreciatie!
My New Band Believe staat op 17 oktober in de Trix.
Bleech 9:3 @ Main Stage
Ze lopen de deur naar ons land plat, maar dat maakt de hype rond Bleech 9:3 er allerminst minder op. Sterker nog, eigenlijk was het gewoon enorm straf dat de Britten gisterenavond in Genk stonden. De anticipatie was, zeker na gesmaakte doortochten op onder meer Rock Werchter en Cactusfestival, best groot, en dat resulteerde al bij openingsnummer “Jacky” in een moshpitie. Jammere was wel dat de band zichzelf bij elke doortocht wat serieuzer lijkt te nemen, waardoor de coole uitstraling alsmaar dichter bij arrogantie begint aan te schuren.
Als de muziek dan maar goed is, en daarin blijft Bleech 9:3 toch wel uitblinken. De paar nummers die effectief te beluisteren zijn op de streamingdiensten, hebben allemaal een zeker hitpotentieel en werken ook live enorm goed. Voor het eerst was het grootste deel van het publiek bijvoorbeeld écht mee, waardoor het gebrek aan beleving op het podium toch een beetje meer in evenwicht kwam. Een symbiose die dus maar bleef groeien, zeker toen frontman Barry Quinlan besloot op de pit van iets dichterbij te gaan bekijken. Dat debuutsingle “Ceiling” niet veel later (en een kwartier te vroeg) de set al besloot, voelde plots zelfs als een enorm jammere zaak. Bleech 9:3 was namelijk net op het punt gekomen iedereen bij de lurven te grijpen, maar legde net te vroeg het loodje. Cool was het zeker, maar er had meer ingezeten. Misschien een unpopular opinion, maar de hype werd niet per se ingelost.
Bleech 9:3 staat op 18 september in de Botanique.
Boko Yout @ XPRMNT
Ondanks dat Boko Yout het moest opnemen tegen iemand die op heel wat witte-mannenteentjes had getrapt, stond de theaterzaal van C-mine wel aardig vol voor de Zweedse padvinders. De lichtshow bestond initieel enkel uit een zaklamp, maar schoot al vrij snel om in dieprode dreiging. Perfect voor een wandeling door het bos van het leven, waar de sfeer enorm cool was.
Frontman Paul Adamah heeft namelijk een enorm intrigerend imago en voorkomen, én beschikt daarbij ook nog eens over de meest onvoorspelbare dansmoves. Die beperkten zich overigens niet tot het podium, want binnen een mum van tijd stond de zanger al tussen het publiek. Er moest en zou gezweet worden in Genk, dus de druppels gleden al na een kwartiertje van de Zweden. Kleren uit en gewoon doorperen, de pit was geopend en die mocht niet meer stilvallen – dat zullen ze geleerd hebben als support van Viagra Boys. De eerste sitdown van AFF was niet veel later een feit, de eerste fuck you aan IKEA volgde bijna logischerwijs. “9-2-5” was de olie die de Genkse brandhaard meteen daarna nodig had, en toen was het hek helemaal van de dam. Adamah had intussen de natste broek aan die we ooit hebben gezien, “GUSTO” kegelde alles nog eens aan gort. De XPRMNT-stage was intussen een kolkende massa geworden, waar geen houden meer aan was. Topband, topboeking. Boko Yout!
Geordie Greep @ Main Stage
Aan de andere helft van black midi om de eerste AFF-dag op slot te gooien, en dat als enige met een set die langer dan een uur duurde: meteen het dubbel. Geordie Greep is op zich een gerespecteerd artiest, maar heeft de reputatie niet per se mee. Live durft-ie al wel eens de improvisatietoer op te gaan, waardoor het allemaal nogal elitair overkomt. In Genk viel dat allemaal redelijk mee, maar duurde het bijvoorbeeld wel een dik halfuur voor er een eerste geluid uit zijn microfoon kwam. Tot daarvoor was de Brit al tal van genres af gegaan, van loveboat tot jazz – om dus maar te zeggen dat het Genkse publiek wederom niet de gemakkelijkste set voor de kiezen kreeg.
Maar langs de andere kant viel het dus ook zeker wel mee. Geordie Greep deed gewoon zijn goesting, en wie daar vrede mee nam werd helemaal meegesleept in zijn wereld. Georkestreerde(?) chaos ontaardde soms uit het niets in een nummer, om dan weer terug eindeloos uitgerokken te worden in een brij aan geluid. En pas op, dat was vaak indrukwekkend, maar twee uur was toch wel meteen uur te veel van het goede. Dat merkte je ook aan de systematische afslanking van het publiek, dat geleidelijk aan ook meer aan het praten sloeg. Maar goed, dat hadden we langs de andere kant ook gewoon verwacht van zijn set. Speciaal, en voor de fans zeker geniaal. Voor de neutrale festivalganger vooral een ervaring. Laten we het daar op houden.
