The Last Dinner Party @ Vorst Nationaal: Barock op een sokkel

Normaliter moet je als band behoorlijk wat kilometers maken om op een zeker niveau te geraken. In het geval van The Last Dinner Party ging het allemaal net iets sneller. Debuutsingle “Nothing Matters” ontketende een behoorlijke hype, die de band met haar debuutalbum niet veel later kon bevestigen. De trein denderde aan een hoog tempo door en in de laatste rechte lijn besloot de groep het even wat rustiger aan te doen en zichzelf de nodige rust te gunnen. Het succes van de eerste twee jaar was echter geen momentopname, want met From The Pyre kwamen de dames afgelopen jaar met een behoorlijk consistente opvolger op de proppen. Ondanks dat daar geen grote hits op te vinden zijn, houdt dat The Last Dinner Party niet tegen om in grotere zalen te spelen. In Vorst Nationaal ondermijnde het vijftal dat het, ondanks de grote stap naar de concertarena’s, zelfs nog meer flair en aura uitstraalt.

In het afgelopen jaar zagen we Sunday (1994) nog aan het werk in een bloedhete tent op Vestrock. We beschreven het als een band met een heldere visie en die bleek het een paar maanden later weer een tikkeltje te hebben aangescherpt. De omstandigheden leenden zich er wel toe, want de Brits-Amerikaanse groep moest haar nummers nog net iets grootser brengen om in een zaal als Vorst te kunnen overkomen. De aanpak werkte vrij goed, want al bij het eerste nummer wonnen de leden zieltjes met gemak. De dromerige sound galmde door de arena, en gaf dat nummers zoals “TV Car Chase” en “Still Blue” ook net nog iets meer body. Bij “Tired Boy” konden de lampjes zelfs al bovengehaald worden en dat liet het Belgische publiek zich geen twee keer zeggen. Sunday (1994) zal wel moeten oppassen dat het niet te gefabriceerd of gemaakt gaat klinken, maar voor de rest maakte het een best goede eerste indruk bij heel wat mensen in de zaal.

We hadden een kleine vrees dat Vorst een maatje te groot zou zijn voor The Last Dinner Party; maar die bezorgdheid bleek al redelijk snel onnodig. Het vijftal – live dankzij drummer een zestal – bracht een zekere uitstraling en mystieke allure die in heel het halfrond schitterde en fonkelde. Bij de uiterst intelligente opener “Agnus Dei” zorgden ze voor een intrigerende spanningsboog, die maar liefst zeven minuten lang zou aanslepen. Een statement zullen we het niet noemen, maar een graadmeter voor de rest van de avond was het hoe dan ook wel. Op “Count the Ways” verkende Abigail de uithoeken van het podium en ook de rest van de band toonde zich ijverig om de beschikbare oppervlakte verstandelijk te gebruiken. Ondanks het mystieke karakter van haar geluid voelde de band allesbehalve afstandelijk aan. De fans waren helemaal mee in het baroktijdperk dat de band uitstraalde en liet zich tijdens anthem “The Feminine Urge” duchtig meeslepen in het laatste refrein.

Wat we aan The Last Dinner Party waarderen is het feit dat de waarde van elk bandlid uitgebalanceerd is. Op het imposante “Caesar on a TV Screen” lieten de leden bijvoorbeeld hun muzikale kunde samenkomen in een denderende catharsis. Geen haantje de voorste, maar samen elkaar naar een hoger niveau tillen. De manier waarop ze “On Your Side” nog meer diepgang bezorgden in het refrein, zinderde eveneens na. Dat daarnaast ook hun stemmen prachtig kunnen samenkomen, lieten ze als inleiding voor het Kate Bush-achtige “Second Best” horen. De meerstemmigheid was een genot voor de oren en dat kunstje deden ze later op de avond nog een handvol keren over. Abigail Morris kon echter ook in haar eentje schitteren en toch liet ze pianiste Aurora Nishevci ook haar momenten pakken. “I Hold Your Anger” kreeg Vorst muisstil en met “Gjuha” zong ze een ode aan de rijkdom van talen. Innemend en loepzuiver!

De akoestiek in Vorst Nationaal durft meer dan eens tegen te zitten, maar bij The Last Dinner Party was het geluid een hele avond lang behoorlijk zuiver. In die omstandigheden kwam een nummer à la “Rifle” nog net iets beter binnen. Lizzy Mayland nam deze keer de honneurs als frontvrouw waar en bracht op haar manier dus ook weer een coole eigenheid in het optreden. Over eigenheid gesproken; het decor was The Last Dinner Party ten voeten uit. Witte doeken met reliëf, een groot raamkozijn met een doorzichtig gordijn, spiegelende vogels in de nok en een grote bel. Het barokke tijdperk werd stijlvol geënsceneerd met minimale lichteffecten, zonder dat er té veel show aan te pas kwam. Ook gitariste Emily Roberts zorgde voor het nodige spektakel en pakte nu en dan uit met een ferme solo op haar snaarinstrument, zoals op “Mirror”.

Met bijna twee uur aan concert kan het bijna niet anders dan dat er ook wel wat lengtes waren die wat lang aanvoelden. Zeker tegen het einde werden de onderbrekingen tussen de nummers door net iets te lang. “The Scythe” werd zo vooraf gegaan door een paar cadeautjes uit het publiek, al leerden we ook hoe groot de behoefte is bij de band om hun nummers live te brengen. Ze namen voor het rustige “Sail Away” ook een moment om het lokale goede doel van de avond onder de aandacht te brengen (Community Kitchen, een voedselbank in Brussel voor mensen die het minder breed hebben). Daarmee dwongen ze dan weer nog meer respect af. Het einde werd met “Sinner” wel stilaan ingeluid. De fans, maar zeker ook de casual luisteraars kwamen op dreef en zongen nog iets harder mee. Abigail had ook allesbehalve last van smetvrees, want bij het grootse “My Lady of Mercy” bracht ze een klein maar fijn bezoekje aan de voorste rij. Ondanks dat ze redelijk buiten adem geraakte, bleef ze wel gewoon foutloos zingen.

In Brussel speelde de Britse formatie pas voor de tweede keer haar meest recente single “Let’s Do It Again”, die ze uitbracht in het kader van de War Child-plaat die op 6 maart wordt uitgebracht. Live stond dat nummer vooral in de laatste minuten als een huis waar ze iets meer vrijheid namen om naar een apotheose te bouwen. Die apotheose kwam er ook uit, al bleek het gros toch nog enthousiaster te worden van “Nothing Matters”. De tribune veerde zonder pardon recht en zong luidkeels mee. Dat Abigail Morris die ene noot niet durfde zingen was een klein detail, want de fans en haar bandgenoten namen het gewoon van haar over. Op zich had dit een perfect einde geweest voor het optreden, al hadden ze met het interactieve “The Killer is Speaking” en een reprise van “Agnus Dei” nog twee atypische assen in hun mouwen steken. De dankbaarheid die ze uitstraalden na de laatste noten was er eentje die van wederzijdse aard was, want België droeg The Last Dinner Party op handen.

Op vrijdag 3 juli staat The Last Dinner Party op het hoofdpodium van Rock Werchter. Andere kleppers die dag zijn onder andere The xx, Lewis Capadi, Royel Otis, Wolf Alice, Viagra Boys en Charlotte De Witte.

Fan van de foto’s? Op onze Instagram staan er nog veel meer!

Setlist:

Agnus Dei
Count the Ways
The Feminine Urge
Caesar on a TV Screen
On Your Side
Second Best
I Hold Your Anger
Woman Is a Tree
Gjuha
Rifle
Mirror
The Scythe
Sail Away
Sinner
My Lady of Mercy
Inferno
Let’s Do It Again
Nothing Matters