The Rats & Tramhaus @ Club Wintercircus: Over Gent, T-shirts en versterkers op volle sterkte

Eentje is geentje. Op één been kan je niet staan. 1 + 1 = 2! It takes two to tango. Waarom maar één, als je er twee kan hebben? Soit, we kunnen zo nog wel een tijdje doorgaan, maar wat we willen zeggen is dat we gisterenavond een double bill achter de verbrokkelde kiezen kregen met The Rats en Tramhaus: de Lage Landen eindelijk weer verenigd! Het debuutalbum van The Rats, Boxing Days, is dik een week oud en dan is het maar logisch dat er een albumborrel wordt georganiseerd om dat kleinood aan alle sympathisanten te tonen. De eerste lp van het Rotterdamse Tramhaus, The First Exit, mag in september twee kaarsjes uitblazen, maar nu dus allebei in het Wintercircus in Gent.

The Rats kwam op met een funky melodietje op de achtergrond, frontman Emile Dekeyser waagde zich aan enkele danspasjes… en hopla, van de ene seconde op de andere vloog het vijftal er volledig in. Het Wintercircus was mooi gevuld en we kregen direct een heel opgepompte sound te horen die niet meer zou stilvallen tot de laatste noot uit de versterker had gegalmd. Alle nummers van de plaat passeerden de revue en bij dat formidabele “Rolling With The Punches” begonnen de eerste rijen vervaarlijk mee te deinen. Dekeyser maakte het er ook naar met zijn tomeloze energie. Heel het podium werd gebruikt. Er werd gedanst, er werd touwtje gesprongen en de zanger was een volksmenner die samen met de band enkel en alleen een coole avond wilde organiseren voor het talrijke publiek.

‘Don’t kill your darlings’! The Rats had genoeg tijd om nummers te spelen van zijn ep Disco To Disco en bij de titeltrack barstte de hele zaal uit zijn voegen. Dit was pure kracht, spierenballengerol van een vijftal dat als missie had om iedereen volledig plat en kapot te spelen. Op “Wrong Dog” hoorden we weer dat de vijf echt gegroeid zijn. Het is de postpunk voorbij, het is een van de beste nummers die op die gitaarplaat Boxing Days staat. Het is allemaal nog veel breder geworden, maar het deed ons wel ontzettend veel deugd dat een oudere schijf zoals “Machinery” ook gewoon op de setlist bleef staan. En dan moest het allerbeste nog komen!

Als een duivel uit een doos stond opeens Jasper De Petter naast Dekeyser en weet je hoe die kerel klonk? Hij klonk echt als Satan die volledig over de rooie gaat omdat hij voor de honderden miljarden verdoemde zielen in de hel zonet live in zijn broek had gescheten en iedereen het had gezien en hem uitlachte. Om maar te zeggen dat het fantastisch klonk! Jello Biafra en Ian MacKaye anno 2026, zoiets misschien? Eindigen deed The Rats met de grote publiekslieveling “Old Flames”. De hele tent werd knettergek, een moshpit werd gevormd en Dekeyser liet zich gewillig door de zaal dragen op de armen van het publiek. De show kon echt niet beter eindigen. Hier stond een band die met passie en bomvol energie een optreden liet zien en horen dat ons voor altijd zal bijblijven. Dit was een veel meer dan geslaagde albumborrel! Oh ja, echt cool dat gitarist Gilles Menu een T-shirt droeg van Burning Kross.

Tramhaus was de tweede band die deze double bill mocht vervolledigen, want zo gaat dat nu eenmaal tussen muzikale bloedbroeders/-zusters. De vijf noorderburen hadden een reusachtige projectie met de bandnaam op en dat helemaal in de wolken en de blauwe lucht. Frontman Lukas Jansen zag eruit als de kleinzoon van Iggy Pop en met krakers als “The Big Blowout” en “A Necessity” was de toon direct gezet, een loeiharde toon van relatief korte nummers met abrupte eindes. Het was de hele tijd ademhappen en trachten de band zelf bij te benen, maar Jansen is ook een frontman die al eens graag een kort verhaal vertelt aan de medemens. Zo kregen we een verward verhaal te horen over hun eerste internationale optreden, in Gent trouwens(!), in een comedybar tijdens de pandemie en iemand had een gebroken been en de ambulanciers moesten hem komen halen. Of neen, het waren brandweermannen. Enfin, we konden er geen touw aan vastknopen, maar het was wel sympathiek gebracht.

Eerlijk gezegd viel het ons voor de eerste keer op dat in Tramhaus ook een hele portie vibes van Joy Divison zit, getuige een schijf zoals “Once Again”. Het gekke is dat die song op plaat helemaal niet new wave klinkt, maar live zeker weten wel met die drammende bas. Dat was wel een constante in het optreden van het vijftal, het feit dat alles pakken en bakken rauwer en ruwer klonk dan op plaat. Onze persoonlijke favoriet “Ffleur Hari” werd loeihard gespeeld en die drums van Jim Luijten hebben iets heel tribaals waardoor we met de hele zaal een woeste rondedans hadden kunnen beginnen. Op het onheilspellende “Past Me” kreeg eerst bassiste Julia Vroegh de honneurs om de zang te beginnen en ze klonk als een Courtney Love in betere (of slechtere?) tijden.

Het Nederlandse vijftal speelt heel donkere muziek, maar het stond perfect in contrast met die projectie van die mooie blauwe lucht en die witte wolken. Gothic smurfenland! In het midden van de set werd de grootste hit van de band, “Make It Happen”, gespeeld en die song blijft echt pure kracht uitstralen. Logisch dat er al meer dan een miljoen keer geklikt is geweest op je weet wel waar om het nummer te beluisteren! Ook hier nog duimen ophoog voor de vestimentaire keuze van enerzijds Nadya van Osnabrugge met haar shirt van collega’s Texoprint en anderzijds Micha Zaat met zijn shirt van The Jesus Lizard.

We kregen twee retestrakke sets te zien van The Rats en Tramhaus, een double bill om U tegen te zeggen. Dat allemaal in het liefelijke Gent in dat mooie Wintercircus. Muziekoptredens worden sinds het begin der tijden georganiseerd om de dagdagelijkse rompslomp even op pauze te zetten en simpelweg om je eens goed te amuseren. Dat was exact wat de twee bands ons gaven: plezier en vertier, en we zijn door de regen en de hagel naar huis gefietst met een belachelijk brede grijns op onze smoel. Een welgemeende dikke merci aan de ratten en tramhuis om ons een heel toffe avond te bezorgen. Tot een volgende keer!