© CPU – Matthias Engels (archief)
De naam Roufaida alleen al klinkt wat dromerig, en laat het zijn dat haar indiepop soms ook een dromerige ondertoon bevat. In 2023 bracht ze een ep uit, die eind vorig jaar werd opgevolgd door een langspeler. Coming Up For Air gaat over de druk die vandaag in de samenleving aanwezig is, onderdrukte volkeren en reizen die de Nederlands-Marokkaanse vroeger met haar familie maakte naar haar thuisland. Daarnaast laat ze zich ook inspireren door grootheden als Björk en ROSALÍA, maar eveneens door Arabische poëzie. De teksten zijn meer dan eens activistisch en laten zich kenmerken door eigenzinnige melodieën en bewegelijke ritmes. Roufaida stond eerder al op festivals als Down The Rabbit Hole en speelde al in het voorprogramma van onder meer Eefje de Visser, en bewees gisteren nog maar eens dat ze een uiterst beloftevolle artiest is. Ze maakte van een goed gevulde AB Club een gezellige en warme plek, waar ze op een zachte manier aan activisme deed en aantoonde dat ze klaar is voor grotere podia.
Singer-songwriters met een gitaar komen er in alle vormen en maten, met soms uptempo zomerse muziek en soms van die breekbare songs die zich onder je huid nestelen. Nina Sampermans, die het voorprogramma verzorgde, hoort tot die tweede categorie. De singer-songwriter schreef al muziek met onder meer Roufaida, Portland en Hooverphonic, en stond ook tijdelijk op het podium met laatst genoemde. Het duurde niet lang vooraleer haar kwetsbare songs, die ze zacht zong, een ietwat dromerige sfeer opwekten. Die sfeer werd soms wat doorbroken met een ludieke toets in haar bindteksten. Zo vertelde ze dat ze voor “The Surface” een spons was gaan zoeken in de keuken om die tussen de snaren en het hout van de gitaar te steken of moest ze even om extra licht vragen doordat ze haar gitaarsnaren niet goed kon zien. Na vijf nummers zou een extra muzikant zeker welgekomen zijn, maar met afsluiter “Likeability” wist Sampermans aan te tonen dat ze ook in haar eentje heel veel dynamiek en diepgang in een song kon leggen. Ze toonde niet alleen veel potentieel, maar wist wellicht ook enkele harten te veroveren.
Nog geen vijftien minuten later zette Roufaida haar set in met spannende elektronica die al gauw ritmischer werd. “Human” vormde zo een aanstekelijke opener en nodigde al uit om te dansen. Dat gevoel werd nog eens versterkt toen de drummer harder begon te spelen, en zo werd het al duidelijk dat die drie muzikanten er veel zin in hadden. De singer-songwriter sprak ons niet veel later al aan op een liefdevolle manier en gaf gauw een inkijk in de thema’s die haar inspireren of waar ze van wakker ligt. “Llah M3ak” gaat zo over het het veilige gevoel dat Roufaida in de armen van haar moeder voelt en voelde eigenlijk ook wel aan als een warme, veilige knuffel. Het lied was eveneens duidelijk verzet tegen wereldleiders die soms ongelofelijke Tweets de wereld insturen en niet veel later gebruikte Roufaida een sample uit de moedertaal van haar ouders, een taal die in Marokko onderdrukt werd. Het sierde haar dat ze op een gevoelige en persoonlijke manier over haar vorm van activisme sprak, in woorden en via muziek.
Roufaida wisselde vlot tussen vier gitaar(achtige) instrumenten, waarbij ze ook eenmaal plaats nam op een kruk. Het was een subtiele manier om de dynamiek van haar set eventjes te veranderen en een zachtere kant van zichzelf te tonen. Op andere momenten ging het er net iets levendiger aan toe en liet ze ritmes en melodieën mooi met elkaar dansen. Roufaida slaagde er in om die ritmes en melodieën organisch samen te brengen, net zoals ze invloeden uit verschillende landen of genres combineerde. “Coming Up for Air” voelde zo aan als westerse pop die wat donkerder is en een hiphopachtige ondertoon heeft, maar bevatte evens elementen die Zuiders aanvoelden. Zo een mix van genres en culturen ontstaat jaarlijks ook op het Songfestival, al was die hier kwalitatiever en zonder steun aan Israël.
Activisme is iets dat we veelal linken met boos zijn, roepen en protesten op straat, maar Roufaida haalde op een zachte manier aan dat iedereen kan bijdragen aan boycots tegen grote bedrijven die steun betuigen aan bijvoorbeeld Israël. Op die momenten zette ze de voeten van het publiek eventjes op de grond, maar niet veel later wist ze de AB Club te doen wegdromen met een kleurrijk lied. Tijdens “Friendly Fire” bereikte het euforiegehalte zo haar hoogtepunt, om daarna de rust op te zoeken. Met slechts haar gitaar dook de singer-songwriter namelijk het publiek in, om daar zonder versterking “Li Beirut” te brengen, een klassieker uit de Arabische wereld. Daarna sloot Nina Sampermans aan voor een akoestische herwerking van “Coming Up For Air”, waarbij de gevoelige sfeer uit haar set terug opgeroepen werd. Tot slot brachten Roufaida en haar twee muzikanten nog een laatste keer het beste van zichzelf met “Midsommar”. En dat bleef nazinderen.
Roufaida liet zich in de AB Club van verschillende kanten zien. Niet alleen inhoudelijk zocht ze uiteenlopende thema’s op, maar ook muzikaal toonde ze dat ze van meerdere markten thuis is. Toch zaten er zeker rode draden doorheen de set, waarbij activisme en opkomen voor de onderdrukten een zeer belangrijke was. Roufaida toonde bovendien aan dat activisme en muziek, of kunst in het algemeen, mooi samengaan. Wie nog niet helemaal overtuigd was door de Nederlands-Marokkaanse, is dat nu zonder twijfel wel, en hopelijk kan ze binnenkort nog meer mensen bereiken met haar oprechte, verrassende en warme muziek.
Facebook / Instagram / Website
Setlist:
Human
Splender
Silver Linings
Llah M3ak
Coming Up For Air
Statues
Canvas
Tissardmine
Barrier
Kalimat
Don’t Bend
Ken Ness
Friendly Fier
Li Beirut
Coming Up For Air (akoestisch met Nina Sampermans)
Midsummer
