De afgelopen jaren heeft Tramhaus nauwelijks tijd gehad om op adem te komen. De Rotterdamse postpunkband trok met debuutalbum The First Exit de wereld rond en speelde maar liefst 124 shows. Al dat touren bracht niet alleen nieuwe ervaringen met zich mee, maar zorgde er ook voor dat de vijf bandleden constant bij elkaar waren. Die verbondenheid, maar ook de vermoeidheid en frustraties die bij het leven onderweg komen kijken, vormen de basis voor hun tweede album Blister. Met hun stevige liveshows en een geluid dat ondertussen behoorlijk herkenbaar is geworden, heeft Tramhaus al bewezen heel wat in huis te hebben. Ook de eerder verschenen singles “Plovdiv” en “Swarm” deden veel goeds vermoeden. Toch blijft na enkele volledige luisterbeurten vooral het gevoel hangen dat de band deze keer iets te veel op vertrouwd terrein blijft.
Dat gevoel is er nochtans helemaal niet vanaf het begin. “Plodiv” opent met een nerveus klinkende gitaar die langzaam de spanning opbouwt, waarna de andere instrumenten zich erbij voegen. In het refrein wordt de zang een pak schurender en krijgt het nummer steeds meer kracht, terwijl de tweede helft vooral draait om het strakke samenspel tussen de muzikanten. Het werkt goed, al blijft de instrumentatie hetzelfde patroon volgen. De overgang naar “Cluster” verloopt vervolgens soepel en brengt het tempo wat naar beneden. De zang van Lukas Jansens klinkt vermoeider en een bijna krijsende gitaar zorgt voor extra spanning, terwijl een diepe bas tijdens het refrein de aandacht trekt. Het valt verschillende keren even stil om daarna opnieuw op gang te komen om uiteindelijk in een langer instrumentaal gedeelte te eindigen. Het zijn momenten waarop je meteen begrijpt waarom Tramhaus live zo’n sterke reputatie heeft opgebouwd. De gitaren, bas en drums zitten strak op elkaar en nodigen nu al uit om mee te bewegen.
Alleen begint die aanpak na een tijdje ook wat voorspelbaar te worden. De volgende nummers bouwen vaak op dezelfde manier op, waarbij de zang en gitaren elkaar afwisselen en er na het tweede refrein opnieuw ruimte wordt gemaakt voor een instrumentaal gedeelte. Op zich is daar weinig mis mee, want Tramhaus beheerst die formule duidelijk goed, maar na enkele liedjes weet je ongeveer wat je kunt verwachten. Zelfs wanneer de band het wat rustiger aanpakt, zoals op “Solace”. De zang klinkt hier melodieuzer en krijgt iets zachts wanneer er gezongen wordt over iemand die er altijd voor je is. Dat geeft het een warmere, bijna liefdevolle ondertoon, maar muzikaal blijft het dicht bij wat we eerder al hoorden. Het is jammer, want afzonderlijk zitten ze goed in elkaar en weten te raken, alleen verliezen ze naast elkaar een groot deel van hun kracht hun kracht.
Halverwege lijkt Tramhaus gelukkig zelf ook even nood te hebben aan een andere richting. Op het instrumentale “Recoil” nemen de toetsen de leiding en wordt de gebruikelijke gitaarmuur even naar de achtergrond geschoven. Het zorgt voor een welkome adempauze, waarna de schurende gitaren tegen het einde opnieuw opduiken en de overgang naar “Rat Race” inzetten. Dat korte nummer lijkt vervolgens op weg naar een stevige uitbarsting, maar de uiteindelijke ontlading blijft bescheiden. De ruwere zang tijdens het refrein maakt gelukkig wel iets goed. Het zijn geen enorme veranderingen, maar ze tonen dat de band ook buiten zijn vertrouwde opbouw interessante dingen kan doen.
Het absolute hoogtepunt volgt met “Overachiever, Big Believer”. Hier duiken plots invloeden uit shoegaze en nu-metal op, terwijl de zachte zang tijdens de strofes doet denken aan Chino Moreno van Deftones. De gitaren klinken voller en de sfeer wordt een pak donkerder, waarna het refrein veel steviger openbarst. Vooral het contrast tussen de ingetogen strofes en de krachtige zang laat horen hoeveel de frontman eigenlijk met zijn stem kan. Tegen het einde maken de gitaren plaats voor een zachter, melancholisch stukje dat het geheel nog wat extra diepgang geeft. Het is precies de afwisseling die we eerder op de plaat misten. Ook daarna komt er opnieuw wat meer beweging in de muziek, met snellere ritmes en een haast dansbare energie zoals op “I Was Never Alone”. Afsluiter “Swarm” brengt uiteindelijk nog een laatste stevige portie postpunk, waarbij de zang voortdurend wisselt tussen melodieuze passages en rauwe uitbarstingen. Zo weet Tramhaus de plaat toch met de nodige overtuiging af te sluiten.
Blister is daardoor zeker geen slechte plaat, maar eentje waarvan we na die sterke singles toch iets meer van hadden verwacht. De band speelt strak, de gitaren klinken scherp en er zit voldoende energie in de nummers om je te laten meebewegen. Alleen worden dezelfde structuren en instrumentale passages te vaak herhaald, waardoor het album minder indruk maakt. Voor een band met zoveel ervaring en muzikaal talent voelt dat wat veilig aan. Misschien komt Blister live nog veel beter tot zijn recht, want aan energie en samenspel ontbreekt het nergens. Als muzikale palate cleanser werkt het album prima en af en toe raakt het ook echt, maar vernieuwend of bijzonder indrukwekkend wordt het nergens.
Facebook / Instagram / Website
Ontdek “Overachiever, Big Believer”, ons favoriete nummer van Blister in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
