© CPU – Larissa Zenner
Dat Of Monsters and Men een trouwe fanbase heeft, is een understatement en tegelijkertijd ook best opmerkelijk. Dat ene hitje uit 2011 klinkt voor de gemiddelde millennial niet eens zo lang geleden, tot je erbij nadenkt dat het effectief vijftien jaar oud is. Zo een groot platform als toen met “Little Talks” hebben deze IJslanders nooit meer gehad, en toch volgden er na het debuut met My Head is An Animal nog drie langspelers die je zomaar zou hebben gemist. Absoluut onterecht. Maar wel waarachtig. Dat kan verklaren waarom op deze dinsdagavond de AB los uitverkocht is en volgepropt staat met mensen die er uitzien alsof hun geboortejaar met negentien begint en wiens eerste concert ooit er misschien wel eentje van deze zelfde band was. En die zijn blijven plakken. Elke gelijkenis met bestaande personen of gebeurtenissen berust op louter toeval.
Na een voorprogramma van hun landgenote RAKEL, waar de zaal evengoed al vol voor stond, openden ze mooi om negen uur met “Television Love”, gevolgd door “Dream Team”, allebei uit het nieuwe album All Is Love And Pain In The Mouse Parade, dat als aanleiding voor deze tour geldt. Hoewel de nieuwste plaat al sinds oktober te beluisteren valt, ervaren we zowel via streaming als nu live deze nieuwe muziek als mooie comfortabele luistermuziek, maar zijn het de ouwe-gouwes die de zaal aan het dansen brengen. Zo krijgen we als derde nummer al meteen het geliefde “King And Lionheart” uit hun allereerste album. En dat beweegt duidelijk wat bij het publiek. De zaal wordt onmiddellijk los en dat kan goed zijn omdat de vijf op het podium dat ook zijn. Ze spelen dit nummer natuurlijk al zo lang, maar ergens klinkt het anders, losser, vrolijker en gelukzaliger dan ooit tevoren. Dat geldt ook voor de andere ‘OG’-nummers zoals “Dirty Paws” en “From Finner” die nog volgen. Dit gevoel blijft ook bij “Crystals”, uit hun tweede album Beneath The Skin. Dit is een lied dat origineel keihard binnenkomt, en nu speelden ze het zo open en licht dat alle zware emoties die we er voorheen aanhingen, gelijktijdig van ons af worden gezongen. Alles is goed, het is oké, ‘In spite of all our fears, we can see it all so clear’.
© CPU – Larissa Zenner
Er werd weinig tussendoor verteld, maar bij “From Finner” hoorde een leuke anekdote: die schreven ze toen ze na te spelen op een IJslands festival, helemaal de andere kant van het eiland, een slaapplaats onder het podium kregen. Daardoor kwam er van slapen weinig in huis en schreven ze daar op dat moment de echoënde teksten ‘We are far – from home – but we’re so happy’. De ‘hey hey’ werd luidkeels mee aangestipt vanuit het publiek. En dat is zo mooi. We kennen dit lied al zo lang, we kennen elke snaar, elke trommel, elke pauze tussenin en dat was zo voelbaar in de zaal. De hele show was één vlotte overgang van lied in lied waar ieder zowat zijn vaste plaatsen hield. Maar bij “Mouse Parade” werd de setting en de sfeer veranderd en kwamen we in een wiegenlied terecht, gedragen door drie zangers die in een driehoekje recht tegenover elkaar stonden en daarvan het sereenste moment van de show maakten.
Af en toe werd er in de zaal iets geroepen wat wij noch de bandleden verstonden. Wat er wel doorkwam was een liefdesbetuiging toen iemand ‘Ég elska þig, Nanna’ riep, in wat wij denken, vlekkeloos IJslands, en iemand die blijkbaar op verschillende concerten al om “Empire” vroeg. Dat laatste bleef niet onopgemerkt. Nanna sprak de persoon aan en erkende diens aanwezigheid met ‘I’ve noticed you, you have been around’, waarna ze toch diens verzoek inlost. “Empire” is een bijna vergeten juweel dat ze alle vijf zo ontzettend mooi dragen.
© CPU – Larissa Zenner
Naast de vijf vaste bandleden werden ze heel de show door nog een toetsenist en een bassist versterkt. Nanna wisselde van gitaren, Ragnar deed snaar- en toetswerk, Arnar werd goed vooraan op het podium gezet in zijn eigen verdiende drumspotlight en occasioneel kwam er een accordeon en een melodica naar boven die toch nog steeds de roots van deze folkband vormen. Bijna onverwacht gooiden ze de knoppen van de verlichting om. Die werd heel de set sober en blauwig gehouden, tot wanneer de lichten 360 graden en oranje draaiden wanneer zonder aankondiging hun grootste hit “Little Talks” volgt en er vrolijk gesprongen en gedanst wordt alsof niemand aan het kijken is.
Als bisnummer brengen ze het eerste lied dat ze ooit samen hebben geschreven, en krijgen we het prachtige ingetogen “Love Love Love”. De zaal werd er muisstil bij en er bestond alleen de liefde hoe Nanna die beschrijft en we zijn er allemaal deel van. Ze zetten de zachte tonen verder in “Fruit Bat”, uit hun tourende plaat, in wat een te rustige afsluiter leek te worden van een toch wel energiek concert. Maar deze toppers zouden OMAM niet zijn als ze daar live niet hun eigen draai aan zouden geven. Het lied ontpopte tot iets ontzettend groots en we werden een trance in gedrumd en gestrumd waar zij zichzelf en wij ons helemaal in verloren. Het was groots, het was luid, het was alles wat we wilden en meer dan we vroegen. Het was Of Monsters and Men. En eens de laatste snaar aangeslagen, kwamen ze handje in handje naar voren en maakten ze een buiging zoals dolgelukkige kinderen na een schooltoneel. Onze harten overvol, we hebben onze lievelingen weergezien.
Setlist:
Television Love
Dream Team
King and Lionheart
Tuna in a Can
From Finner
Kamikaze
Styrofoam Cathedral
Alligator
The Actor
The Block
Mouse Parade
Dirty Paws
Crystals
Ordinary Creature
Empire
Little Talks
Visitor
Love Love Love
Fruit Bat
