De ratten verlaten het zinkende schip. Die kerels zijn van de ratten besnuffeld. Die mannen zijn zo arm als een nest kerkratten. Godverdomme, we zitten als ratten in de val. De rattenvanger van Hamelen. Kielse ratten. Ze gaan verdrinken als ratten. Het jaar van de Rat. Als een rat zelfmoord wilt plegen, bijt ze keihard in de staart van de kat. Ciske de rat! Als deze intro begint te vervelen, sla dan gerust over na de tweede alinea. Waterkonijn op restaurant is gewoon muskusrat. The Boomtown Rats. Rat in my kitchen. De tekenfilm Ratatouille. Het Gentse muziekcollectief, The Rats. Het is een beestje dat blijft intrigeren en veel mensen zijn er bang van. Het combo uit de Arteveldestad bracht in 2024 een kanjer van een ep uit, Disco To Disco. De ep heeft pontificaal in ons eindejaarlijstje gestaan als een van de beste muziekstukken van dat jaar en we zijn nog steeds in het bezit van een prachtig exemplaar, in het roos.
Vooreerst willen we al melden dat gitarist van het eerste uur Sander Dewispelaere blijkbaar naar de hoofdstad van Duitsland is verkast en Eno Meulenbergs nu de rest van de band vervoegt. We kunnen hierbij ook al verraden dat we dat heel goed horen op Boxing Days, het debuutalbum van het kwintet uit de Fiere Stede. Waar de ep postpunk was en zo klaar als de meest klare wijn ooit uitgeschonken, horen we hier veel meer een ondubbelzinnige rockplaat, maar we beseffen dat deze duiding nog te breed is. Maar daarover later meer. Neen, Boxing Days gaat niet over het uitdelen of incasseren van slagen die leiden tot blauwe ogen, afgebrokkelde tanden en bloemkoolneuzen. Mentaal kan een mens echter ook wel een keer (of tienduizend) figuurlijk tegen het canvas gesmeten worden, maar waar en hoe haal je dan de kracht om weer recht te krabbelen? Iedereen heeft zijn eigen persoonlijke voorbeelden, naast alle stront die met hele tonnen over de (mede)mens gegoten wordt in alle soorten media.
Voor ons is het even heilig als de stelling van Pythagoras dat een plaat moet binnenkomen. Het eerste nummer moet je voelen, je moet beginnen kwijlen als een dolle hond en je moet omzeggens jezelf zo kunnen plooien dat je zonder gebruik van een spiegeltje je eigen aars kan zien. En dat is exact wat er gebeurt met “British Racing Green”, een nummer dat ons daar een gitaarriff meegeeft die loeien onder de volle maan als een fait divers laat aanvoelen. De klank is veel breder geworden dan op die fantastische ep. We horen er nog meer lef in dan op dat eerste kleinood, bravoure en branie gespeeld door Meulenbergs. Frontman Emile Dekeyser blijft gelukkig zijn eigenste brulboei en terwijl we dit schrijven gaat even alles totaal naar de knoppen en gunt de band ons nadien heel even een bruggetje dat ons wat broodnodige ademteugen geeft. We hebben ons puffertje voor alle veiligheid wel naast ons liggen!
Op de vooruitgeschoven single “Rolling With The Punches” is het opnieuw zwoegen geblazen en luister vooral in het begin naar dat korte stukje industrial. Wat een fantastisch geluidje! Er zit melodie in, een harmonie die vanzelf lijkt te komen van het vijftal. De plaat is verdikke op hoop en al drie dagen opgenomen en daarvoor is de term ‘huzarenstukje’ uitgevonden. Op “The Wrong Dog” valt het heel erg op dat de gitaarpartijen eigenlijk best spaarzaam zijn. Voor ons is dat synoniem voor geloof in je eigen muziek, omdat je gelooft in de kracht van die paar akkoorden. Nu, het blijft wel The Rats uiteraard, dus de hele santenboetiek barst weer enorm uit, als een splinterbom, maar dan wel als een fragmentatiebom die uitnodigt tot woest dansen en brakke, neurotische bewegingen.
Op “Boxing Day” hebben we eindelijk door dat de band ook ‘zachtere’ nummers durft te maken. Helemaal achterin horen we zelfs een heel kleine vibe van country. En horen we daar nu een tweede stem? Inderdaad, Lewis Duffin van Hotel Lux werd bereid gevonden om mee een partij in te zingen. De lieve mens moest er wel voor uit café gesleurd worden, maar hey, het is toch maar mooi gelukt. Het zijn van die momenten waarop we graag een vlieg aan de wand waren geweest om dat proces mee te volgen. We hadden ‘zachtere’ met aanhalingstekens gezet, want hier komen oerschreeuwen aan te pas op het einde waarvan ons lid heel miniem werd. De plaat verliest geen seconde aan spanning, een innerlijke strijd is gestreden en de overwinnaar is gekend. Jawel, het is knock-out geworden, geen winst op punten. Gewoon neerslaan, recht krabbelen, slaan en zalven. De wonden trachten te verzorgen en hinkend sprinten. Het is een crash gebleken die af en toe voor verlamming zorgt, maar we worden weer opgeraapt en omarmd. We spuwen een fluim vol bloed, fluiten een wijsje onder hypnose.
Alweer de laatste alinea. Een heel boeket pluimen aan Stan Tijtgat voor de fantastische hoes. Overgrootvader Albert Laperre houdt zich klaar voor een wedstrijd en, noem ons gerust een zachtgekookt ei, maar dat vinden wij mooi: het verre verleden inpassen in het heden. Op 29 maart staan Tramhaus en The Rats op een exclusieve double bill in het Wintercircus in Gent. We raden graag iedereen aan om af en toe eens te klikken op de vehikels van die schrale Mark Zuckerberg voor meer podia die zullen bestormd worden. De eindconclusie dan: The Rats heeft het gedaan! Met Boxing Days wordt er aan de wereld een grandioze plaat geschonken, een plaat waar we heel gelukkig van worden, hoe onnozel dit ook mag klinken. Vroeger bestonden die liedjes nog niet, maar nu wel en dat hebben we aan een vijftal te danken dat met passie en vuur aan de ballen muziek durft te maken die ons gewoon heel blij maakt. En blij zijn, dat is iets goed!
Ontdek “Boxing Day”, ons favoriete nummer van Boxing Days in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
